LUMIR ABDIXHIKU DHE HAPËSIRA QË IU NGUSHTUA ÇDO DITË
___
Lumir Abdixhiku kishte një problem.
Nuk ishte se nuk kishte parti.
Parti kishte.
Nuk ishte se nuk kishte kundërshtarë.
Kundërshtarë kishte me bollëk.
Problemi ishte se kishte filluar të kishte më shumë këshilltarë sesa votues që ishin të gatshëm ta linin të mendonte vetë.
Dhe kështu, dalëngadalë, Abdixhiku u gjend me shpinë për muri.
Jo për një ditë.
Jo për një javë.
Por për një kohë të gjatë.
Në njërën anë qëndronin njerëzit brenda LDK-së që kishin secili versionin e vet për partinë.
Hykmete Bajrami kishte pikëpamjen e saj.
Avdullah Hoti kishte përvojën dhe ambicien e tij.
Kujtim Shala kishte filozofinë e vet.
Arben Gashi kishte llogaritë e veta.
Gazmend Muhaxheri kishte bagazhin e tij politik.
Driton Selmanaj kishte këndvështrimin e tij.
Dhe Abdixhiku, si kryetar, duhej t’i dëgjonte të gjithë.
Problemi ishte se kur i dëgjon shumë njerëz njëkohësisht, në një moment fillon të mos e dëgjosh më vetveten.
Por kjo ishte vetëm gjysma e historisë.
Sepse përtej derës së LDK-së priste një grup tjetër.
Baton Haxhiu.
Ata nuk i kërkonin Abdixhikut thjesht të ishte opozitar.
Kjo do të ishte shumë e thjeshtë.
Ata prisnin prej tij një lloj opozitarizmi me menu të paracaktuar.
Një politikë ku Albin Kurti duhej të ishte gjithmonë armiku.
Dhe ku çdo figurë që mund të përdorej si kundërpeshë ndaj Kurtit duhej trajtuar me një butësi të veçantë.
Në këtë skenar, Milan Radojçiqi rrezikonte të bëhej një lloj “vëllai politik i padëshiruar, por shumë i dobishëm i Lumirit”, ndërsa Kurti duhej ta luante rolin e kushëririt që nuk ftohet kurrë në dasmë.
Kjo ishte kërkesa.
Dhe Abdixhiku duhej ta luante rolin.
Por kishte një problem të vogël.
Populli nuk kishte nënshkruar kontratë për atë shfaqje.
KUR KRYETARI BËHET RECEPSIONIST I DËSHIRAVE
Në politikë ekziston një moment i rrezikshëm.
Është momenti kur lideri nuk pyet më:
“Çfarë është e drejtë?”
por:
“Çfarë duan të dëgjojnë sot njerëzit që më rrethojnë?”
Kjo është një sëmundje shumë më e rrezikshme sesa humbja e zgjedhjeve.
Sepse zgjedhjet mund të fitohen përsëri.
Por kur e humb busullën, nuk e di më as ku je duke shkuar.
Abdixhiku, në këtë periudhë, dukej sikur duhej të menaxhonte një hotel politik.
Hykmete kërkonte një dhomë.
Hoti një tjetër.
Shala kishte rezervimin e vet.
Gashi kërkonte çelësin.
Muhaxheri pyeste kush e kishte paguar faturën.
Selmanaj kërkonte një tavolinë tjetër.
Ndërsa nga jashtë, Buzhala, Haxhiu dhe Mehmetaj trokisnin në derë:
“Lumir, mos harro: Kurti armik!”
Dhe diku në fund të korridorit Fatmir Sheholli ia kujtonte:
“Dhe mos e prek shumë Radojçiqin!”
Nëse kjo do të ishte një komedi e Kishonit, recepsionisti do të kishte dhënë dorëheqje.
Por ishte politikë kosovare.
Dhe në politikën kosovare recepsionisti zakonisht nuk jep dorëheqje.
Ai thjesht ndërron çelësat e dhomave.
DHE PASTAJ ERDHI KURTI
Në këtë pikë, sipas kësaj logjike politike, Albin Kurti kishte një avantazh të çuditshëm.
Ai nuk kishte nevojë t’i premtonte Abdixhikut dashuri.
Madje as miqësi.
Mesazhi mund të ishte shumë më cinik:
“Mos u përpiq t’i kënaqësh të gjithë. Nuk do t’ia dalësh.”
Dhe pastaj:
“Nëse bashkëpunojmë aty ku është interesi i shtetit, ata që sot po të shtyjnë kundër meje nuk do të mund të të keqpërdorin pafundësisht.”
Dhe më e rëndësishmja:
“Mos mendo se do ta shpëtosh partinë duke bërë atë që të kërkojnë të tjerët.”
Kjo është pjesa që shumë njerëz në politikë nuk duan ta dëgjojnë.
Sepse është shumë më e lehtë të kesh një armik sesa të kesh një përgjegjësi.
Nëse Kurti është armiku absolut, atëherë çdo dështim mund t’i atribuohet Kurtit.
Nëse Kurti është thjesht kundërshtar politik, atëherë duhet të tregosh çfarë ofron ti.
Dhe kjo është shumë më e vështirë.
KUR KUNDËRSHTARI TË OFRON NJË URË
Në politikë, ura është më e rrezikshme se muri.
Muri të jep një justifikim.
Ura të detyron të ecësh.
Kur dikush të thotë:
“Eja të bashkëpunojmë për atë që është në interes të shtetit”,
ti nuk mund të përgjigjesh pafundësisht:
“Jo, sepse ti je kundërshtari im.”
