Si Serbia Përdor ‘Shkencën’ për të Kriminalizuar UÇK-në dhe për të Fabrikuar Luftë Hibride kundër Kosovës

Pretendimi i paraqitur në këtë punim – veçanërisht në pjesën ku përmendet KLA/UÇK si shembull i “akteve terroriste asimetrike” brenda një operacioni më të gjerë hibrid – nuk qëndron në analizë objektive shkencore, por reflekton një narrativë të standardizuar doktrinare të aparatit serb të sigurisë dhe akademisë së tij ushtarake, e cila ka për qëllim riformatimin retrospektiv të konfliktit të Kosovës.

Në këtë kontekst, është e rëndësishme të theksohet se edhe në punimet e ashtuquajtura shkencore, Serbia tenton të vendosë UÇK-në në kategorinë e strukturave terroriste hibride, duke përdorur terminologji të re (hybrid warfare, asymmetric threats, economic sabotage), por pa ndryshuar thelbin propagandistik të tezës.

Ky është një shembull tipik i luftës hibride akademike dhe doktrinare, ku shkenca përdoret si instrument legjitimues i narrativës shtetërore.

Keqpërdorimi i konceptit “hybrid/asymmetric” për delegjitimim politik

Konceptet e luftës hibride dhe kërcënimeve asimetrike, siç njihen në literaturën perëndimore (NATO, RAND, EU), nuk janë kategori juridike për shpallje terrorizmi, por mjete analitike për të kuptuar mënyra veprimi. Autori i punimit bën një rrëshqitje konceptuale të qëllimshme, duke i përdorur këto terma për të krijuar një ekuivalencë të rreme mes:

• Lëvizjeve çlirimtare me bazë popullore dhe objektiva politike,

• Dhe organizatave terroriste transnacionale.

Kjo qasje bie ndesh me parimet bazë të analizës së sigurisë dhe me praktikën ndërkombëtare.

UÇK si objekt i luftës hibride serbe, jo subjekt i saj

Në vend që të analizohet UÇK në kontekstin real historik dhe politik (rezistencë ndaj represionit shtetëror, konflikt i brendshëm me elemente ndërkombëtare), ajo ripaketohet si instrument i “chaos-it të menaxhueshëm”, duke u paraqitur si proxy i interesave ekonomike ose korporative.

Kjo tezë:

️Nuk mbështetet në prova të verifikueshme,

Nuk njihet nga asnjë institucion perëndimor i sigurisë,

Bie ndesh me faktin se UÇK nuk është e listuar si organizatë terroriste nga SHBA, BE apo OKB.

Në realitet, vetë kjo lloj narrative është pjesë e operacionit hibrid serb, ku:

• Historia rishkruhet,

• Konflikti simetrizohet artificialisht,

• Dhe agresori përpiqet të paraqitet si viktimë e “terrorizmit hibrid”.

Instrumentalizimi i akademisë dhe institucioneve ushtarake

Fakti që ky punim botohet nga:

Ministria e Mbrojtjes së Serbisë,

Instituti për Studime Strategjike,

Shkolla Kombëtare e Mbrojtjes,

Tregon qartë se nuk kemi të bëjmë me analizë neutrale, por me produkt doktrinar të një shteti, i cili përdor terminologjinë moderne të sigurisë për të justifikuar narrativat e vjetra politike. Kjo është tipike për dimensionin kognitiv të luftës hibride, ku akademia shndërrohet në front.

Qëllimi real: delegjitimimi ndërkombëtar i Kosovës

Vendosja e UÇK -së në kuadrin e “terrorizmit hibrid” synon drejtpërdrejt:

• Relativizimin e krimeve shtetërore serbe,

• Krijimin e bazës teorike për kundërshtimin e shtetësisë së Kosovës,

• Ndërtimin e një narrative të re për përdorim diplomatik dhe inteligjent.

Ky është një operacion afatgjatë i luftës hibride, i cili nuk zhvillohet në terren, por në:

• Libra,

• Revista shkencore,

• Konferenca ushtarake,

• Forume akademike ndërkombëtare.

Si përfundim përfshirja e UÇK -së në këtë punim si shembull i “akteve terroriste asimetrike” nuk është analizë shkencore, por konstrukt narrativ i një doktrine shtetërore, që synon të:

• Kriminalizojë luftën çlirimtare,

• Deformojë konceptin e luftës hibride,

• Dhe të përdorë shkencën si mjet operativ të sigurisë.

Në këtë prizëm, vetë ky lloj punimi duhet të trajtohet si material i luftës hibride informative dhe kognitive, jo si burim neutral akademik.

Prandaj ndërtimi i Doktrinës Shkencore të Sigurisë është domosdoshmëri strategjike për shtetin, sepse siguria nuk mund të mbështetet më në improvizim politik apo në narrativa të importuara nga kundërshtarët.

Doktrina duhet të bazohet në kërkim shkencor të pavarur, në përvojë operative dhe në analizë të thelluar të kërcënimeve reale – veçanërisht atyre hibride, kognitive dhe informative.

Kjo doktrinë duhet të shërbejë si mburojë intelektuale e sigurisë kombëtare, duke:

• Vendosur standarde të qarta konceptuale për luftën hibride, terrorizmin dhe konfliktet asimetrike,

• Mbrojtur narrativën historike dhe legjitimitetin shtetëror nga manipulimi akademik dhe propagandistik,

• Orientuar institucionet e sigurisë drejt parandalimit strategjik, jo vetëm reagimit taktik.

Pa një doktrinë shkencore të konsoliduar, hapësira akademike dhe diskursive mbetet e pambrojtur dhe shndërrohet në terren operativ për aktorë armiqësorë. Me një doktrinë të tillë, shteti jo vetëm që mbron sigurinë fizike, por garanton edhe sovranitetin kognitiv dhe strategjik në afatgjatë.