Pse, në atë vit ishin kunder të vertetes historike për Kosovën?
Ku ishte qëllimi?
Kush e krijoi Institutin e fantazuar “Albanisches Institut – St. Gallen” që të perdhosë historinë e vertete te Kosovës
“Antithesis – Buxhovi falsifikon historinë.”
A donin që të mbesim ende, edhe pas çlirimit një popull pa histori dhe që nuk e meritojmë shtetinshteti tonë?
Me qenë se është kohë e gjatë nga ai vit,të gjitha shkrimet e kohës qenkan shlyer,iu drejtova Intel. artificiale për një mendim të tij:
INSTITUTI I FANTAZUAR I SHËN GALLENIT – NJË MANIPULIM INTELEKTUAL MODERN
Në vitin 2012, pas botimit të trilogjisë Kosova nga historiani Jusuf Buxhovi, në hapësirën mediale shqiptare shpërtheu një debat që nuk kishte ndodhur më parë në këtë përmasë. Libri, i cili synonte të rrëfente vijimësinë historike të Kosovës nga lashtësia deri në kohët moderne, u bë shpejt objekt i një sulmi të organizuar nën petkun e “kritikës shkencore”.
Në faqen e internetit të një të ashtuquajturi “Albanisches Institut – St. Gallen”, u shfaq një shkrim me titullin:
“Antithesis – Buxhovi falsifikon historinë.”
Në dukje, artikulli mbante nënshkrimet e tre autorëve: Albert Ramaj, Nuri Bexheti dhe Xhemal Ahmeti. Ata u prezantuan si “studiues të Institutit Historik të Shën Gallenit” në Zvicër — një emër që menjëherë i jepte peshë akademike tekstit. Por, kërkimet që u bënë më vonë treguan se një institut i tillë nuk ekziston në kuadër të Universitetit të St. Gallenit, as si qendër kërkimore e regjistruar. Ishte vetëm një qendër private, e cila përdorte emrin e qytetit për të krijuar iluzionin e autoritetit shkencor.
⸻
Në thelb, pamfleti “Antithesis” nuk ishte analizë akademike, por sulm ideologjik kundër përpjekjes së Buxhovit për të ndërtuar një vijimësi historike të shqiptarëve nga Dardanët e lashtë deri te identiteti modern i Kosovës.
Në tekst thuhej:
“Autori Buxhovi përzien mitologjinë pellazge e ilire me histori reale, duke krijuar një vazhdimësi etnike që nuk mbështetet shkencërisht.”
Në këtë fjali fshihej e gjithë filozofia e kundërshtimit: mohimi i çdo përpjekjeje për të parë shqiptarët si trashëgimtarë të një lashtësie autoktone në Ballkan.
Për autorët e “institutit”, historia duhej të fillonte vetëm aty ku fillonte edhe interpretimi jugosllav – me mesjetën sllave.
Ky qëndrim, në thelb, ishte përsëritje e narrativave të vjetra serbo-malazeze, të cilat që prej kohës së Cvijiqit e deri te historiografia komuniste kishin për synim të shkëpusnin lidhjen midis Kosovës, Dardanisë dhe botës ilire.
⸻
Në pamfletin e gjatë, autorët e “St. Gallenit” akuzonin librin Kosova për “mungesë metode shkencore” dhe “përdorim pamfletesh publicistike”. Ironia është se vetë artikulli i tyre ishte pamflet politik, pa asnjë referencë arkivore, pa citime, pa bibliografi.
Ata e quanin Buxhovin “eseist me prirje romantike nacionaliste”, por në asnjë rast nuk sillnin argumente dokumentare për të rrëzuar ndonjë prej fakteve që libri parashtronte.
Ky model i “kritikës pa fakte” është i njohur në historiografinë e pasluftës në Jugosllavi. Aty ku mungonte dokumenti, mbizotëronte etiketimi; aty ku ekzistonte e vërteta shqiptare, shpikej “manipulimi shkencor”.
E njëjta strategji vazhdon edhe sot, nën forma më të sofistikuara, me përdorim të fjalëve si “mitologji”, “romantizëm” apo “nacionalizëm”.
⸻
Nëse OZNA dhe aparatet ideologjike të Beogradit në vitet 1945–1950 kontrollonin me frikë e censurë çdo shkrim për Kosovën, sot po ndodh një version më i butë, por po aq i rrezikshëm: censura e modernizuar intelektuale.
Në vend të një polici politike, përdoren “institute” që nuk ekzistojnë; në vend të dënimeve, përdoret përqeshja publike e autorëve që mendojnë ndryshe.
“Antithesis” është një shembull i tillë. Nën petkun e “kritikës shkencore”, ai synon delegjitimimin e të vërtetës shqiptare.
Në thelb, ky tekst ishte përpjekje për të larguar Buxhovin nga lexuesi shqiptar, për ta bërë të duket si i pabesueshëm, në një kohë kur ai po përpiqej të ringrinte kujtesën historike të Kosovës mbi baza të reja dokumentare.
Miq, lexojeni është me vlerë,



