Nga: Isuf Bajraktari
Mosmirënjohja, në politikë, nuk është harresë naive. Është zgjedhje e vetëdijshme për të fshirë kujtesën e ndihmës, përkrahjes e sakrificës që dikur i hapi derën një individi drejt pushtetit. Politikanët që nuk e njohin mirënjohjen, nuk e njohin as diplomacinë, as kodin e sjelljes publike. Ata e shohin mandatin si pronë personale, jo si besim të qytetarëve.
Politikani mosmirënjohës zbulohet shpejt. Ai nuk njeh marrëveshjen, sepse i frikësohet barazisë. Nuk njeh respektin, sepse e sheh si dobësi. Nuk njeh kujtesën, sepse i kujton varësinë dhe borxhin e dikurshëm. Në vend të vizionit, ai mbjell ego; në vend të urtësisë, arrogancë; në vend të diplomacisë, përçarje. Kështu, udhëheqësi i supozuar shndërrohet në figurë të zbrazët, që mbahet gjallë vetëm nga interesi i çastit.
Historia politike ka mjaftuar me shembuj ku mosmirënjohja është paguar shtrenjtë. Seneka e quante mirënjohjen “kujtesa e zemrës”. Pa këtë kujtesë, politika humb shpirtin. Një politikan që harron se kush e ndihmoi dje, nuk është në gjendje të ndërtojë ura nesër. Dhe ai që nuk di të vlerësojë sot, do të mbetet vetëm nesër – pa aleatë, pa miq, pa trashëgimi.
Mosmirënjohja politike është plagë e heshtur, por me pasoja të rënda. Ajo shkatërron besimin publik, zhvesh institucionet nga dinjiteti dhe e bën marrëdhënien qytetar–përfaqësues një kontratë të prishur. Politikanët që nuk njohin këtë virtyt themelor, nuk mund të jenë vizionarë, as diplomatë. Janë thjesht aktorë të rastit, që e shohin skenën politike si teatër të tyre privat.
Përfundimi është i thjeshtë: politika pa mirënjohje nuk është shërbim, por teatër bosh. Dhe politikanët mosmirënjohës nuk i pret as historia, as kujtesa e qytetarëve. Sepse kur bie perdja, ata mbeten vetëm me heshtjen e turmës – dhe kjo është gjykimi më i ashpër që mund t’i jepet një udhëheqësi pa moral.
