Për të gjitha ato zonja por edhe zotërinj që e kanë pasion pastrimin e shtëpisë e që u prishin fundjavën gjithë familjes në emër të këtij qëndrimi. Na quajnë të çmendur por unë shoh anën e bukur të këtij “problemi”. Të mbash shtëpinë të pastër e të rregullt nuk është çështje problemi në fakt por çështje shpirti, që shumëkush nuk e kupton.
Nuk ka rëndësi nëse jeton në një vilë, në një apartament të vogël apo një shtëpi me dysheme të shtruar prej dheu. Ajo që ka rëndësi është si kujdesesh për hapësirën tënde sepse ashtu siç është shtëpia jote është edhe jeta jote.
Kur gjithçka është hedhur sa andej këtej, kur pluhuri shihet me sy mbi suprina, kur oksigjeni mungon brenda mureve të “kështjellës” tënde atëherë ti je fikur prej së brendshmi e nuk e kupton se çfarë të rrethon është pikërisht ajo çka ke brenda vetes.
Rrëmuja jashtë bëhet rrëmuja brenda. Por kur pastron, kur vendos rregull qoshk më qoshk e sirtar më sirtar, vihet në vend edhe zemra jote.
Të vendosësh rregull, të pastrosh e të ndjesh aromë lulesh e oksigjeni në shtëpi do të thotë: Kjo është mbretëria ime, e dua fort dhe e respektoj. Jeta ime ka vlerë.
Nuk ka justifikime. Varfëria nuk është justifikim për të patur pastërti, nuk duhet luks për të jetuar me dinjitet. Një shtrat i sistemuar mirë, një dysheme e pastruar, enët e lara, pluhurat e fshira janë gjeste të vogla por që thonë shumë. Thonë që ti pikësë pari nuk je dorëzuar. Që edhe me pak, ke zgjedhur të jetosh me respekt, me dëshirë, me dashuri për veten e familjen tënde.
Rregulli është një mënyrë e mrekullueshme për t’u kujdesur për veten. Për t’u ngritur çdo ditë dhe për të thënë: jam ende në këmbë! Sepse kur vendos rregull në shtëpinë tënde, ke vendosur rregull edhe në shpirtin tënd. Dhe kjo vlen më shumë se çdo gjë tjetër.
Ma interesant do te ishte ky shkrim, sikur te shkruhej PER ATA QE S’KAN SHTEPI FARE ose PER ATA QE PO UA BOMBARDOJNE SHTEPIJAT.