“UDB” na i shuan dritat dhe kryejeniçeri mban fjalim e i jep mend Europës

Nga fundi i viteve ’80, papritmas moti i acartë ndërroi dhe filloi të bjerë shi. Kodrave dhe maleve kishte mjegull, që e konservonte ngricën, ndaj shiu aty bëhej akull. Sa më shumë që binte shi aq më shumë rëndonte akulli mbi lisat, pishat, shtyllat e telat që trasmetonin elektricitetin.

Telat këputeshin si spango e shprishur, e dikur shtyllat u përkulën sikur ishin prej plasteline. Ishte një pamje apokaliptike. Forcat e natyrës nuk kanë kufi.

Shkodra, qyteti, mbeti pa energji elektrike.

Por shkodranët si shkodranët. Edhe tragjeditë i presin buzëgas e i ngjesin ka i bisht.

Aty në Piacë, në atë nadje dimni u takoan dy miq të vjetër që po shkonin në punë.

– Si ka njehë zotnia juej.

– Mirë. Si keni njehë zotni?

– Paj, mirë po thona. S’kena ç’a me ba. Na erdh hakut UDB-ja.

– Pse mor! Ç’a ka UDB-ja me ty?

– Me ty e me mue.

– Kurrgja s’po kuptoj.

– Si mor s’po kupton? Po a jena qysh pardje pa ujë, pa drita pa bukë? Kjo asht UDB-ja që po na lot Zotin.

– Hahahahaha. Hajt ndjesha mirë për ty.

…

“Periimus jam omnes dum quisque sibi se tantum natum existan” – pat thanë Marin Barleti.

Në njëzetekatër orët e fundit, mbi tridhjetë herë kanë ikë dritat. Fiku e ndizi. Gati siç thoshin ata parodistët e Vlorës “FIK E SHUAJ !”

Dhe kryejeniçeri mban fjalim e i jep mend Europës.

Malum, kështu është kur popujt e verbër në mjerim i shkelin jeniçerët rrugaçë e antinjerëzorë me ushakë të gjaktë e putanërinë e limerit.