Fejzë Demiri
Poezi
Titulli i librit – Kam menduar këta tituj :
- Jetë ngrehaluce
- Për shpirtin tim asgjë tamam
- Jetë onomatopeike
- Fyell pa vrima
- Në zemër mbaj një gur
Për shpirtin tim asgjë tamam
Pi ujë të ndotur
Oksid karboni thith
Rropos murin e themeltë
Për shpirtin tim
asgjë tamam
E kaloj kohën marramenthi
Buzë xingonës
Në zemër mbaj një gur
Një thes me gur mbaj mbi shpinë
Përplasem lumenjëve, deteve pyellit
Murmurimë e nëndheshme
Kohë
Edhe kur nga mjerimi do të na pllakos dhimbja
Ne do të sfilitemi, në terratisje qielli do ta lëvizim gurin qindravjeçarë
Përreth teje kohë nuk do të lëmë të mbin bar, drizë, murishtë
Në drurin e murriztë do t’i gjakosim duart, vetëm ti të hapërosh tutje
Të mos jetosh me gjysmëfrymë
Në terr të natës do të zgjohemi
Të mos lëmë as vrimë urithi të na gërmon dheun
Me bollëk do të kemi
Bahçja edhe në dimër do luloj
Dielli dritëdhënës do na zhduk njëherë e përgjithmonë mugëtirën, mjegullnajën
Qielli nuk do të jetë më i errët dhe i mbuluar me re
Do të kemi dritë, dritësim e dritëjetë
Më merr malli
Më merr malli për blirin erëkëndshëm rreth shtëpisë
Qetas sodis bukuri, mallëngjim e kërshëri vendlindjeje
Nemitem kur shoh zogjtë krahmprehtë që fluturojnë me aq zhdërvjelltësi
Mahnitem nga kënga e tyre, nga zëri i hollë
Cicërimat e tyre sjellin gjallim, bleron livadhi
Aguliçet do na sjellin pranverën
Më merr malli për bukën e pjekur me miell drithi
Për mikpritjen shqiptare me bukë, kripë e zemër
Sa shumë e dua gjuhën e gjakut tim
Trimërinë, fisnikërinë e bujarinë shqiptare
Në gur mulliri e ruajtën fjalshqipen, bujarinë, besnikërinë e traditën.
Loti
Sa rrëpishëm pikon loti
Të zhytur thellë të bën si qenie
Edhe zemrës i vjen gjynah për lotin
Ashtu si lotit që i vjen për zemrën
Qirinj për dritë
Sa qirinj janë ndezur
Për të larguar këtë terr
Ama nuk e kam ditur që terri shuaka të gjithë qirinjtë
Jeta
Si një taketuke cigareje
Para saj shkunden shpirtrat
Në gjumin e përjetshëm
Porta e zemrës
Kurdo që e ndien veten të vetmuar
Mund të hapësh portën e zemrës sime
Aty ende ka vend për hyrjedaljet
Isha
Isha shekull
U bëra dekadë
Vit
Muaj
Javë
Por, më së tepërmi, po më merr malli për një cast
Lot i shiut
Isha lot i shiut
Shiu u bë lumë
E lumi det
Po aty
Ku unë ruaj kujtimet
Kostum kohe
Edhe atëherë kur t’i kem të gjitha
Njeri i harlisur në pasuri
Do të doja të vishja kostumin tënd kohë
A ka diçka më të shtrenjtë se ti?!
