Msc Belisar Jezerci, historian
ULËRIMAT E ZAGARIT, NEO-ÇUBRILOVIÇIT, MILAZIM KRASNIQI
Bashkatdhetarë të nderuar,
Një ligjëratë helmuese, e denjë për zyrat e propagandës serbe më të ndyrë, kohët e fundit ka tentuar të njollosë kujtesën tonë kombëtare.
Zagari Milazim Krasniqi, të cilin mund ta quajmë akademik vetëm nga vetëkënaqësia e titullit, ka guxuar të derdhë vrerin e tij mbi historinë e shenjtë të popullit tonë, duke shpërndarë fyerje dhe gënjeshtra për lëvizjen e ripërtëritjes së identitetit tonë kombëtar dhe fetar primordial.
Ky trashëgimtar shpirtëror i Vasa Çubrilloviçit ulërin dhe i ringjall teoritë e shëmtuara të spastrimit etnik! Ai ulërin si qeni pas hënës, përballë zgjimit të ndërgjegjes shqiptare. Por këto ulërimë janë vetëm një konfirmim i drejtësisë sonë, sepse e vërteta gjithmonë i bën dhëmbët të kërcasin atyre që jetojnë nga gënjeshtra.
Në mënyrë objektive, mund të themi se renegati, mercenari Milazim Krasniqi ka bërë aleancë me armiqtë më të këqij të kombit tonë duke sulmuar ata që zgjedhin dritën e trashëgimisë sonë përballë hijes së pushtimit të kaluar.
Ne jemi të detyruar t’i përgjigjemi me qartësinë e mprehtë të arsyes dhe dinjitetin e palëkundshëm të historisë sonë mijëravjeçare.
Ky individ, i verbuar nga një fe e importuar, harron thelbin: kauza e shenjtë e nacionalizmit serb, dje si sot, ishte dhe mbetet islamizimi dhe dëbimi me dhunë i shqiptarëve nga trojet e tyre etnike!
Për dekada, regjimet serbo-jugosllave përdorën dyfytyrësinë si armë.
Për të justifikuar spastrimin etnik të pajustifikueshëm para botës, ata propaganduan idenë perfide se në Serbinë e Jugut ekzistonte një popullsi e madhe myslimane me prejardhje turke, ose e lidhur me turqit, e cila natyrshëm dëshironte të emigronte drejt Turqisë.
Pakti Djallëzor (1938): Konventa e Turpit Turko-Jugosllave e vitit 1938 nuk ishte gjë tjetër veçse një manovër djallëzore që synonte të maskonte dëbimin e dhunshëm të 200,000 shqiptarëve nën pretekstin e një “migrimi turk”. Opinioni ndërkombëtar u dezinformua në mënyrë të turpshme për identitetin e vërtetë të viktimave.
Rifillimi (Pas 1945): Duke ndjekur udhëzimet gjenocidale të Vasa Čubrilloviçit, dëbimet rifilluan. Në vitin 1953, delegacionet e Turqisë dhe Jugosllavisë u takuan në Split për të finalizuar një “Marrëveshje Xhentëlmene” mbi këtë deportim masiv. Vendimi përfundimtar u vulos nga triumvirati Tito, Kardeli dhe Koça Popoviç (Deklarata e 29 Janarit 1953).
Terrorizmi Shtetëror (1955-1956): “Aksioni i Mbledhjes së Armëve” i kryer gjatë dimrit 1955-1956 ishte kulmi i terrorit, duke tejkaluar edhe mizoritë më të këqija të para vitit 1941. Qëllimet e tij ishin të dyfishta: terrorizimi i popullsisë shqiptare dhe nxitja në përmasa më të mëdha e procesit të shpërnguljes në Turqi.
Shifrat e Martirizimit: Mbi 30,000 persona u torturuan, mbi 1,000 gjetën vdekjen, dhe mijëra të tjerë mbetën të gjymtuar për jetë. Gjatë periudhës 1951-1966, mbi 400,000 shqiptarë u dëbuan me dhunë në Turqi.
Epilogu i Gjenocidit: Plani makabër kulmoi me PLANIN PATKOI të Sllobodan Millosheviqit në vitet 1998/1999, duke dëbuar deri në 1,000,000 dardanë!
Ne, shqiptarët, nuk do të harrojmë kurrë se përdorimi i islamit dhe bashkpunimi i hoxhallarëve shqiptarofob ishte instrumenti i preferuar i kriminelëve serbë për të justifikuar dëbimin tonë!
Kot do të kërkohej të ndahej historia e fesë nga historia e popujve; ato qëndrojnë së bashku, dhe më shpesh është historia e fesë ajo që është themeli i historisë së popullit. Këtë e dëshmon edhe periudha e lavdishme 25 vjeçare e Gjergj Kastriotit-Skënderbeut.
Pikërisht përballë barbarisë osmane, shpirti shqiptar u zgjua. Historia nuk është fat. Është një luftë e vazhdueshme midis hijes dhe dritës.
Apostazia (braktisja e islamit), kjo fjalë që hidhet si fyerje, në të vërtetë është vetëm kthimi historik te burimet tona, një ripërtëritje shpirtërore dhe kulturore. Apostazia është akti suprem i rezistencës kundër asimilimit dhe turqizimit të dhunshëm që shërbyen si pretekst për xhelatët tanë.
Kënaqësia e shpalosësit Milazim Krasniqi, është një dëshirë e kotë që thyhet në shkëmbin e ndërgjegjes sonë kombëtare. Ai kurrë nuk do të përjetojë gëzimin e dëbimit të shqiptarëve nga Serbia Çetnike në bashkëpunim me neo-otomanët. Përkundrazi!
Dy organizata të fuqishme qëndrojnë për të pohuar identitetin tonë:
LËVIZJA E DEÇANIT (me seli në Prishtinë)
LIDHJA SHQIPTARE PËR RIKTHIM NË KATOLICIZËM (me seli në Bruksel)
Programi i tyre është i qartë dhe patriotik: braktisja e fesë islame, shpesh e imponuar nga pushtuesi dhe e përdorur kundër nesh, dhe kalimi në Katolicizëm, i cili ishte shtylla e rezistencës sonë shpirtërore përgjatë shekujve.
Jemi betuar se nuk do të ndalet aktiviteti ynë derisa edhe shqiptari i fundit të kalojë në fenë katolike. Kështu, Katolicizmi do të shndërrohet në RELIGJION KOMBËTAR SHQIPTAR!
Neo-osmanët dhe serbofilët, le të ulërijnë, le të shkrihen nga inati, le të bashkohen: ata do të përbuzen dhe do të shtypen !
Milazim Krasniqi
___
Le të ulërijë pa ndalur edhe ky agjent i përçarjes, ky Milazim Krasniqi! Ulërimat e tij janë jehona sterile e një të kaluare që ne e refuzojmë. Karvani i Kombit Shqiptar ecën; le të ulërijë zagari pa pushim!
Ju bëjmë thirrje të gjithëve, burra dhe gra të lira, të bashkoheni me këtë rilindje. Lexoni, informohuni për rrënjët e thella të popullit tonë.
Ka ardhur koha të zgjidhni anën: atë të xhelatëve të djeshëm dhe trashëgimtarëve të tyre ideologjikë, apo atë të Gjergj Kastriotit dhe të Nënë Terezës.
Zgjedhja është para jush!
Shih videon ku flet Milazim Krasniqi:
