Foto: Qafa e Botës – vendkalim kufitar, aty ku Shqipëria hyn në Çamëri!
(Sarande-Qafe Botë-rruga Quke-Xarre)
Udhëpërshkrim
“… Horizontet fustanellën e Osman Takës përhapin/ Me mijëra pala./Qafa e Botës,/ Jugu me oitë elegjiake të erërave/ Qiellii gjakosur nga lagët e rrufeve”.
Moikom Zeqo, poezia Qafa e Botës.
(Shkëputje nga njëserial uudhpërskrimesh, shkruar disa vjet më përpara!)
Nga Bajram SEFAJ, shkrimtar, udhëpërshkrues
Është e vërtetë se, etja për të parë sa më shumë Shqipëri, disa herë, madje, me ka shpie deri në Butrint. (Një herë, ka rastisur që aty të me “presin” tridhjetë e sa bukuroshe të zgjedhura, që regjisori Petrit Bozo, përmes spektaklit (spektakolar televiziv!), do të bëj të njohur emrin e misit të radhës të Shqipërisë për atë vit). Bile, njëherë durimit s’i bëj hall e, me trap, të vetmin mjet teknik, që lidhë atë “krahinë” magjike me pjesën tjetër të Shqipërisë, dalë matanë kanalit e kthehem shpet. Etjen për të parë dhe atë pjesë të pa parë (të pashkelur) të Shqipërisë, nuk ma shuan as uji i kanalit, as uji i Detit Jon, as edhe dete e oqeane që hedhin valle në (mbi) terë botën!
Etjen kurrë të pashuar ja që e shuaj, më në fund, e shuaj me të arritur në Ksamil, me ndërmjetimin e Gencit, kuptohet.
Minibusi lokal Ksamil-Konispol, është mjaftueshëm i ngadalshëm, ai edhe ndalet të çdo gur e dru, ofron mundësinë që atë pjesë të pa parë dhe si të panjohur krejt , ta ndjesh, prekësh, ta shijosh e ta përjetosh, me gjithë shpirt e me gjithë zemër. Kjo rrethanë lehtësuese (vrapi i ngadalësuar i minibusit) mundon që të shënohet e të mbahet në mend emri i çdo fshati e i çdo lokaliteti në atë relacion (Vrinë, Xarrë, Vervë, Mursi, Qafë Botë e të tjera). Emrat e këtë dy fshatrave të fundit e kanë edhe nga një bisht mbrapa: Mursi është edhe emri i liqenit të vogël, po, por jo aq artificial, sa natyrale, dhe Qafë Botë, edhe emri i pikës më jugore (tokësore) kufitare midis Shqipërisë dhe Greqisë. Emrave të hyrje-daljeve të mia në Shqipëri i shtohet edhe një pikë kufitare, ajo e Qafë Bote, ”mbytur” në detin e mugullimit ngjyrë fortë të agrumeve. Emri më i zëshëm në atë vis plot hijeshi, sigurisht se është ai lokalistit Konispol, (aty ku nuk soset dot Shqipëria!) që është edhe destinimi i fundit (jo edhe mbrëma!), i këtij shtegtim.
Me mbresa kurrë të pashlyera kthehem nga ajo shëtitje e shkurtër, sa për një dorë-shtrëngim miqësore, sa për të pirë një kafe të ëmbël makiato (të kohës) atje lartë në Konispolin e lartësisë së lartë mbidetare.
Me një mallëngjim të thellë (lidhur lëmsh në kraharor), sikur të ishte kjo hera e parë dhe e fundit e takimit me Konispolin tonë, e lesojmë atë e i kthehem folesë time (të mitë).
