SHAHU: Autore e ftuar Norah Refling mendon se shahu është gjëja më e mirë që i ka ndodhur Iranit. Foto: NTB
Norah Refling / Document.no
Kjo është një artikull opinion. Shpreh mendimet e autorit.
Mendoj se është drejt e neveritshme që “brumë të mbushura me djathë” mund të kthehet në një lajm në VG, ndërsa revolucioni në Iran thuajse nuk përmendet. Që mediat norvegjeze i japin përparësi djathit, influencuesve dhe lodrave seksuale, ndërsa miliona njerëz në Iran rrezikojnë jetën e tyre për liri. Po, kjo thotë diçka shumë të pakëndshme për ne.
Sepse ne jetojmë në një Norvegji ku Jonas Gahr Støre dhe Espen Barth Eide pak përpiqen të luftojnë antisemitizmin. Ne kemi një shtet ku kemi kontakt me Iranin, por askush nuk thotë asgjë për çfarë po ndodh atje poshtë.
Më quaj racist, por të veshësh një shall estetik dhe të demonstron duke thirrur «nga lumi deri në det» dhe të pretendosh se qëndron për liri – por të mos demonstroni për të gjitha gratë në Iran që kanë luftuar një betejë të heshtur që nga viti 1979. E di çfarë quhet kjo? Humanizëm selektiv.
Norah Refling është 17 vjeçe, zëvendësdrejtore e dytë në Oslo Vest FpU dhe ka prindër nga Norvegjia dhe Irani.
Sylvi Listhaug është e vetmja politikane që i ka dhënë mbështetje popullit në Iran, ndërsa nga kryeministrja jonë ka plotësisht heshtje.
Irani nuk është më një vend në konflikt, por një vend në robëri.
Gratë goditen dhe vriten për të protestuar për të drejta – të njëjtat të drejta që ne këtu në Norvegji i marrim të mirëqena. Burrat vriten thjesht për faktin që protestojnë fare. Të rinjtë zhduken «përdorim i shpresë» pas demonstratave. Kjo nuk është ndonjë histori, kjo është realiteti i miliona njerëzve. Megjithatë, mediat norvegjeze janë më të qeta se seksioni i brumit në BIT.
Shahu ishte më i miri që Irani ka pasur.
Askush nuk i detyronte për fetë, gratë studionin dhe punonin. Ato mund të visheshin si të donin. Vendi nuk po kthehej pas – por po shkonte përpara. Nuk po them se ishte përsosur, por ishte laik dhe modern. Nuk udhëhiqej nga ajatollahët dhe polici i moralit që të vrisnin për gabimin e parë që ata mendojnë se ke bërë sepse nuk i përulehesh fesë së tyre.
E vetmja arsye që regjimi ka mbijetuar kështu siç ka bërë është sepse bota i heq sytë.
Sepse gjithmonë është më e lehtë të shkruash për ëmbëlsira sesa për shtypje. Më e lehtë të mësosh receta ëmbëlsirash sesa realitete të tmerrshme. Është më e lehtë të të interesojë kur është popullore të të interesojë. Ne pranojmë këtë regjim duke mos na interesuar.
Mediet norvegjeze do të thonë se është shumë e komplikuar për të mbuluar, ndërsa iranianët bërtasin se duan liri, duan jetët e tyre mbrapsht, duan të bëhen laikë.
Kur ne fillojmë të bëjmë sikur mbështesim të drejtat themelore të njeriut, të paktën të jemi të sinqertë për kë po zgjedhim të injorojmë.
Për ju që postoni për Iranin, për ju që shkruani për të, demonstroni si në Iran ashtu edhe në vende të tjera. Shumë faleminderit, shumë faleminderit që nuk zgjidhni popullaritetin mbi nevojën.
Kujtoni që heshtja nuk quhet neutralitet, heshtja është një zgjedhje.
