POLITIKANËT E RASTIT JETOJNË PREJ POLITIKËS…
Politika bëhet me kokë dhe jo me pjesët e tjera të trupit apo të bythes.
Mungesa e objektivitetit i nxit këta politikanë që të lakmojnë pamjen e kulltukut të pushtetit në vend të pushtetit të vërtetë, por mungesa e ndjenjës së përgjegjësisë e nxit në princip dhunën si mjet që ta shijojë pushtetin vetëm për hir të pushtetit. Ka dy mënyra për ta çoroditur politikën si profesion të vetin. Politikani i rastit ose jeton për ta çoroditur politikën, por edhe ose jeton prej politikës. Kontraditka nuk është aspak përjashtimore. Shqiptari si rregull i bën të dyja. Tek ne nuk është e mundur që të bashkohen tok etika e idealit dhe etika e përgjegjësisë apo që të dekretohen nga ana etike se cili qëllim justifikon cilin mjet, nëse në përgjithësi këtij principi do t’i bëhet konsension: nga e keqja mund të rrjedhin vetëm të këqia, nga e mira vetëm të mira…
Këta njerëz mendojnë dhe flasin sikur horizonti i tyre mendor është i mbushur prej aforizmash dhe proverbash. Nuk është nevoja të shpjegojmë – shumë politikanë nuk janë të aftë të mendojnë ndryshe, gjë që dëshmon për shtrembërim në zhvillimin psikik. Dostojevski, ka thënë: “Ne mund të gjykojmë shumë mirë për karakterin e njeriut nga e qeshura dhe nga sjelljet e tij!”.
Procesi i të menduarit dhe menyra e të shprehurit në parlamentë te disa shqiptar mund të ngjallë tek ne përshtypje të pashlyeshme dhe të na lejojnë të depërtojmë më thellë në indivudalitetin e tyre antikombëtar. Kështu, roli i “intelektualëve dhe i profesionistëve politik” duhet vendosur brenda mjedisit të vet kulturor dhe konteksteve më të gjëra politike. Në rolin kulturor e politik të “politikanëve intelektualë”, ne shohim shpesh armiqësia në parlamentë rezulton të jetë tipar karakteristik i njerëzve agresivë nga shpirtligësia. Kësaj kategorie i përkasin ata ose ato që e kanë zakonin të gërryjnë thonjtë, të fusin gishtin për të gërmuar te hunda ose të gromësijnë kur flasinë dhe hanë me mjaft zhurmë dhe nuk kanë ecur më tutje sesa shkalla fillestare.
Një shfaqje tjetër mungese së sjelljes së kulturuar është shkujdesi egoist dhe çoroditja paradoksale që duhet të përmendim në fillim: “kriza e identitetit kulturor e politikë, që ka prekur shumë burra politikanësh dhe gra politikane të paarsimuara si (Kadri Veseli, Kimete Musliu, Dhurata Hoxha – Ministresha e Integrimeve Evropiane që gërrynë gishtat e hanë thonjët), kur ata apo ato lëvizin nga një formë më e kufizuar dhe jotradicionale në shoqërinë tonë, që pasqyrojnë kontradiktat në një shoqëri jo pjellore që nxjerrë politikanë të odave e çajtoreve. Këta prototipa, të cilët, duket, se kënaqën nga pisllëku dhe nga rrëmuja politike dhe ne e kemi të vështirë t’i përfytyrojmë ata për vete pa këtë tipar dallues.
Në anën tjetër, ky llojë politikanësh, duke mos i ndarë këta prej anëtarëve të grupit të odave e çajtoreve, prej popullit, racionalizimi intelektual fshataresk shkakton trysnin emocionale dhe kulturore të tjetërsimit, që mund të nxjerrin një tip i ri indentiteti dhe bashkësie që bazohet në mobilizimin e një gjuhe e kulture “çoroditëse” si gjuha e banaliteteve Veseljane në parlamentë. Këta tipa nuk janë modern, një bashkësi politikanësh të varur kanë ushqyer ringjalljen e fuqishme krimit politik, ku intelektualët dhe nacionalistët nuk mund të zbatojnë mjeshtëritë e tyre, në shërbim të popullit, pra të bashëkpatriotëve të tyre etnikë dhe civilë.
