Ato që Leotrimi një copë herë m’i përplasi për fytyrë të përcjella me pështymë dhe, së fundit më zuri për fyti, saqë kur po më sosej fryma po e ndjeja atë fundin e merituar që edhe e pritja, kur më përplasi përtokë, më pshurri në fytyrë.
Shurra e nxehtë përcillej me hingirisje kënaqësie…
Në atë gjendje, që nuk e mora për nënçmuese, ndodhi që ai kryeneçi i fshehur në mua, ai qyqari që ndonjëherë për pak shfaqej dhe tërhiqej si vetëtimë, befas u zgjua gjithë egërsi, saqë e zuri për koçe atë që po më përshurrte. Ia shtrëngoi aq sa i pëlcitën…
Dhe, ai kryeneçi i fshehur në mua, befas i zgjuar gjithë egërsi, jo vetëm që nuk u tërhoq, siç ndodhte përherë, por kur e pa të shtrirë për tokë me ulërima gjëmuese, me buzëqeshje të tharta në fytyrë, pasi ia vuri shkelmin në fyt, hoqi pantallonat dhe i dhjeu në gojë…
Mbasi u largova nga ai që me një mut në gojë po jepte frymën e fundit, mora rrugën e liqenit, drejt fundit, që e kisha paraparë për të tillë…
Po nxitoja ta arrija sa më parë ujin e ftohtë nga frika se ai kryeneçi në mua, siç ndodhte përherë, mos do t’ia lëshonte vendin qyqarit – viktimës së përhershme, që do të pendohej?
Drejt liqenit, po nxitoja edhe nga ndjenja e tmerrit, se po të merrej vesh ajo që ndodhi, banorët e Bujtinës (dështakët e shumtë dhe të çmendurit që gjenin strehim aty dhe gjithë çirrje aktronin lirinë), mund të më shpallnin “hero”!…
(Shkëputje nga romani “Rrushja”, botimi i dytë, Prshtinë, 2023)
