Pse nuk e pranojmë dhe vlerësojmë drejt të vërtetën nga faqet e historisë dhe për meritat e Joe Dioguardit?

Shkrime relevante

Mbi një gjysmë shekulli institucione akademike te konsoliduara dhe ende nuk është shkruar e plotë historia e shqiptarëve

Kujtim Mateli, Përmet, Gjirokastër Historia e shqiptarëve nuk mund të ndërtohet mbi...

Albin Kurti dhe premtimet e tij boshe, një qeveri që po e mbanë Kosovën në vendnumëro!

Selatin Retkoceri, Llugaxhi, Lipjan ____ Kryeministri Albin Kurti prezantoi draft-buxhetin për vitin 2027,...

Klajd Kapinova rreth protestave radikale islamike pro Hamasit, organizatës Antifa dhe ato që po zhvillohen në Shqipëri

Klajd Kapinova, New York  Protestat radikale islamike palestinëze të Hamasit dhe...

Çohu nga shtrati, o njeri, dhe lufto me ashpërsi për Shqipërinë

Nga Aurel Dasareti Çdo ditë është një faqe e bardhë që pret dorën...

Shpërndaj

Nëse e dëmtuam LQSHA-në, pse duam ta anashkalojmë, ta hedhim në rend të dytë apo ta çojmë në fund të korridorit dikund. Po të kishin mundësi edhe ta zhdukim nga faqet e historisë meritat e Joe Dioguardit në politikën amerikane për Kosovën. Pse?
E vërteta është e shkruar si e zeza mbi të bardhë: Joe Dioguardi ishte ai që na mësoi të ecim në Washington, të hyjmë në State Department, të kuptojmë se si funksionon qeverisja amerikane, dhomat e Kongresit dhe të Senatit, liderët e partive në pushtet (Majority Leaders), njerëzit kyç të politikës së jashtme (Office of Foreign Affairs) dhe të të drejtave të njeriut ( qe në atë kohë, pas rënies së bllokut komunist, kjo ishte jashtëzakonisht aktuale). Miqësia përsonale dhe mbështetja e Tom Lantos-it përmes “Human Rights Commission” ishin thelbësore. Ishte Joe që na mësoi rolin e lobizmit, ndikimin e Pentagonit dhe gjithë “ABC”-në e politikës amerikane.
Joe Dioguardi ishte “Gjergj Kastrioti i II-të”. Derisa Gjergji luftoi 25 vjet me armë, DioGuardi luftoi pesë vjet me diplomaci dhe lobim, nga 1989- 2004. Deri atëherë kur shqiptarët tashmë kishin filluar të njihnin rrugët dhe do të krijonin NAAC-un. Për mendimin tim, NAAC-u ishte një “klub i wannabe-ve”. NAAC punoi në vazhdim por ndikimi i tyre ishte më i vogël dhe shpesh lëvizjet e tyre ishin thjesht zgjatim i lidhjeve që vetë Dioguardi kishte krijuar. Punonin me “ X”, jo me egzekutiv. Dioguardi si gjenë shqiptar u inatos dhe kishte te drejte. E goditem keq, e prem në besë ,…ia thyem dy kraht. LQSHA vazhdoi punen, me nje rrethe me të ngusht e me numer me të vogel. Nuk i dinte sherritë tona, me dhimbset.
Joe nuk është partiak, është bash arbëresh dhe nuk ka marrë asgje nga Kosva, sa e di vet.
Unë reagoj, sepse kam qenë dëshmitar i asaj kohe dhe sot, njësoj si atëherë i qëndroj të njëjtit vlerësim:
****24 prilli 1990 – dita kur u mbajt dëgjimi i 16 intelektualëve të Kosovës në Kongres, me pjesëmarrjen e rreth 40 kongresmenëve dhe senatorëve ishte goditja, në mos rrëzimi, i Jugosllavisë së Titos dhe momenti kur çështja e Kosovës u bë çështje parësore për Departamentin e Shtetit në Ballkan***
Nëse nuk e pranojë rolin parësor dhe vendimtar të Joe Dioguardit në lirinë e Kosovës, si dhe kontributin e tij historik në State Department, për veten time do të isha jo i sinqert, do të isha hipokrit.
Një prej arsyeve qe e thyen grupi i “wannabe”-ve Dioguardin… ishte se nuk i ipte llogari Bordit.
Unë jam më se i bindur se Serbia do të jepte Biliona $ dollarë vetëm sikur të kishte një Joe Dioguardi në shërbim të saj.
@highlights
@followers

K O M E N T E

SHKRUAJ NJË KOMENT

Ju lutem, shkruaj komentin tuaj!
Ju lutem, shkruaj emrin tuaj këtu