Nga: Sak Muji, Rugovë-Zvicër
(Sylë Mujaj)
___
Shpesh heronjtë e luftës nuk e përballojnë dot politikën.
Një prej tyre është Ramush Haradinaj, dikur simbol i guximit dhe i qëndresës në fushëbetejë, sot një figurë që, sipas shumë qytetarëve, është lodhur nga rrjetet e pushtetit dhe marrëveshjet që i kanë zbehur idealin e dikurshëm.
Në rrugëtimin e tij, ai ka bërë shumë për vendin – kjo nuk mohohet.
Por, pas luftës, politika e zhveshi nga thjeshtësia e luftëtarit.
Hyri në sistem me ideal, e më vonë sistemi e përpiu me gjithçka që ai luftonte dikur: interesat, pazaret dhe etjen për pasuri.
Një bashkëluftëtar i tij, me pseudonimin “Rambo”, kujton kohët kur Haradinaj nuk lejonte askënd të prekë njerëzit e pafajshëm, kur nuk kishte frikë as nga bandat e hotelit Rogner që vepronin nën hije.
Por, sipas tij, pas kthimit nga burgu i Francës, ai nuk ishte më i njëjti njeri.
Një njeri që dikur puthi hartat e Kosovës, tash i sheh tokat e Rugovës si pasuri personale.
Rambo kujton edhe një ngjarje domethënëse:
“Kur Murat Mehes iu hodhën hartat në fytyrë për Rugovën, ai i mbrojti me trup. Por më vonë, kur doli nga burgu, e puthi Mehen – dhe bashkë me të, u pajtua me ata që e copëtuan Kosovën me marrëveshje të turpshme.”
Kjo është ndjesia e një brezi që sakrifikoi gjithçka për ideal, e që sot sheh se si rruga e politikës shpesh e shndërron idealistin në pragmatist, luftëtarin në biznesmen, e mikun në rival.
Përmendet edhe rasti i 8.300 hektarëve të Rugovës, që sipas banorëve janë përfshirë në marrëveshje të dyshimta si “zonë e mbrojtur kombëtare”, duke u mohuar pronarëve të drejtën shekullore mbi tokat e tyre.
Për këtë, shumë sy kthehen kah ata që kanë pasur pushtet në duar dhe kanë heshtur.
E ndër ta, përmendet edhe Haradinaj.
Po ashtu, nuk mungojnë kujtimet për ish-kryeministrin Bajram Kosumi, të cilit – sipas të njëjtit rrëfim – iu mor partia me manovra politike që do ta turpëronin çdo njeri me ndërgjegje.
Kjo është kronika e një zhgënjimi që vjen nga një njeri që ka përjetuar burgun e Nishit (1981–1990), që ka kaluar jetën në kurbet (1991–2025), por që ende mban gjallë një ideal:
“Kosova s’mund të ndërtohet mbi mashtrim dhe tradhti.”
Ndoshta kjo ndjesi, e shprehur ashpër e drejt, është kujtesë për të gjithë ata që hynë në politikë nga rruga e luftës:
Lufta të nderon, por politika të zhvesh nëse harron pse luftove.
I respektuari Sak Muji!
Shkrimet e juaja në portalin Drini, të cilën e admin. z. Gjergj Kabashi zgjojnë kërshërinë për lexim dhe koment.
Lexova shkrimin e mësipërm dhe më la përshtypje të thellë, ndaj po jap KOMENT.
Poi bie shkurt!
Mendoj se, për merita që i ke ndaj popullit tënd, ai popull të ngreh (ngrit) Permendore!
Për të lëqijat që ia bën popullit tënd, populli yt të var’ (të qet n’konop) po n’at përmndore!
Ky artikull është një pasqyrim i thellë dhe po aq i dhimbshëm mbi fatin e shumë figurave që nga lavdia e luftës përfunduan në baltën e politikës. Autori arrin të kapë me realizëm kontrastin dramatik mes idealit dhe pushtetit, mes njeriut që dikur sakrifikonte gjithçka për atdheun dhe atij që më vonë e sheh atdheun si pronë.
Në qendër është një dilemë e madhe morale: si ndodh që njeriu i betejës, që i printe me zemër e besë popullit, humb veten në labirintet e politikës? Në këtë kuptim, figura e Ramush Haradinajt nuk shihet vetëm si individ, por si simbol i një brezi të tërë që luftoi me ideal e u përball me tundimin e pushtetit.
Artikulli është i fortë jo sepse akuzon, por sepse kujton. Kujton kohën kur besimi, sakrifica dhe drejtësia ishin më të mëdha se çdo interes personal. Kujton se idealet e lirisë nuk duhen lënë në duart e atyre që i masin me përfitime. Dhe kujton, mbi të gjitha, se politika nuk duhet të jetë strehë për ata që harrojnë pse morën armët dikur.
Përmes rrëfimit të “Rambos” dhe reflektimit të autorit, lexuesi përballet me një të vërtetë të hidhur: shumë nga heronjtë e djeshëm janë kthyer në figurë të dyzuara, të lodhura, të përfshira në rrjete interesash. Por artikulli mban një ton njerëzor, pa urrejtje — më shumë një thirrje për ndërgjegje sesa një gjykim.
Në fund, mesazhi është i qartë dhe universal: lufta të nderon vetëm nëse mbetesh besnik ndaj arsyes pse luftove.
Teksti meriton të lexohet jo vetëm si kritikë ndaj individëve, por si pasqyrë për gjithë shoqërinë që shpesh harron se liria nuk është dhuratë, por përgjegjësi.