ARKIVI:
7 Mars 2026

Romani “Ti” i shkrimtarit Ilir Muharremi, një vepër letrare rrëqethëse për luftën e fundit në Kosovë

Shkrime relevante

Provokim në zemër të Kosovës: Flamuri i një shteti të huaj në Mitrovicë , policia e ruan atë…!

Luan Dibrani, Gjermani Ngjarja e fundit në Mitrovica, ku policia e Kosovo...

Përçarje brenda Iranit midis Gardës Revolucionare dhe udhëheqjes politike

Njerëzit vizitojnë Parkun Kombëtar Hapësinor të Gardës Revolucionare, pak jashtë Teheranit,...

Sipas historianit Kristaq Prifti, në Kosovë nuk ekzistonte popullsi turke

Msc Belisar Jezerci, historian POPULLSI TURKE NË KOSOVË NUK EKZISTON ! Ne bazë...

Urime për 7 Marsin – Ditën e Mësuesit

Luan Dibrani, Gjermani  Sot, më 7 Mars, në këtë ditë të shënuar të...

Fjalë respekti dhe mirënjohjeje për Mësuesin tim, Sabri Raçi

Arif Ejupi, Gjenevë Disa njerëz kalojnë në jetën tonë pa lënë fare...

Shpërndaj

Autori i romanit “Ti”, Ilir Muharremi

Roman rrëqethës për luftën e fundit në Kosovë

Imazhet reale të luftës, vaji i foshnjëve, klithma e nënave, lufta e pastër e UÇK-së dominon në romanin “Ti” të shkrimtarit Ilir Muharremi. Në vazhdim po ju sjellim një fragment prekës për luftën:

“Shënjestrën e automatikut e mbaja të drejtuar në kokën e paramilitarit serb, doja ta shkrepja, shikoja komandantin, dora e tij prapë dha urdhër që asnjëri mos ta bëjë një gjë të tillë. Pyetja e paramilitarit ishte po e njëjta: “Ku është UÇK-ja? Është hera e fundit që po të pyes”. Automatiku drejtohej kah fëmijët, burri filloi të qante, po ashtu edhe gruaja. “I ke dhjetë sekonda, dhjetë, nënëtë, tetë, shatëtë,gjashtë, pesë, katër, tre, dy dhe…” U dëgjua breshëria e automatikut. Plumbi i kishte përshkuar ballin vogëlushit, i cili ra përtokë afër këmbëve të nënës së tij. Burri qante, ponashtu edhe nëna e tij, ndërsa vajzat e traumatizuara shikonin dhe nuk dinin se si të vepronin. Shikova komandantin, kurdisa automatikun, por komandanti prapë nuk dha urdhër. “Janë më shumë se ne, jemi pak në numër, dhe nëse i hyjmë luftës do të vdesin edhe ato vajzat, burri, gruaja, po ashtu, ndoshta edhe një pjesë e ushtarëve tonë.”, – tha me bindje komandanti. Sytë m’u mbushën me lotë. Tashmë dhimbja më kishte përshkuar të tërin dhe ishte hera e parë që pashë një fëmijë të vritej para syve të mi. Paramilitari nuk u ndal me kaq. Breshëria e plumbave pamëshirshëm goditi të gjithë, sidomos ëngjëjt e vegjël të cilët ranë përtokë, e shikimin e ngulitën kah unë, e në fytyrë iu ngri buzëqeshja e jetës…”

K O M E N T E

SHKRUAJ NJË KOMENT

Ju lutem, shkruaj komentin tuaj!
Ju lutem, shkruaj emrin tuaj këtu