Mjerisht, ky llojë politikanësh nuk kanë bërë përpjekje që me shpjegimin e përvojës historike të dëshmojnë se lëkundjet e tilla të qëndrimeve politike, në varësi të plotë prej koniunkturave momentale ndërkombëtare edhe për një çështje aq madhore, siç është çështja kombëtare, përfundojnë rëndom me pasoja të rënda për fatin e popullit. Pra të gjithë ata që janë lodhur e verbuar nga politika e “uçk-ës” sa për të mohuar këtë të vërtetë, duhet të pranojnë se e ashtuquajtura dituria e shqiptarëve nuk do të kishte marrë vendimin, por vetëm dituria intelektuale, domethënë loja e forcave atdhtare. Në pikëpamjen e parë e shohim PDK-ën ose si rrezulltat të një dinamizimi tërësish të dyshimtë dhe kjo gjë duhet të jetë ndjerë tashmë – të prirjeve ekspansioniste të imperializmit drenicak ose si një dukuri krejtësisht politike, kapja e shtetit nga një parti politike, me mbështetjen e disa drenicakëve dhe të votuesve drenicak; shkurt, fitorja e Hashim Brojës shihet si një rrezulltat i marifetit të një pakice dhe i nënshtrimit të shumicës së popullit nga kjo pakic renegatësh. Nga ana tjetër, pikpamja e tij mund të shpjegohet vetëm në terma psikologjikë ose thënë më saktë në tema psiko-patologjike. Hashimi shihet si një i marrë ose si një “neurotik” dhe pasuesit e tij janë gjithashtu, edhe ata, të marrë dhe mendërisht të ç’ekuilibruar.
Këta kanë treguar edhe njëherë në Parlamentë se dinë të jenë manipulator të talentuar. Jo vetëm që e kanë manipulizuar idenë popullore por, me çdo qëllim votuesit, e kanë krijuar atë. Ne nuk jemi aq të pagdhendur sa të besojmë se në Dardani do të vijë ndonjëherë një epokë në të cilën nuk do të ketë asnji Hashim e Kadri. Por kjo nuk na çliron nga dyterimi që të luftojmë kundër të metave që shohim përditë, që të kapërcejmë të metat dhe të përpiqemi drejt një ideali. Sidoqoftë, realiteti ynë politikë që duhet përballuar, gjithmonë do t’i vërë kufij aspiratave tona.
Karakteret e perandorëve nuk mund t’i ndryshojnë idetë, karakteret dhe dogmat e tyre po qe se nuk janë të detyruar që të ndryshojnë pasojat dhe qytetërimin e tyre. Historia e tyre e ka rrugën e saj të shtruar me mbeturina që nuk kanë qenë në gjendje ta ruajnë këtë baraspeshë të karaktereve të tyre. Rruga që e çuan shtetin ishte e gjatë dredha-dredha. Por nga karakteri social e kulturor ne duhet të dallojmë karakterin e tyre individual, falë të cilit brenda të njejtës kulturë një politikan dallohet nga një tjetër. Këto dallime kushtëzohen nga veçantitë e karaktereve prindërore dhe mjedisin familjar, në të cilën janë rritur këta politikan…
Shpeshë herë ne kemi shtjelluar tema të ndryshme mbi karakteret e politikanëve të prontos, të cilat duheshin braktisur para kohe nga votuesit e tyre. Tani do të përpiqemi t’i grumbullojmë rishtash pasojat e karaktereve të tyre për t’u kushtuar një pjesë të vëmendjes që ata e meritojnë.
Një pjesë të rëndësishme të teorisë së karakterit përbën teza se shtypjet e dhunshme në kushtetutë përfaqëson në vetvete diçka që kryhet vetëm nga disa duarë, por nga ne kërkon përpjekje të gjata e të vazhdueshme për t’i ndaluar këta apo ata votues që kanë në radhë të parë kultin e individit të manipulatorëve të talentuar dhe të korruptuar. Sikur këto përpjekje të binin në vesh të shurdhur, pasioni i shtypur që furnizohet pa ndërprerje nga burimet e këtyre njerëzve, herën tjetër do të ecte po në atë rrugë drejtë coptimit dhe shkapërderdhejes së territoreve shqiptare.
Kërkohet që lexuesi të jetë njohur me “saktësi” me bazat e filozofisë të këtyre politikanëve të PDK-ës që Dardaninë e pohojnë si çiflikun e tyre..! Keqardhja nuk mbaron te votuesit; ajo përfshinë të gjithë shoqërinë shqiptare. Keqardhja e pakufi për të gjithë shqiptarët është shenja më e sigurtë dhe më e çoroditur e një shqiptari vërtet të mirë..!
Historia e popullit tonë rrjedh “gjithmonë” nga struktura e tij partiake. Partitë tona të ndryshme politike, nën emra nga më të dryeshmët liderësh synojnë qëllime politike të jo të njëjta. Centralizmi dhe asgjasimi i iniciatives kombëtare në dëmë të shtetit. Iniciativa e liderve politikë të zëvendësuar nga iniciativa atdhetare dhe format e dejtimit dhe institucionit kanë vetëm një ndikim shumë her të dobët në fatet e popullit. Ky për fat për të keq përcaktohet kryesisht nga karakteri i “Klanit Pronto”.
