Safet SADIKU
___
Ata s’u përkulën!
___
Kur nata binte dhe plumbi kërciste
Në terrin e ftohtë, zemra s’iu drodh…
Ata qëndruan, kur frika vezulliste
Me sy nga e nesërmja, me shpirtin në llog
Kur gjaku pikonte mbi gur e mbi dhe
Dhe shpresa tretej si diell pas re
Ata nuk u ndalën, nuk u kthyen prapë
Me emrin liri të gdhendur në hap
S’kishte kushtrime, as borë, as stuhi
Që t’i përulnin, por ishin betim e fuqi
Në heshtje luftuan, pa brohorima
Veç me besën që s’vdes as në humbje të ngrima
Tani janë hije në gurë e në shpat
Në emra të gdhendur, në këngë që s’plaken dot Por zëri i tyre sërish do të thotë
“Në errësirë, ne ndezëm dritë për mot”
Kur nata binte dhe plumbi kërciste
Ata s’u përkulën, as kur shpresa tretej…
