Fjalimi i Edmund Stoiberit, edhe pse i drejtohet realitetit gjerman, ka një mesazh që duhet ta dëgjojmë edhe në Kosovë.
Besimtarët myslimanë i përkasin Kosovës, por Islami nuk i përket shtetit të Kosovës.
Në Kosovë respektohet liria e besimit, por shteti udhëhiqet nga Kushtetuta dhe ligjet, jo nga normat fetare. Këtu vlen demokracia, shteti i së drejtës, liria e mendimit dhe barazia e burrit dhe gruas.
Për këtë arsye, fjalimi i Stoiberit është i rëndësishëm edhe për debatin tonë të sotëm:
“Myslimanët i përkasin Gjermanisë, por jo islami.”
Në Gjermani vlen ligji gjerman, jo Sheriati. Ka demokraci, jo Kalifat. Ka liri fetare, por edhe barazi para ligjit.
E njëjta logjikë duhet të vlejë edhe për Kosovën: besimtari është qytetar i barabartë dhe feja është e lirë, por shteti është laik dhe ligji është mbi çdo normë fetare.
Fjalimi i Edmund Stoiberit
“Gjermania është shtet i së drejtës, kështu përcaktohet në Kushtetutën gjermane. Këto janë vlerat themelore që udhëheqin shoqërinë gjermane.
Këtu vlen vetëm ligji gjerman, jo Sheriati.
Gjermania ka demokraci – jo Kalifat. Kush nuk e pranon këtë, duhet të largohet nga ky vend.
Në Gjermani vlejnë liria e mendimit dhe liria e shtypit. Këtu nuk ka kamxhik.
Në Gjermani vlen liria fetare. Fetë e tjera nuk konsiderohen më pak të vlefshme.
Por në Gjermani vlen barazia – barazia ndërmjet burrit dhe gruas. Pa martesa të detyruara, pa burka të detyruara, pa trajtimin e grave si njerëz të dorës së dytë.
Këto, zonja dhe zotërinj, janë vlerat themelore që udhëheqin shoqërinë gjermane. Kush dëshiron të jetojë këtu, duhet ta pranojë këtë, përndryshe, nuk mund të jetojë këtu.”
Mesazhi për Kosovën është i qartë: liria e fesë po; sundimi i fesë mbi shtetin jo.
