Ngritja e Flamurit Kombëtar në Shkup – 12 Gusht 1912
Më 12 gusht 1912, në qytetin historik të Shkupit, ndodhi një akt madhor që vulosi dëshirën shekullore të shqiptarëve për liri dhe pavarësi. Pas gati pesë shekujsh nën robërinë e Perandorisë Osmane, flamuri kuqezi u ngrit për herë të parë në këtë qytet, si simbol i një kombi që po zgjonte ndërgjegjen e vet dhe po afirmonte identitetin e tij përpara botës.
Në ballë të këtij akti të guximshëm qëndruan rreth 200 luftëtarë shqiptarë, të udhëhequr nga dy figura që mishëronin unitetin kombëtar përtej besimeve fetare: Zef Kol Ndoka (i njohur si Zefi i Vogël), katolik nga Fani i Mirditës, dhe Bajram Daklani, mysliman nga Gjakova.
Së bashku, ata hynë në qytet me vendosmëri dhe krenari, duke shpallur autonominë e Shkupit nga sundimi osman.
Ky moment nuk ishte thjesht një fitore ushtarake – ishte një dëshmi e fuqishme e bashkimit të shqiptarëve. Në atë kohë, përpara feve, ideologjive apo interesave krahinore, qëndronte kombi. Shqiptarët ishin të bashkuar në betejën për liri dhe identitet, duke u bërë shembull frymëzimi për brezat që do të vinin.
Një ditë më pas, më 13 gusht, në qytet hynë 500 luftëtarë të tjerë shqiptarë nën drejtimin e Idriz Seferit dhe Isa Boletinit. Ata i kërkuan garnizonit osman prej 4,000 trupash të dorëzohej përpara forcave shqiptare. Më 14 gusht, ushtria osmane u dorëzua, dhe nga zonat përreth – Kumanova, Prishtina dhe Dibra – mbërritën edhe më shumë trupa shqiptare. Deri në fund të muajit, mbi 30,000 luftëtarë shqiptarë ishin vendosur në Shkup, duke forcuar kontrollin mbi qytetin dhe përgatitur terrenin për shpalljen e pavarësisë.
Ngritja e flamurit në Shkup ishte më shumë se një akt simbolik – ishte një mesazh i qartë: shqiptarët nuk do të pranonin më robërinë. Ky moment është një nga faqet më të ndritura të historisë sonë dhe një kujtesë e përhershme se vetëm të bashkuar mund të jemi të lirë.
