Isuf Bajraktari, Suedi
Respekt dhe nderim i thellë për njerëz si Ju, z. Kabashi simbol i qëndresës, i fjalës së lirë dhe i shpirtit të pathyeshëm shqiptar!
Rrëfimi i jetës suaj është më shumë se një kujtim personal; ai është një histori e gjallë sakrifice për dinjitetin, për atdheun dhe për të vërtetën.
Të përballesh me dhunë, kërcënime e tortura, por të mos ndalësh së shkruari, është heroizëm moral që nuk ka çmim. Ju nuk zgjodhët heshtjen, por penën; nuk zgjodhët frikën, por rrugën e nderit dhe të vlerave kombëtare. Edhe pas më shumë se një çerek shekulli në mërgim, me shpirtin e pandarë nga Kosova, ju mbeteni dëshmi se idealet nuk plaken dhe se dashuria për vendin e për të vërtetën është një dritë që nuk shuhet kurrë.
Njerëz të tillë janë pasuri morale e kombit shembuj që duhen ruajtur, nderuar dhe përcjellë brez pas brezi. Me gazetën Drini jeni bërë dritë dhe gurgullimë e dijes, e së vërtetës dhe e lirisë individuale, duke ngritur zërin dhe kërkuar njëkohësisht edhe lirinë kolektive kombëtare, si një mundësi për t’i shpëtuar së keqes së ardhshme.
Për librin tuaj ju përgëzoj me gjithë zemër! Po të isha në Kosovë, do të vija kudo që do ta promovonit. Pres me padurim ta kem në bibliotekën time. Ishte një intervistë e sinqertë, e fuqishme, njerëzore dhe intelektuale në TV Arbëria, një pasqyrë e vërtetë e shpirtit tuaj të pathyeshëm. Dhe, siç e theksoni edhe vetë, për çudi, gjatë rrugëtimit tuaj ju dolën përpara “në emër të popullit shqiptar” ata që, përkundër punës suaj të madhe e cilësore, u shndërruan në shërbëtorë të shërbimeve të huaja armiqësore, duke ju përgjakur jetën dhe duke tentuar t’ju thyejnë. Kur panë se nuk dorëzoheshit, ju dënuan me varfërim, mënyra më tinëzare për të goditur një shpirt të lirë.
Bajram Kabashi është shembull i gazetarit që nuk u ndal, edhe kur u ndalua; që nuk pushoi, edhe kur deshën ta pushojnë; që nuk heshti, edhe kur iu kërkua heshtja e qetë. Ai nuk u dorëzua asnjëherë për bindje apo ideologji kombëtare, u dorëzua vetëm ekonomikisht, por jo shpirtërisht.
Sepse shpirti, mendja dhe pena e tij nuk pushuan kurrë, dhe nuk do të pushojnë deri në frymën e fundit. Në mënyrë metaforike, z. Kabashi e përmbyll me fjalët e tij të paharrueshme:
“Edhe i vdekur, do të shkruaj. Do të them të vërtetën –vetëm të vërtetën time.”
Kjo fjali është më shumë se një shprehje; është një betim etik për çdo njeri të fjalës publike. Si për veten, ashtu edhe për të tjerët, gazetari dhe politikani duhet të shkruajnë dhe të thonë të vërtetën e argumentuar.
Fjalët e pabazuara, thumbimet apo shpifjet që lëndojnë e nxisin armiqësi pa fakte, në një botë të moderuar e të civilizuar, përbëjnë një barrë të rëndë morale, etike dhe njerëzore.
Ky është zëri i një njeriu që i përket kombit; i një intelektuali që nuk ka heshtur përballë padrejtësisë dhe që me fjalën e tij ka mbajtur gjallë dritën e ndërgjegjes shqiptare për më shumë se katër dekada.
Pena e tij mbetet dëshmi se liria nuk jepet, por fitohet dhe e vërteta, sado të ndalohet, nuk vdes kurrë.