Sepse atëherë qytetari fillon të pyesë:
“Po ju, në fund të fundit, për çfarë po luftoni?”
Për pushtet?
Për shtet?
Për parti?
Për interesa?
Apo thjesht për të mos e lënë tjetrin të marrë frymë?
Kjo është pyetja që Abdixhiku duhej ta bënte.
Jo vetëm për Kurtin.
Por edhe për veten.
Dhe sidomos për njerëzit që i thoshin çdo mëngjes se çfarë duhej të thoshte.
PROBLEMI ME ATA QË TË DUAN SHUMË
Ka një lloj mbështetësi që është më i rrezikshëm se kundërshtari.
Kundërshtari të sulmon.
Mbështetësi i keq të bind se duhet ta sulmosh dikë tjetër për t’i shërbyer atij.
Dhe nëse ti nuk e bën, ai fillon të të shpjegojë se nuk je më “i vërteti”.
Kështu krijohet varësia politike.
Sot të kërkojnë një deklaratë.
Nesër një sulm.
Pasnesër një heshtje.
Pastaj një qëndrim.
Dhe një ditë zgjohesh dhe kupton se politika jote nuk është më e jotja.
Është një përmbledhje e dëshirave të njerëzve përreth teje.
Atëherë kryetari i partisë nuk është më kryetar. Është abonent.
Dhe abonimi rinovohet çdo mëngjes.
“EJA ME MUA”
Prandaj, mes gjithë kësaj zhurme, fjalia më interesante nuk është:
“Sulmoje Kurtin.”
As:
“Mos e prek Radojçiqin.”
Fjalia më interesante është:
“Eja bashkëpuno me mua.”
Sepse kjo fjali, nëse merret seriozisht, ia heq Abdixhikut një pjesë të barrës nga shpina.
Nuk i kërkon të dorëzohet.
I kërkon të mos jetë peng i konfliktit.
Nuk i kërkon të bëhet kurdohere me Kurtin.
I kërkon të bashkëpunojë kur interesi shtetëror e kërkon.
Dhe pastaj të luftojë politikisht kundër tij kur mendon se duhet.
Kjo quhet demokraci.
Sepse demokracia nuk kërkon që kundërshtarët të duhen.
Kërkon që ata të dinë kur duhet të bashkëpunojnë dhe kur duhet të përplasen.
“PASTAJ POPULLI DO T’I DETYROJË T’I MBLEDHIN PLAÇKAT”
Dhe këtu vjen pjesa që disa politikanë e harrojnë.
Nëse Kurti dhe Abdixhiku bashkëpunojnë në një çështje shtetërore, kjo nuk do të thotë se do të qeverisin bashkë përgjithmonë.
Nuk është martesë.
Është politikë.
Nëse nesër Kurti gabon, Abdixhiku mund ta godasë politikisht.
Nëse Abdixhiku gabon, Kurti mund ta godasë.
Dhe nëse njëri prej tyre e humb besimin e qytetarëve, qytetarët do t’ia tregojnë derën.
Pa pasur nevojë që dikush nga televizioni t’u tregojë se ku është dera.
Kjo është demokracia.
Dhe pikërisht për këtë arsye fjalia:
“Eja bashkëpuno me mua, se pastaj populli do t’i detyrojë t’i mbledhin plaçkat”
është më e rëndë sesa duket.
Sepse nuk premton pushtet.
Premton diçka tjetër:
se pushteti nuk u përket atyre që bërtasin më fort, por atyre që marrin votën e qytetarit.
MURI DUHET TË SHEMBET
Në fund, Abdixhiku kishte dy mundësi.
Të vazhdonte të qëndronte me shpinë për muri, duke i dëgjuar nga njëra anë njerëzit që kërkonin një gjë dhe nga ana tjetër njerëzit që kërkonin diçka krejt tjetër.
Ose të bënte një hap përpara.
Sepse lideri që qëndron gjatë me shpinë për muri, në një moment rrezikon të harrojë se muri nuk është shtëpia e tij.
Ai është vetëm muri.
Dhe politika nuk është art i të qëndruarit pas murit.
Është art i gjetjes së derës.
Ndoshta ajo derë nuk hapet nga ana e atyre që i bërtasin më fort.
Ndoshta hapet pikërisht aty ku askush nuk e pret:
te bashkëpunimi për interesin e shtetit.
Sepse në fund, Abdixhiku nuk ka pse ta shpëtojë veten duke kënaqur Buzhalën, Haxhiun, Mehmetajn apo askënd tjetër.
As nuk ka pse ta shpëtojë LDK-në duke u kthyer në armik profesionist të Kurtit.
Ai duhet të bëjë diçka shumë më të vështirë:
të bindë qytetarin se vendimet e tij i merr vetë.
Pastaj le të flasin të gjithë.
Le të zemërohen të gjithë.
Le të shkruajnë të gjithë.
Le të bërtasin të gjithë.
Sepse në fund të fundit, pas gjithë studios televizive, pas gjithë portaleve, pas gjithë deklaratave dhe pas gjithë këshilltarëve të ditës…
vjen qytetari.
Dhe qytetari nuk pyet kush i kishte dhënë Abdixhikut këshillën e fundit.
Pyet vetëm:
“Çfarë bëre ti kur kishe mundësi?”
Aty fillon llogaria e vërtetë.
Dhe aty, më në fund, secili duhet t’i mbledhë vetë plaçkat.
Sepse populli nuk është staf i askujt.
Është pronari i vetëm i shtëpisë demokratike.
