Në vitet ’90 përveç se ishim shpresëplotë e të bindur se do ta bënim Shqipërinë si gjithë Europa, kishim arsye e dëshirë po kaq të plotë se më në fund tokat shqiptare do të bashkoheshin në një shtet të vetëm natyral, siç i përket prej historie dhe gjaku.
Sot 34 vite më pas portet e aeroporti i Shqipërisë përcjellin shqiptarë gjithnjë në ikje, që tashmë numërohen prej qeverisë si “turistë”! Turistë që braktisin vatrat, prindërit, miqtë e largojnë fëmijët, të ardhmen e vendit.
Çmime të tmerrshme, pasiguri e jashtëzakonshme. Këdo që kam takuar këto ditë vetëm një fjalë thonë në fund: kismet! Nuk janë të sigurtë as për muajin në vazhdim jo më të ndërtojnë plane a strategji 5 vjeçare, 10 vjeçare a përtej. Nxitimi më i madh i të gjitha mikeve të mia: të dërgojmë fëmijët me studime jashtë vendit, të gjejmë ndonjë mundësi burse apo ç’të jetë. Nuk takohemi më për t’u çmallur e ndarë kujtimet tona, takohemi për të pyetur apo gjetur mundësi largimi të fëmijëve. Takime plot trishtim që ma thellojnë mjaft largësinë.
Asnjë lëvizje apo grupim politik që të sjellë sado pak shpresë, fare pak ndryshim të paktën. Përmenden vetëm 3 a 4 emrat e zakonshëm e pushteti i parave që ata kanë grumbulluar në vitet e qeverisjes së gjithsecilit dhe frikën që mbetet se mos ata të pikasin e të marrin shpirtin nëse dikush ngre paksa krye, guxon të dëshirojë ndryshim sado të vogël.
Edhe sa do të vazhdojë ende ky shkatërrim kombëtar, kjo frikë prej pasunarëve të rinj, kjo pasiguri akute e kjo hemorragji e tmerrshme e kombit?
Refleksione të një viti që shkoi e që vjen krejt i njëjtë.
Shqipërinë gjithëherën shteti e ka marrë më qafë, mosekzistenca e tij dhe kriminaliteti i përfaqësuesve të tij!
