Presidenti Donald Trump i drejtohet Knessetit, parlamentit të Izraelit, të hënën, më 13 tetor 2025, në Jerusalem. (Chip Somodevilla/Pool nëpërmjet AP)
Hans Rustad / Document.no
Trump hapi pak ngadalë dhe iu desh shumë kohë para se të nisej. Iu desh të ngrohej. Pastaj pati një fjalim që ia vlente momentit: “Keni kryer një mrekulli”, tha Trump. Dy vjet luftë, por tani kishte ardhur koha për paqe. Për rindërtim. Ai po shkonte në Sharm el-Sheikh dhe do të takonte udhëheqësit që do të paguajnë.
“Izraeli nuk ka qenë kurrë më i fortë”, tha Trump. Në atë kohë, Knesseti kishte lavdëruar Shefin e Mbrojtjes Eyal Zamir.
Perceptimi që media në Evropën Perëndimore ka kultivuar, se Izraeli është i lodhur nga lufta dhe i izoluar ndërkombëtarisht, është i njëjti fenomen si me Trump: Është elita që është kthyer kundër Izraelit. Në Francë, 78 përqind ishin kundër njohjes së Palestinës.
Kauza e Palestinës është një projekt elitar që nuk ka mbështetje nga popullata e përgjithshme, vetëm një pjesë e opinionit publik të shpëlarë nga truri. Në Norvegji, kjo pjesë është mjaft e madhe, pasi përkon me një sektor të madh publik dhe OJQ dhe akademi të mbështetura publikisht, njësoj si në SHBA.
Është e bindur për mirësinë e vet dhe për këtë arsye është imune ndaj impulseve nga jashtë.
Izraeli ka zhvilluar një luftë të domosdoshme, asimetrike kundër një kundërshtari që ka luajtur me popullsinë civile. Elita perëndimore nuk ka dashur ose nuk ka pasur forcën ta shohë këtë lojë, dhe e ka nxitur veten. Vuajtjet në Rripin e Gazës, dhe jo më pak shkatërrimi, kanë qenë të mëdha, por elita perëndimore ka humbur plotësisht perspektivën.
Trump tha se 7,000 njerëz vdesin çdo javë në Ukrainë. Mendoni për këtë, thotë Trump. Megjithatë, elita evropiane pretendon sikur nuk ka ndodhur asgjë dhe e gjen të tmerrshme që Izraeli po vazhdon luftën. Diçka nuk është në rregull me optikën.
Takimi në Knesset ishte një homazh për Trump dhe Netanyahu. Trump ka nxjerrë gështenjat nga zjarri për Izraelin. Trump e la të kuptohej disa herë. Ai gjeti bashkëbisedues të gatshëm në rajon, dhe ata kishin pasur mjaft me luftën. Në një moment apo në një tjetër, kjo do të kërcënonte gjithashtu stabilitetin e vendeve të tyre.
Vendet arabe duan të ndërtojnë, jo të luftojnë. Ata janë pragmatistë. Irani nuk ka qenë, por Trump mendoi se ata tani ishin gati për një marrëveshje. Nuk duhet të varet prej tij.
Ai donte të dërgonte Steve Witkoff, Jared Kushner, Pete Hegseth dhe Marco Rubio.
Ata ishin të gjithë atje, të gjithë u lavdëruan.
Tani ata po shkojnë në Sharm el-Sheikh për t’u takuar me 20 udhëheqës.
Hamasi po çarmatoset dhe sundimi i tyre ka mbaruar. E njëjta gjë po ndodh në Liban, ku ushtria po çarmatos Hezbollahun. Ne do të sigurohemi që ata të kenë sukses, tha Trump.
“Ku është Nasrallah? Ku është Soleimani? Assad? Sinwar?” pyeti Trump dhe iu përgjigj vetes: “Ata kanë ikur. Tani mund të ndërtojmë një paqe të re në Lindjen e Mesme.”
Kur të gjithë menduan se fjalimi kishte mbaruar, ai mezi kishte mbaruar. Po ngrohej. Ai vlerësoi udhëheqësin e opozitës Yair Lapid dhe tha se ishte një njeri i mirë.
“Pse nuk e falni Bibin tani?” i tha Trump Presidentit Herzog. Bibi ka një gjyq që i varet mbi kokë.
“Kjo nuk ishte në skenar, por e kuptuat,” shtoi ai.
Trump krijon një atmosferë të mirë me stilin e tij të mirë.
“Hej, Miriam, ngrihu,” i kërkoi ai. Miriam Adelson është e veja e Sheldon Adelson, burrit që e bëri Trumpin të njihte Golanin. “Ajo vlen 60 miliardë dollarë,” tha Trump. “Dhe ajo e do Izraelin.”
Trump mund të thotë gjëra që nuk do të dilnin mirë nëse të tjerët do të provonin.
“E pyeta: Çfarë do më shumë, Amerikën apo Izraelin? Por nuk mora përgjigje. Kjo duhet të thotë se ajo e do më shumë Izraelin”, tha Trump, në një mënyrë që tregonte se nuk e mbante kundër saj. Ai thotë gjëra që të tjerët i mendojnë, por nuk guxojnë t’i thonë.
