Krenohemi para gjithë botës me Shën Nënë Terezën, bijën e këtij populli, simbol të paqes, dashurisë, mirësisë dhe humanizmit pa dallim feje. Por atëherë lind pyetja: sa nga vlerat e saj kemi ruajtur vërtet ne, gjaku i saj?
Kur protestuan katolikët kundër ndërtimit të një xhamie?
Kur u bë problem që myslimanët dhe katolikët të jetojnë, punojnë e ndërtojnë së bashku?
Kemi ndërtuar shkolla së bashku, kemi qenë fqinjë, miq e familje, kemi ndarë bukën, gëzimin dhe dhimbjen, pa pyetur njëri-tjetrin se si dhe ku i lutemi Zotit.
Dhe të mos harrojmë një nga dëshmitë më të fuqishme të kësaj bashkëjetese: në ditët më të errëta të luftës në Kosovë, kisha e Gllogjanit u bë strehë dhe mburojë edhe për shqiptarët myslimanë. Nën petkun e Dom Kelmendit nuk kishte “katolik” e “mysliman” , kishte shqiptarë, kishte njerëz që kërkonin shpëtim. Dyert e kishës u hapën për ta dhe kambana e saj shërbeu madje edhe për t’u kujtuar besimtarëve myslimanë kohën e iftarit. Në atë kohë, kur jeta vlente më shumë se çdo dallim fetar, askush nuk pyeste se cilit besim i përkisje.
Atëherë, nëse kisha mundi të ishte mburojë për myslimanin në kohë lufte, pse sot, në kohë paqeje, ndërtimi i një kishe duhet të ngjallë kaq shumë urrejtje dhe përçarje?
Nëse një shtëpi e Zotit na frikëson apo na mbush me urrejtje, ndoshta problemi nuk është te muret që do të ndërtohen, por te muret që kemi ngritur brenda vetes.
Shën Nënë Tereza nuk pyeste askënd çfarë feje kishte para se t’i zgjaste dorën. Dom Kelmendi nuk pyeti çfarë feje kishin ata që kërkuan strehë. Ata panë njeriun para fesë dhe jetën para dallimeve.
Nëse vërtet krenohemi me emrin dhe gjakun e tyre, le ta dëshmojmë me tolerancë, respekt dhe bashkëjetesë, jo vetëm me fjalë.
Feja duhet të na afrojë me Zotin dhe me njëri-tjetrin, jo të na kthejë në armiq. Zoti nuk na ndan , por djalli nën lëkurën e njerëzve PO.
Zurich 19/08/2026
Saranda Teresa Bruno Ademi
