ARKIVI:
29 Prill 2026

Romani “Ti” i shkrimtarit Ilir Muharremi, një vepër letrare rrëqethëse për luftën e fundit në Kosovë

Shkrime relevante

Zgjedhjet e përsëritura brenda 4 muajve nuk ju kthejnë legjitimitet; përkundrazi, do të ndëshkoheni

Nezir Fejza, Pejë Opozita deri më tani deklaronte se Albin Kurti ka...

O populli im, Ndalu…! Pse po prodhon budallallëqe gjithandej pa ndalë?

Driton Statovci, Vjenë Ndoshta me se miri është mos me lexue lajmet...

Republika si kulturë shteti

Isuf Bajraktari, Suedi Kriza politike në Kosovë nuk është thjesht përplasje periodike...

Safet Hasani për librin e Ismet Hasanit, “Mustafë Hasani – Paci rapsodi që këndoi ”Lahutën e Malësisë”

Safet Hasani, Gjermani, redaktor i  librit   Mustafë Hasani – Paci rapsodi që...

Shpërndaj

Autori i romanit “Ti”, Ilir Muharremi

Roman rrëqethës për luftën e fundit në Kosovë

Imazhet reale të luftës, vaji i foshnjëve, klithma e nënave, lufta e pastër e UÇK-së dominon në romanin “Ti” të shkrimtarit Ilir Muharremi. Në vazhdim po ju sjellim një fragment prekës për luftën:

“Shënjestrën e automatikut e mbaja të drejtuar në kokën e paramilitarit serb, doja ta shkrepja, shikoja komandantin, dora e tij prapë dha urdhër që asnjëri mos ta bëjë një gjë të tillë. Pyetja e paramilitarit ishte po e njëjta: “Ku është UÇK-ja? Është hera e fundit që po të pyes”. Automatiku drejtohej kah fëmijët, burri filloi të qante, po ashtu edhe gruaja. “I ke dhjetë sekonda, dhjetë, nënëtë, tetë, shatëtë,gjashtë, pesë, katër, tre, dy dhe…” U dëgjua breshëria e automatikut. Plumbi i kishte përshkuar ballin vogëlushit, i cili ra përtokë afër këmbëve të nënës së tij. Burri qante, ponashtu edhe nëna e tij, ndërsa vajzat e traumatizuara shikonin dhe nuk dinin se si të vepronin. Shikova komandantin, kurdisa automatikun, por komandanti prapë nuk dha urdhër. “Janë më shumë se ne, jemi pak në numër, dhe nëse i hyjmë luftës do të vdesin edhe ato vajzat, burri, gruaja, po ashtu, ndoshta edhe një pjesë e ushtarëve tonë.”, – tha me bindje komandanti. Sytë m’u mbushën me lotë. Tashmë dhimbja më kishte përshkuar të tërin dhe ishte hera e parë që pashë një fëmijë të vritej para syve të mi. Paramilitari nuk u ndal me kaq. Breshëria e plumbave pamëshirshëm goditi të gjithë, sidomos ëngjëjt e vegjël të cilët ranë përtokë, e shikimin e ngulitën kah unë, e në fytyrë iu ngri buzëqeshja e jetës…”

K O M E N T E

SHKRUAJ NJË KOMENT

Ju lutem, shkruaj komentin tuaj!
Ju lutem, shkruaj emrin tuaj këtu