“PLASI GURGULEJA E FAQEZINJËVE OPOZITAR NË PARLAMENTË”
Dëgjuam mijëra vargje – psherëtima, shpifje bashkë më terroristët e vrarë në Mitrovicë nga opozitarët të vdekur përsëgjalli. Aty ku zullumçarët me shqiptarët tallen!
A është e dëshirueshme një gjëndje e tillë? Kjo është një gjëndje krejtësisht e padëshirueshme që ka mbërthyer secilën familje dardane sot. E megjithatë, paria opozitare dhe veglat e tyre janë në një rugë tjetër prej nesh. Ata po lënë këtu vetëm eshtrat e kockat e shtetit e të kombit dardan, vetëm atë që ende nuk kanë arritur ta blejnë, ta shesin, ta vjedhin, ta këmbejnë, ta përvetësojnë. Mirpo uria e tyre për para është kaq e madhe se nuk duan të heqin dorë pa ia shtrydhur e përtypur madje edhe eshtrat e hstetit e të kombit tonë.
Ҫ’kuptojmë me plasjen e gurgulesë opozitare e Zajednicës?
Kështu shpesh flasin për t’i mbrojtur politikatë korruptive të barrikadave, për politikën e një korrupsioni gjatë grevave në parlamentë, gjithashtu mund të flitet për politikën e bllokimeve në parlamentë të oligarkëve të shpërndarë në një hapsirë jo të vogël të shtetit, bëheshin si ato “1000 dyqane” që, çdo të diele të fundit të çdo muaji, do të dorzonin haraçin e përmuajshëm të propagandës te shefi i shefave në kancelaritë e tyre. Na është zverdhur shpirti, nga nikotina e tradhëtisë. Madje, na janë shterr mushkëritë, nga bloza e gurguleve!
Albini, Vjosa, Donika, Mimoza, Konjufca … etj., na dhanë zemër, dritë dhe shpresë…..
Mirpo të shohim tani se ç’paraqesinë katër formacionet rrugaqërie opozitare politike, shikuar nga përspektiva psikologjike e filozofike e sjelljeve të tyre. Ҫ’janë këto tri parti opozitare dhe ajo e Radojçiqit? Edhe partit opozitare shpeshherë definohen nga aspekti i oligarkëve apo nga opozita e shefit nga funksionet që i kryejnë në kancelaritë e tyre. Në jetë askurrë s’e kam menduar cili motiv i tyre xhambazësh të jep shpresë, shpirtin, zemrën, kohën na kanë rrudhë. Na kanë flliqur si kombë!
Një nocion të këtill e kaq të gjërë të politikës që nuk duan ta pranojnë sot, por duanë me politikën e tyre kuptojnë vetëm: udhëheqjën e tyre ose ndikimin e udhëheqjeve të katër formacioneve politike, pra në rrethanat e sotit të katër partive opozitare.
Opozitari politik dhe para së gjithash, opozitari është sot përfaqësuesi më i “flliqur” i kësaj sfere politike. Qoftë edhe vetëm të skicuar në filozofinë e debateve në parlamentë, të gjithën kohën dëshmorët kanë luftuar, jo kot janë përpjekur mesa duket dhe koha, i paska tradhëtuar.
Opozita sikur zgërdhiret, gjen strehë në kancelaritë me maskarenj e dhelpëra, do të ishte krejt e pamundur me këtë rast, ngase këta përbëjnë një kapitull në vetvete antishqiptare. Shumë bëjnë pjesë këtu. Deputetët opozitar e ndajnë fatin e tyre me të gjithë demagogët si Halili, Lirimi, Kajtazi, Panduri, Dardani, Shala dhe mos harrojmë pa përmendur – të paktën në (Debat Plus) dhe në krahasim me rrethanat e (Klan Serbia)… Këta rrjedhin si lumi Sava, një lumë i shurrosur e i mbushur me fekale, që shpifin, e s’lodhen asnjëherë. Në magjet e tyre gatuhet një çorbë e helmuar, një çorbë e sllave.
Le të kthehemi te Thuleja e opozitëse te goranët tjerë. Rreth e rrotull partisë së tyre, afër e larg tyre është zona epike ku ndodhin ngjarjet, hartohen genjeshtrat e mashtrimet e mëdha, me sulme më të ulëta, karvane helmesh që lëvizin drejtë dasmash serbe të rrezikshme. Edhe Qyqëja e zezë ka melodin që paralajmëron fatkeqësi ngaqë s’grihet dot për t’u ndeshur me Radojçiqin; por vajtime, mallkime ngjedhëse me përmasa të TURPËSHME ndajë Kryeministrit – shkurt, një aksion i ethshëm, që vazhdon qindra ditë apo dy dekada, përbën materien e epsheve politike të këtij cikli antishqiptar.
ҪITAKU ishte një dozat kryesore e Popave dhe e Perandorisë serbe kundër Dardanisë, dhe ndarjes së Mitrovicës sëbashku me shefin e saj Polarin e Isa Mustafen. E nxitur nga ekstaza e beqarisë “patriotike” apo partiake, nga karrierizmi i sëmurë, “plaçkitjet” apo etja për avantura për të mbajtur gjallë shpirtin luftarak të PDYKYS kundër Albinit, Mitrovicës, Debëlldes, Ҫakorri etj. Ecin të vremosur, xhadeve pa drita të shterrosura. Ujku do mjegull…
Në këtë Thule, veç të tjerash, në atë mjedisë partiakë të ashpër kancelarie, Memluci, Abdygjyku, Çitaku, Deliu, Hykmetja, Mulsiu, Duda Balje me goranët e saj. Në parlamentë ka një zjarrë, atje ka një zjarrë. Por, ka një grupë opozitarësh antishqiptar. Zjarri ka nisur të nxjerrë tym. Ai zjarr sapo është ndezur për të gatuar pak “gjak/derdhje”, në të vërtetë është një re mizash, të cilat janë mbledhur ngaqë kanë nuhatur gjakun.
Më sa dukët, aty në kancelarinë e dezinformatave iu shtua edhe doza e mizorive, rasti i vetëm që njihet, kur ushtria OPOZITARE merr pjesë në shkallë kaq të drejtpërdrejtë në përpunimin e një cikli manipulimesh, kumtet e pazbërthyeshme e sidomos pakuptueshmëria e tyre, i kthenin ato armë tejet të rrezikshme kundër Sovranitetit të Mitrovicës.
Por këtë herë më të kamufluar, me metoda më të stërholluara e më të sofistikuara. Janë kërkesat e oligarkëve të tyre dhe përvoja që i mësoi ata të sillen ndryeshe, duke përmirësuar “përformancën” e aktit të gjuhës. Mjegulla që kishte me vete opozita ishte një thesar i paçmuar si mashtruese dhe për mbrojtjen e çështjeve të dyshimta të Zajednicës.