Historia në tiparet e karakterit të tyre kryesore mund të të shqyrtohet si një parashtim i jo thjeshtë i rezulltateve që dalin nga strukturat psikologjike të karaktereve partiake. Ajo rrjedh nga kjo strukturë si organet e frymëmarrjes së politikanëve nga veprimt e tyre në parti. Pa njohur mirë paraprakisht strukturën e komandimit në parti, historia e tyre do të duket si një kaos ngjarjesh, intrigash që drejtoheshin nga rastësitë e liderve politikë. Mizoria e tyre në politikë, e cila do të thotë mungesë maksimale e vetëdijës kombëtare dhe e keqardhjes, është shenjë e degradimit më të madh moral. Prandaj stimuli i vërtetë moral duhet të jetë keqardhja e çdo votuesi të PDK-ës…
Përkundrazi kur njohim shpirtin e votuesve të tyre, atëherë jeta e tyre del si pasojë e drejtë dhe fatale e veçorive klanore e psikologjike. Në të gjitha shfaqjet e tyre politike ne gjejmë gjithmonë se shpirti i pandryshueshëm i karakterit të politikanëve të cilët e kanë end fatin e këtij populli.
Sidomos në institucionet politike duket më qartë se kudo pushteti i tyre supreme dhe absulut. Ne nuk e kemi të vështir të provojmë këtë me disa shembuj. Po marrim në fillim rrëmbimin e pushtetit pas lufës d.m.th., një nga vendet që ka provuar përmbysjet më të mëdha si në kultur dhe ekonomi, ku brenda disa vjetëve institucinet kanë ndryshuar në menyrë agresive si pasojë e karakterit, ku partitë duket që janë të ndryshme për nga karakteri por edhe të papajtueshme me njëra-tjetrën. Por po t’i shohim nga afër karakterët e tyre që luftojnë vazhdimisht midis tyre nga pikpamja personale, kulutore e psikologjike atëherë do të konstatojmë se ato kanë në realitet një fond krejt tjetër që përfaqësojnë me egërsi idealin e racës së tyre.
Në karakterët e politikanëve shpesh ndodhë të mos jenë të pajtueshëm midis tyre, me një fjalë të gjithë mbrojtësit e doktrinave nga më të të ndryshmet, synojnë me anë të etiketave të ndryshme një qëllim krejtësisht të njejtë: Gllabërimin i shtetit nga populli. Ajo që me anën e karakteri dëshirojnë me egërsi për ta centralizuar pushtetin e tyre, pushteti që rregullon e gëlltit çdo gjë e që ngërthenë në vetvete edhe mendimin e lirë.
I tillë është kjo parti e PDK-ës. Kështu pra në qoftë se nervoziteti i tyre ekstrem, prirja e tyre e madhe për të qenë të pakënaqur me ekzistencën e tyre sociale, ideja se qeverisja e tyre do të bëjë jetën e tyre më të lumtur, shkojnë drejt asaj që këta i ndërrojnë vazhdimisht karriget e tyre, kurse zëri i fuqishëm i të parëve të vdekur që na udhëheq, na qortojnë duke na thënë se ne ndërrojmë vetëm fjalët dhe pamjet. Pushteti i pavetëdijshëm i karakterit të kësaj race politikanësh është i tillë saqë ne bile nuk i vëmë re iluzionit viktimë të të cilave jemi ne vetë.
Të gjitha vetit antikombëtare që sapo përmendëm mund t’i gjejmë te shtresat e ndryshme të votuesve. Nuk mund të përmendim asnjë element të qytetërimit shqiptar ku këto cilësi të mos vënë vulën e ture të turpit. Si mos të mahnit kjo gjë çdo të huaj që vjenë për herë të parë në Dardani? Unë nuk mund ta shpjegoj dot se si disa njerëz paradoksal nga një legjion i parandoris pronto mund ta detyronin t’i bindej një popull prej 2 miljonësh. Dhe këta miljona shqiptarësh bindeshin sepse karakteri i perandorit të Brojës që mishëronte në sytë e tyre madhështinë e PDK-ës adhurohej me aprovimin e pëgjithshëm tamam si një “Përendi”. Egoizmi, për nga vetë natyra e tij, është i pakufi. Politikani, në menyrë të pashkurtëzuar, dëshiron të ruaj jetën e tij dhe të jetë në këtë pushtet pa asnjë vuajtje, përfshirë çdo lloj mungese apo privimi.
Është mëse e dukëshme se ky qëllim nuk është gjë tjetër përveçse të maskojë zanafillën nga morali i pavetëdijshëm i karakterit të formës imperative, pikërisht siç e pamë nga pikpamja personale “nevoja e një veprimi për mizori politike” është pikërisht gjuha e tyre mizore. Në menyrë të ngjashme, kur ne kthehemi te filozofia praktike, gjuha mizore e karakterit që del prej tyre, e cila e ka zanafillën që formimin e PDK-ës, duke mbetur krejt e paprekur nga drejtësia…