Pse jeta ime
Pse jeta ime ma prish qetësinë, tundohem
Kur unë gjej paqe me rrënjët e barit, me puhizën mëngjesore
Nuk ia këpus as edhe një gem kohës që sumbullon
Lumit të vrullshëm nuk ia ndala burimin
Edhe atëherë kur dëgjoheshin rrëkëllima gurësh, gërvima
Në mugëtirën e natës përherë me llaptimë dritash
Ende pa feksur mirë grumbulluam hedhurinat për plehërishtë
Ia kishin zënë frymën TokësDheutAtdheut
Lule alle mbollëm, luledielli, lavanda balsam që lule pranvere ta bëjmë
Në tejkohë e mbikohë
Duke ecur nëpër çufrajë
Papandehur qen të egërsuar
U sulen drejt meje
I qetë si toka isha, nuk i gjuajta me gur, as nuk lëshova klithmë
Bëmë paqe lëndimthi
Duke u ngjitur nëpër rrëmore mali
U rrëzova hundebuzë, gjunjtë e gjakosur
Në duar ferrecka
U ngrita sërish, nuk ia mora inat plagës sime
As pështymë nuk nxjerra nga goja
Rëndësi qenka të ecësh tutje, të mos ndalesh
Kur ecja jote ka vlerë
Jetë ngrehaluce
Pse jeta ime më sjell shira të rrëmbyeshëm
Andralla, kapitje
Ti e di sa kam gjakim për diellin, dritën e diturinë
Ngaditë gjakoj që të mos ndalet drita në kullë, fyelli i bariut
Të mos shterojnë krojet
Pse jeta ime më zorit që fjalën ta them pa e peshuar
Njeri i dalldisur
Bëzhdila hoqa sa munda, nuk e mbyta gjarprin, krimbin
As fole grerëzash nuk prisha
Pa i rënë në fund bukëndores
Nuk e kisha zakon ta lë sofrën
Në shastisje kohe e desha artin, të bukurën
Me një kafe espresso zhytesha në oqeanin e thellë të mendimit
(Hapësirë e pafundme)
E ti jeta ime më fajëson
Që nuk bëra më tepër, që kotësitë e stërkalat e kohës nuk arrita t’i ndal
Pse jeta ime kërkon gjëra që nuk mund t’i bëj
Nuk kam as forcë t’i ndryshoj
Nëse skamnorit në rrugë vetëm të t’ia fshij lotët kam arritur
Të lutem mos më fajëso, jashtë lëkure nuk mund të dal
Çdo ditë e lind një agim tjetër
Koha po ikën aq turravrap
Dhe kujtimet janë pjesë e memorizuar që mbeten
Edhe kur bota mendon se ka rënë mbi ty
Çdo ditë e lind një agim tjetër
Në amigdalë dhe hipokampus
Do i ruaj kujtime e mbresa
Nga aty burojnë amplitudat e shpirtit
Shi e lot
E pllakosi natën heshtja
Mbi laps e letër gjumi më mori
Shi curril mbi xham kristali
Papandehur ankth më solli
Regëtimat e zemrës sime
Me të dridhura pa pushim
Çurg djersësh isha bërë
Shiu e loti rridhnin pa pushim
Kandil dritëmekët
Me një kandil dritëmekët
Kam mbetur
Se çka kisha u venit u shua
Tani më për asgjë s’kam dëshirë
U terratis çka ishte e shenjtë për mua
Gjakimi im si ëndërrimtarë
U plandos qëmoti me natën
Ndaj në gërmadhat e shpirtit tim ende digjen e tymojnë zjarret
U bezdisa nga shumë gjëra
Jetën se kisha menduar çakaçukthi
Vrapo, se të çapuan!
