Përktheu nga anglishtja: Vera Xerxa, Londër
Josif Brodski
Odiseu Telemakut
I dashuri im Telemak
Lufta e Trojës është e përfunduar tani; nuk mbaj mend kush e fitoi.
Grekët, pa dyshim, se vetëm ata do të linin aq shumë të vdekur aq larg nga atdheu i tyre.
Por madje, kthimi im në shtëpi ka dëshmuar të jetë i gjatë.
Derisa ne humbnim kohë atje, Poseidoni plak , duket gadi, shtrihej dhe zgjëronte hapësirën.
Nuk e dij ku jam dhe çfarë vëndi mund të jetë. Do të dukej ndonjë ujdhesë e fëlliqur me shkurre, ndërtesa dhe derra të mëdhenj gërmues.
Një kopsht i mbytur me baroja; ndonjë mbretëreshë ose tjetër.
Bar dhe gurë të mëdhenj…
Telemak, bir i im!
Një endacaku fytyrat e të gjitha ujdhesave i ngjajnë njëra tjetrës.
Dhe mendja rrëshqet, duke numëruar valë; sytë dhëmbin nga horizontet e detit, vrapon; dhe mishi nga uji mi mbush veshët.
Nuk më kujtohet se si lufta përfundoi; madje sa vjeç je — nuk më kujtohet.
Rritu, pastaj, i imi Telemak, rritu i fortë.
Vetëm zotët e dijnë nëse do të shohim njëri tjetrin përsëri.
Ka kohë prej se pushove së qeni ajo foshnje para kujt unë mbretërova lëvrimin me dema.
Po t’ mos kishte qenë truku i Palamedit
ne dy akoma do jetonim në një shtëpi.
Por mbase ai pat’ të drejtë; larg nga unë ti je mjaft i sigurt nga të gjitha ëndrrat Edipale, dhe ëndërrat tua Telemak imi, janë pa të meta.
Londër 28 janar 2021
