Genc Prelvukaj, historian e muzikan nga Prishtina
___
Flasin por njerëz nuk janë. Marrin frymë por kafshë nuk e kanë nderin të jenë. Ti quash plehëra nuk bën se plehërat e kanë një funksion tek bimët. Shpirtzinj jo, sepse këta as shpirt nuk kanë. Te urosh vdekje për ta, vdekja merr edhe njerëz të mirë. Unë nuk di si ta quaj këtë soj.
Tmerri më i madh është se kjo gjallesë e frikshme dhe e poshtër, nuk ështê e fundit. Ka jashtë shumë si ky. E kupton nder debate, komente e sidomos në rrugë kur meshkuj barbarë ulin xhamin e makinës, më pas vjellin e shpërthejnë plot jargë e djersë, sapo të kalojë një femër pranë. Të njejtin soj e shef edhe ndër ata burra e pleq që amnistojnë dhunën në familje, tek ata që gruan e duan të mbyllur, që nuk pranojnë mendim ndryshe prej saj etj.
Kur e sheh këtë shtresë e kupton edhe historinë më mirë; pse jemi të varfër, pse kemi krijuar shtete vonë, pse jemi të fundit në shkollim, pse jemi rrudhur si territor, pse jemi asimiluar, pse kemi shkruar të fundit e shumë tjera.
Kam shumëçka të zezë tjetër për tê thënë. Për trajtimin e butë të rasteve, të kësaj natyre nga gjykatat, për policinë e cila shpesh i merr me humor raportimet për ngacmim, për prindërit të cilët lejojnë që djemtë e tyre të kenë një mendësi të tillë dhe për pasivitetin e shtetit në parandalim.
Së fundi, simbolikisht e thënë, çfarë të drejte morale kemi të kërkojmë denimin e serbëve që dhunuan, kur dhunojmë ne vetë. Fëmijët e popullit tonë.