Të pres
Nëse një ditë do të vish shkujdesur
Me hapat e padukshëm të kohës regëtimë
Bashkë, do të ngarendim të magjepsur
Drejt vendit ku i çmenduri mund çmendurinë
Në agullimë
Pa feksur mirë drita
Në agullimë do të dal
Do e kem me vete lapsin
Dhe fletën e bardhë
Nga dielli i mëngjesit
Do e marr frymëzimin
Habitshëm shikoj natyrën se si gëlon nga blerimi
Buzëqeshja e fëmijëve duke lozur
Penës sime i jep shkas
Çiltëria e sinqeriteti i tyre
Mbuloftë botën mbarë
Sa pak lule
E di që një ditë gjakimin tim
Do e vërvit era
Posi një leckë të hedhur në baltë
Sa pak lule na jep o jetë
Më shumë ferra, murishtë e baltë
Këpucët e dëshprimit
Kur t’i mbathësh këpucët e dëshprimit
Hapat do jenë ndryshe
Pa trokëllimë, pa zhurmë
Dritëhijet do e mbulojnë qytetin
Asgjë nuk pipëtin, asgjë nuk krijon zhurmë
Buzë detit me valë
Me ëndërrën do takohemi sërish
Të kaluarës do i flasim pa fjalë
Si dy futuristë të magjepsur do ngarendim
Buzë detit me valë
Vitet e mia
E di që një ditë do vjetërsohem
Do katandisem nga pleqëria
Shtëllunga tymi diku në re
Ikën dhe vitet e mia
Kam parë njerëz që luftojnë dritën
Për habi errësirën duan më shumë
Kam parë edhe të tjerë njerëz
Llamburitës e dritëshumë
Krijimi nuk ndalon
Krijimi nuk ndalon kurrë
Ndodh çdo orë e çdo çast
Jeta ecën pa pushim
Edhe kur ne ngelim pas
Shihni pemën në majë të gurit
Si gjethon pa përtim
Atë përplot e gjuajnë me gur
Po ajo sjell pafund gjallim
Trumcaku
Duke shëtitur buzë liqenit
Seç dihaste një trumcak
Çirrma zëri lemerishëm
Uturonin tri milje larg
U plandos përdhe trumcaku
Kupa e qiellit seç u nxi
Qau dhe pylli me ngashërim
Pika shiu në zymtësi
I drobitur
I drobitur ju afrova detit
Bashkë me të halle të qaja
Deti prerazi ma ktheu
Shqetësimin tënd se llufit vala
Natë kapitëse
Seç mu duk kjo natë kapitëse
Iu ir zemra edhe motit
Kam parë përherë shiun kur bie
Por jo shi me pika loti
Lektisje
E di që një ditë do lektisem
Do kem mall për gjethin vjeshtarak
Do i kujtoj fotografitë me ftoj e misër
Ku si të vegjël lumturoheshim pa shkak
Rini
Po, e vërtet një ditë do plakem
Fytyrërrudhur e pa fuqi
Do sodis bletën nëpër lule
Sa më mungon oj rini
Dikur edhe dielli do e zbeh dritën
Ç’rëndësi ka në është vapë a acar
Buzë Drini
Do e marr nipin kaliboç
Të shëtisim buzë drini
Do zëmë peshk në fresk pranvere
Në amësim trëndafili
Lolitë e botës
Hutimthi kemi ngecur
Në kthetrat e kohës humbëtirë
Të mbufatur nga lolitë e botës
Presim, të bëhet më mirë
Jetë ngrehaluce
Seç i purtekeshin degët jetës
Aty afër isha, përbri
Mora fyellin me doçkë dhe një qiri
Sakaq rrëmbimthi jetës t’i dal në ndihmë
Mirëpo jeta ngrehaluce më rrëkëlleu përtokë pafrymë
Onomatopeik
Befasisht kohëve të fundit
Çdo notë e luajtur në piano
