1. “Fobi” do të thotë çrregullim irracional psikologjik, jo kritikë ndaj ideve.
Askush nuk thotë “krishterofobi”, “marksistofobi”, “kapitalistofobi”. Kritika ndaj një doktrine, ideologjie apo sistemi nuk është fobi — është liri mendimi. Prandaj termi ngatërron qëllimisht kritikën me sëmundjen mendore.
2. Feja nuk është racë, identitet biologjik apo grup etnik.
Ti mund të ndërron besimin për 10 sekonda. Pikërisht për këtë, nuk ka kuptim të thuash se kritika ndaj një doktrine fetare është diskriminim ndaj njerëzve si kategori e lindur. Feja është opinioni që dikush zgjedh, jo tipar i pavullnetshëm.
3. Termi përdoret për të mbyllur debatet.
Në vend që të përgjigjet ndaj kritikave konkrete (p.sh. doktrinave, ligjeve fetare, teksteve, praktikave historike), përdoret etiketa “fobi” për të delegjitimuar kundërshtarin dhe për ta bërë kritikën të duket e paligjshme ose imorale.
4. Nuk ekziston si kategori e qëndrueshme në filozofi, psikologji apo shkencat politike.
Në asnjë degë akademike serioze termi nuk ka definicion teknik. Është koncept politik, jo shkencor.
5. Çdo ide që nuk lejon kritikë, bëhet automatikisht e rrezikshme.
Po të quash kritikën “fobi”, i heq një doktrine fetare përgjegjësinë për të qëndruar përballë analizës, logjikës dhe historisë. Ideologjitë duhet të trajtohen si ide, jo si qenie njerëzore që duhen mbrojtur nga kritika.
6. Ngatërron qëllimisht individin me doktrinën.
– Kritikon islamin → akuzohesh se po sulmon myslimanët.
Kjo është një ngatërrim kategori.
Nuk ka “komunistofobi” kur kritikohet komunizmi, as “katolikofobi” kur kritikohet Vatikani. Pse duhen dy standarde?
7. Pasoja: përdorim politik për censurim.
Në shumë shtete, etiketa “islamofobi” përdoret për të heshtur kritikën legjitime të ekstremizmit, të sheriatit, të historisë së dhunshme, të diskriminimeve gjinore etj. Në këtë kuptim, termi është instrument, jo përshkrim realiteti.
