SHQIPTARË, ÇOHUNI — ISALMI POLITIK PO NA I KËPUTË RRANJËT ARBNORE! 
Dje isha në Katedralen Nënë Tereza në Prishtinë. Një ceremoni madhështore. Një atmosferë që të prekte deri në palcë. Besim, histori, identitet. Njerëz që po i ktheheshin rrënjëve të tyre.
Për disa çaste mendova:
FITIM, kjo është Kosova që ke ëndërruar. E lirë. Evropiane. E sigurt në identitetin e saj.
Pastaj erdhi lajmi nga Vushtrria. Gurthemeli i kishes katolike shqiptare, dhe protesta kundër saj. Aty ndryshon gjithçka. Sepse nuk po flasim më vetëm për një kishë, por flasim për atë çfarë po bëhemi si shoqëri.
Kur në Kosovën e vitit 2026 njerëzit dalin kundër një objekti fetar të një pakice, nuk mjafton më të përsërisim fjalën tolerancë.
TOLERANCA JONË SAPO U VU NË PROVË.
Dhe pamja që dhamë është e rëndë. Shumë e rëndë. Kosova ka parë ndërtimin dhe rindërtimin e qindra xhamive pas luftës.
Mirë. Liria fetare nuk negociohet. Por pikërisht për këtë arsye pyetja sot është brutalisht e thjeshtë:
SI MUND TA KËRKOJMË LIRINË PËR VETEN DHE TA KUNDËRSHTOJMË KUR E KËRKON TJETRI?
Këtu nuk ka nevojë për diplomaci. Nëse një xhami ka të drejtë të ngrihet ligjërisht, edhe një kishë e ka atë të drejtë.
Pikë.
Nuk vendos turma se sa liri fetare meriton një pakicë. Nuk vendos shumica se sa Zot i lejohet pakicës. Dhe nuk mund të flasim për Evropë ndërsa heshtim përballë intolerancës në shtëpinë tonë.
KU ËSHTË ALBIN KURTI?
KU ËSHTË POLITIKA?
Ku janë institucionet? Ku janë zërat që zakonisht flasin për demokraci, Evropë, të drejta dhe bashkëjetesë?
Pse kjo heshtje?
Sepse heshtja në momente të tilla nuk është neutralitet. Ajo krijon hapësirë që intoleranca të bëhet normale. Dhe kjo është ajo që më alarmon.
Unë jam SHQIPTAR dhe jam katolik. Dhe sot nuk kërkoj privilegj. Kërkoj barazi. Nuk kërkoj që kisha ime të jetë mbi xhaminë. Kërkoj që askush të mos ketë guxim ta vendosë nën të. Sepse Kosova nuk është pronë fetare e askujt. Kosova është shtet i qytetarëve të saj. Dhe pikërisht mënyra se si një shoqëri e trajton pakicën tregon sa e lirë është në të vërtetë.
Gjergj Kastrioti nuk është pronë e katolikëve.
Adem Jashari nuk është pronë e myslimanëve. Ata i përkasin një kombi. Dhe ai komb sot duhet ta pyesë veten:
A luftuam kaq gjatë për liri që tani të fillojmë t’ia masim lirinë njëri-tjetrit? Dje dola nga Katedralja Nënë Tereza me krenari. Sot shoh Vushtrrinë dhe kam një pyetje që nuk mund ta hesht:
KOSOVË, KU DREQIN PO SHKOJMË?
Sepse kjo nuk është çështje e një gurthemeli. Është një gur prove për demokracinë tonë. Dhe bota po na sheh. Mos flisni më për tolerancë. Tregojeni. Mos flisni vetëm për Evropë. Silluni si Evropian e jo si Taliban. Mos flisni vetëm për liri.
MBROJENI EDHE KUR LIRIA I PËRKET TJETRIT. Sepse sot është një kishë. Nesër mund të jetë diçka tjetër. Dhe nëse heshtim sot, nesër nuk do të kemi më të drejtë të pyesim se kur filloi përçarja.
Ajo fillon pikërisht atëherë kur njerëzit e mirë shohin – dhe heshtin.
Fali, o Zot, se nuk dinë çfarë bëjnë.
Zoti e bekoft Dardanin.
Zoti I bekoft Shqiptart.