Onomatopeik
Ku mbetën nota re, notë e plotë
Notë katërshe
(tetëshe)
Nota optimiste
Apo ia kanë mbathur me të katrat
Lajm i ankthshëm
Nga shtypi doli lajmi
Për një vend të quajtur përroi i keq
Dikush paska vrarë një mizë
Thonë ka mëkatuar si mos më keq
E dëgjova latinin plak
Tek ngrente një dolli
Tha do duhej dënohej me varje
Ky shpirtkëllirë, faqezi
Në të njëjtin vend, po ca muaj më pas
Dikush tjetër kish mbytur
Gjitarin elefant
Sakaq u trullosa ankthshëm
Dhe plot habi
Ai që mbyti pabesisht elefantin
Sot jeton në liri
Kohë e mugët
Dua të di ku i ka rrënjët dhimbja
Pse rri aq thellë e strukur në mua
Pse ma sjell kohën e mugët
Kur unë diellin më shumë dua
Mbase ka kaluar tejet kohë
Dhe dhimbja në trajtë spirale rrënjë ka lëshuar
Unë do i them se kot ma sjell vranësirën për darkë
Se unë diellin më shumë dua
Shpleksa faqet e thikta të jetës
Ç’të shoh erë temjani, skëterrshëm
Qetim i ankthshëm
Në pyjet hijedendura dola të çlodhem pak
Ti iki paksa zhurmëmërzisë
Për dreq, një mace e zezë
Piskamëfshehur
Qe strukë mbi lis
Macja me mjaullitje, unë me sëndisje
Macja me mjaullitje, unë me sëndisje
Macja me mjaullitje, unë me sëndisje
Dhe kështu vazhdoi pa pushim
Si nuk gjeta askund qetim
Vrasja e trumcakut
Në gëmushat hithërore seç ish strukur një trumcak
Myshk, gjethe, degë e lule
Trumcaku mbarte orë e çast
Më rastisi një të shtunë
Ca minuta larg shtëpisë
Fuqi zëri e trumcakut
Natyrës pamjen ia kish ndrit
Edhe diellin buzëpaqeshur
Lumturisht e lumturoi në çast
Brohoritje e admirim
Për trumcakun zellmadh
Seç u ktheva një natë të vonë
Klithje tmerri gjithë lebeti
Papandehurazi për dreq më erdhi
Kanë vrarë trumcakun në pabesi
Sakaq vdekja e trumcakut më sfiliti
Me zemër të sfilitur pashë dhe motin
Curril shiu pa pushim
Curril rridhte edhe loti
Sa herë të ndjej mall
Dhe zemra ime të ketë mërzi
Do qaj me lot trumcakun
Kujtueshëm në fotografi
Mot zemërbrishtë
Dyndet deti nga dallgët
Gjaku në trup seç rrymon
Si ngjan nata-natës
Mot zemërbrishtë zymtëson
Pemë e gremisur
U çapëlua në mes pema
U gremis matanë në përrua
Nga lëngatë e stërmundimshme
Dalngadalë seç u shua
Shndërrimi i përrallave në mit po merr fund
Arti hermetikisht do ta mbyll derën
Gjakim për ëndërrën
Ndodh shpesh ta ritakosh veten
Në këtë botë të çakërdisur
I mbledhur kruspull me plot ëndrra
Që botës sime ia kanë mbytur
Drithërimë
Ike në të panjohurën rrugë
Me hapat që tashmë janë fshehur
Shpresëhumbur u bëre për mua
Ti drithërimë e shpirtit të etur
Miku im
Kur nata eklipsoj dritat
Dhe qielli yjendezur fle gjumë
Ti miku im nuk u sëkëlldise
Diellin dritëdhënës prite në turmë
Dritë e verbër
Nuk është errësira
Që nuk më la për të parë
Është drita ajo
Që m’i verboi sytë.
