Shkruen e knon: Lirim Patrioti
NJË STUDIM SHKENCOR MBI NDIKIMIN E “KUMANÇE HERE GULE” NË PRODUKTIVITETIN TIM HORIZONTAL
Autor : Lirim Gashi
Më pëlqen jashtëzakonisht shumë ajo kënga arabe „Kumançe here gule“, të cilën unë, si përkthyes i licencuar nga Akademia Ndërkombëtare e Keqkuptimeve Muzikore, e kam përkthyer prej kohësh si: „Kurvançe, shpeshherë ma ngule“.
Kur e këndon ajo biondja nga Bejruti, me ata sy që vezullojnë në të gjitha ngjyrat e semaforit urban, unë e humbas çdo aftësi për të menduar racionalisht.
Në ato çaste unë nuk jam më qytetar i përgjegjshëm, por një organizëm biologjik që rri para ekranit dhe e shikon videon për herë të pesëdhjetë e shtatë, me bindjen e palëkundur se hera e ardhshme do ta zbulojë ndonjë kuptim të fshehtë filozofik që më ka shpëtuar deri me tani.
Fatkeqësisht, nuk e posedoj talentin e Davide Copetfilde. Po ta kisha, nuk do t’i nxirrja nga ekrani televiziv Statujën e Lirisë, trenat japonezë apo aeroplanët amerikanë për t’i bërë asete shtetërore të Kosovës.
Jo, këto janë projekte modeste për amatorë.
Unë do ta nxirrja bionden libaneze të Bejrutit nga YouTube-i me një „hopus-pokus“ të vetëm dhe do ta vendosja pranë tavolinës sime të punës, të cilen unë për arsye historike, ekologjike dhe erotike e quaj shtrat.
Ajo do të rrinte aty duke e kënduar këngën „Kumançe here gule“, ndërsa unë do të shtiresha sikur po punoja në analiza të thella gjeopolitike. Herë pas here do ta tundja
kokën me seriozitet akademik dhe do të shënoja në një fletore:
— Këngëtarja përsëriti refrenin për herë të tretë. Kjo tregon një krizë të thellë ekzistenciale në Lindjen e Mesme.
— Këngëtarja buzëqeshi. Kjo dëshmon se dialogu ndërkulturor është ende i mundur.
— Këngëtarja më shikoi drejt në sy nga syri i kamerës. Kjo, sipas të gjitha gjasave, ishte një mesazh personal për mua.
Në atë moment do të hynte ndonjë mik i shqetësuar dhe do të më pyeste:
— Lirim, a je mirë?
Ndërsa unë do t’i përgjigjesha me dinjitetin e një profesori të lodhur:
— Të lutem, mos më ndërprit. Jam duke e zhvilluar një studim shkencor shumë të rëndësishëm mbi ndikimin e muzikës arabe në produktivitetin horizontal të këmbës sime të tretë që punon nga shtrati.
Dhe kështu do të kalonin ditët, muajt dhe ndoshta edhe vitet, derisa ndonjë komision ndërkombëtar i antropologëve do të vinte të studionte rastin tim si shembullin e parë të njeriut që kishte arritur ta shndërronte përfundimisht kërkimin shkencor, romantizmin, YouTube-in dhe dembelinë në një disiplinë të vetme akademike.