Ëndërr e venitur
Teksa jashtë një ditë do të dalësh
Në dritë të praruar duke shëtitur
Ëndrrat do t’i kërkosh, por nuk do t’i gjesh
Se edhe ato tashmë janë venitur
Në këtë natë
Në këtë natë të acartë
Ku ftohti ka mpirë gjakun
Dëshiroj të jesh ti
Ti zjarri im
Që shkrin këtë acar
I përjetshëm
Unë hija jote
Do të jesh me kohën
Të kaluarën e harrova kur të pashë
Rrugëtuam në të sotmen
Edhe kur do të vij e nesërmja
Ti prapë do të jesh me kohën
Fërkem pa gjurmë
Do të kalojnë muaj e vite
Do të ndërrojnë edhe stinët
Gjithçka një ditë do të jetë ndryshe
Nuk do të shkelim më në ato kohra
Hapat që i bëmë edhe gjurmët kanë filluar t’i zhdukin
Pa fjalë
Do të takohemi sërish
Netëve nuk do t’u besojmë si më parë
Mërzinë do ta ngulfasim në shishe
E kohës le t’i kthehemi pa fjalë
Kërkim i pafund
Unë prapë do të vazhdoj
Tëndin kërkim të pafund
Edhe pse koha shpeshherë më tradhtoi
Një ditë ajo do të shpie tek unë
Kujtimet jetësore
Në vazhdimësi
Shpalosen kujtimet jetësore
Të paharruara mbeten
Fletë pas flete në kronologji
Përjetësohen në ekranin e mbamendjes
Plagomë e fshehtë
Fytyra jote e sinqertë vogëlush
Flet më shumë se fjalët
Që i thua ti
Në sytë tu jetëdhënës shoh një plagomë
Të thellë e të fshehtë
E di, njëmend e di, lum vogëlushi
Që me fjalë nuk shprehesh edhe aq
Gjërat që nuk thuhen i kupton më së miri heshtja
Biri im
Ji këmbëngulës të dish jo deri ku shohin sytë e tu
Por aty ku syri yt nuk sheh dot
Antimateria është përtej syve tu, bir
Klithmë
Edhe pak e dimri siberian s’do të duket
Mjaft kemi klithur buzë xingonës
Kohëngrehaluce a përfundoj
Marramenthi
Lakuriq në lëndishtë
Me akrepin e zi në dorë ngarend
Vajtjeardhje marramenthi
Kam ngut
Por assesi ta zë dritën
Ëndërr e paarritshme
Nëse, qoftë…
Edhe një herë të vetme
Të paraqitem në ëndërr
Edhe ëndrrën zgjoje
Nga gjumi!
Sa për çudi
Sa për çudi është jeta
Vera më solli të ftohtin
Loti e ndali dhe shiun
Shiu largoi dëborën
E zemrën e ngrirë
S’e shkriu
Fyell pa vrima
Një dele e zezë
pret e pret
me vjet
t’i bashkohet kopesë
fyelli i bariut
pa vrima
Vrimë e zezë
I paloi krahët trumcaku i kafenjtë
Te koka vuri lulekashtë
Gjumë i përjetshëm e kishte zënë
Në xhuxhë të bardhë a yje neutroni
Kohëxingonë
Si plakë hutërrojë kemi ngecur
Në mes tehmprehtë thikash
E lolitë e botës po na kapërdinë
Gjithë çfarë kemi
Ka ardhur momenti ta ndezim llambën në kullë
A jetohet marramenthi buzë xingonës?!
Univers – Antiunivers
Antiuniversi sot
Bën luftë të egër me universin
Yjeve kërkon t’ua marr energjinë
I sulmon dinakërisht galaksitë, planetet …
Triliona vite nuk ka pasur përplasje më të mëdha
Në mes materies – antimateries
Grimcat vështirë të mbijetojnë nga antigrimcat
Në këtë kozmos – kozmetikë …
Lakmi e kozmetikë
Na ke nxjerrur mijra herë
Cipërdoncullak
Para syve të botës
E mbushur zbrazësi, kotësi…
Ti na shet mend
E ne zotat grindemi pas teje
Thepisemi
E prapë ngarendim drejt
Kashelasheve tua
Smirë (zi)
E keni parë shiun
Sa zili ka për diellin
Me vjet e përbuz e godet
E dielli si dielli
Dhuron dritë, ngrohtësi
E asnjëherë nuk flet
Nanë
Më ka marr malli nanë
Të loz buzë ujërave kur qe fëmijë
Ta puth tokën me baltë
Nën hijen e dardhës të gjej qetësi
Kam mall nana ime
Për erëmirë luleblini
Për fresk pranvere
Në amësim trëndafili
Ti mbase nuk e di
Mall kam edhe për gjethin vjeshtarak
Për zë bilbili
Për trumcakun zellmadh
Dua t’ia shoh llambës dritën
Ditës agimin
Çiltërinë, buzëqeshjen nanë
Kur pranveron gjallimi
Në sytë e fëmijëve nanë
Nuk dua ta shoh lotin
Përmallimin
Dua të ketë diell
Nana ime
Për këtë e kam gjakimin
Dritë e fikur
S’kam ç’të bëj do i buzëqesh edhe shiut
S’ka më rëndësi që është mot i vranët
Betejën e kam humbur qëmoti me errësirën
Ku edhe në kullë dritat m’i ndalën
Fillikat
Me vjet kam gjuajtur detin me gur
Drinit not fund e krye i kam rënë
Gurrat e Matit (buromë) i kam shter deri në pikë
Terak të thatë e kam bërë malin e tomorit, fushën e myzeqesë
Në Koman ditënatëpasosur duke zënë peshk
E prapë Fillthi –Fillikat
Heshtjerëndë
Më thanë shuaj paksa
Heshta me vjet
Kërkova vetëm pak buzëqeshje
Jo zgërdhirje
Një frëngji dritë, ju lutem
Për shpirtin tim
Seç u kall etjeje …
Vogëlushi im
Në kohët rrebemira
E kalon detin në këmbë
Në dhiare të ngushta e ke vështirë
Aty nuk shkohet pa vravashkë dritëndezëse
Vogëlushi im
Në rrugën që ke nisur do rropatesh, përpëlitesh
Shtegu do të jetë i ngushtë, udha do të jetë e panjohur
Ndoshta e parrahur më parë
Duke ecur në faqet e thikta të malit
Do të shohësh që vazhdimisht shtegu për të ecur po tkurret
Sakaq sfilitjet e terratisjet do bëhen më të mëdha
Vogëlushi im, në të gjitha anët përqark teje do shohësh
Humnera të mëdha, shembëtira …
Gjatë ecjes tënde
Edhe toka e qielli do lëshojnë buçimë, uturima…
Por ti mos u ndal asnjëherë, vogëlush
Mos pusho së ecuri
Deri kur
Nuk ta kam përplasur
Asnjëherë derën furtunë
Për be nuk të kam mallkuar
Edhe kur më ke flak përjashta
Me teshë e koteshë
Bukën në fyt ma ke zënë
E unë dhëmbët i kam thyer
Duke rendur pas tekeve tua
Vajin ma ke ndaluar në buzë
Buzëqeshjen ma ke lënë përgjysmë (deri kur)
Në surrat ma ke përplasur
Librin e Markezit (shkrimtar i madh)
Deri kur unë palmuç
(Si maca ndër sofër)
E ti vetëm sipas tekeve tua
Për ty
Për ty
Do t’i fikja të gjitha dritat
E do të qëndroja në errësirë
Do të fikja edhe qiriun e fundit, flakëndezur
Shpirtrash
Se më as drita s’do të ketë kuptim pa ty
Qielli im i yjëzuar
Kur të pashë ty yjësi
U mbusha me yje
Yjëzuakan dritat
Në këtë yjëzim dritërrezatues
Yjëzon, ti qielli im i yjëzuar.
Shushunjë e zezë
Ti më kërkon
T’i thur ditirambe
Shushunjës së zezë
Më zorit ta puthë
Atë që gjakun piu
Me vjet …
Merimangë e zezë na end mbi krye
Eh më ….…….
E ne çfarë bëjmë
Gjarpër i zi
Njëqind vjet luftë
Me gjarpërin e zi
E ai prapë nuk ndalon
Së pushuari
Na gërryen dheun para këmbëve
Në shpirt në ëndërr
Nuk na le të qetë
Deri kur çakërdisje
Neurozë
Metastazë e shekullit
Verë e llahtarshme
Në dhomën 312
Vera nuk ishte si më parë
Nata murmuriste
Në mur akrepat e orës
Rrëmujshëm lëviznin
Kamarieri zuri në thua
U përplas…
U thyen tri pjata gjelle
Tre filxhanë kafeje
Nga banaku ra një vazo e qelqtë
U bë copë e grimë
Ishte verë e llahtarshme
Guvë mitike
Ditënatë pareshtur
Kërkoj
Guvën mitike
Të ftohtët siberian
Këlthet në kullë
Vera dimëron
E unë prapë
Kërkoj….
Guvën mitike
Rilindje
Mbjell dritë në errësirë
Mbjell lule në pleh
Në tokë të çelin filiza të ri
Shëmtitë e së kaluarës
Erë e parë t’i zë
Perde e verbër
M’u errën sytë
Nga perde e verbër
Në majë të pemës
Klithja ime gjakon me vjet
E di që ju kam shkuar në nerva
O miq
Dhimbë e ime kacavaret
Deri në zenit
Kohabishë
Bisha
Nuk e ka parë vetën
Asnjëherë në pasqyrë
Po njeriu
Më thoni
Pse kohën vret ?!
Lëmshi hënor
Në natën hënëplotë
Lidha qenin përbri shtëpisë
Tufë ujqërish të dalldisur
Me rrëmbim desh na shqyen
Sapo i ikëm zallahisë
Lëmshi hënor ndaloi dritat
Sa të pafat që jemi oj
Kurrsesi të dalim në breg
Shpirt i dalldisur
Me vjet kam gjuajtur dritën
Nuk kam lënë livadh pa kositur
Grurin në arë e kam shkul me rrënjë
Pyellin
Në shtëpi blirin e fundit e kam prerë
Kam luhatur murin
Me ëndrrën jam përgjakur
Kushedi sa herë
Qepe o shpirt i dalldisur
Si nuk të rri bukur asgjësend
Mihësit e natës
Mihësit e natës
Nuk flenë
Prishanik
Prisharak
E unë i gjori
Kot ndërtoj
Nuk lënë
Se nuk lënë
M
I
H
Ë
S
I
T
e natës
Rrënjëjetë
Sa melodi ke ti o jetë
E aq pak zhytës ka
Na ndihmo ta gjejmë vetveten
Kur pikon pluhur harrimi
Le t’na bien edhe flokët
Teksa rrënjëjetës ia gjejm kuptimin
Verë e acartë
Se kam menduar
Që ariu polar
Zdirgjet
Në vapë
Se kam besuar
Njëmend se kam besuar
Këtë verë të acartë
Hapësirë e humbur
Kam humbur rrugën dikah
Nuk e di se ku gjendet shtëpia ime
Ku përroi
Livadhi, ara
Shoh hapësirë të shthurur
Boshllëk
Shembëtira, humbëtira
Rreth e përqark
Këlthet nata
E unë ende …
Në hapësirën e humbur
Marramenthi
E kam vështirë të orientohem
Të gjej shtëpinë time
Dua të kem kohë
Dua të kem kohë të shoh ujin
Si ecën rrjedhshmërisht
Pa vështirësi, pengesa
Në damarët e tokës të shoh
Planetë tejdiellor
Dua të kem kohë për përbetime të zjarrta
Për qetim të ri
Dua të kem kohë
Vetmi
Shpesh ndodhesh
Mes zjarresh
Nuk ke nga t’ia vësh
E vetmia të ther përbrenda
Gjaku përvëlon
Shpirti dënesë
Loti nuk e përthekon dhimbjen
Madje as i bie te gjuri
Në kujtesë shpërthime vullkanike
Drithërimë …
E ti nga t’ia vësh se di
Shushatje
Ne në vend
Se të hapim
Frëngji
Merremi
Me dhëmballat
E prishura
Nëse nuk di
Mos i bjerë veglës
Nëse nuk di të këndosh
Mos këndo
Nëse nuk di
Ti bjerësh veglës …
Jeta
Jeta
Nis e bukur
Ndesh në bariera
Dhe hidhërim
Jeta
Vazhdon
Nëpër brenga
Dhe arrin majat . . .
