Suedezet, zjarri që shkrin akullnajat

Ato kanë trupa që përballojnë të ftohtin e jashtëm pa e rritur temperaturën e brendshme.

Ato nuk të tërheqin me gjeste fizike, por me shenja enigmatike që të zhveshin nga brenda.

Në Suedi, ku ajri t’i shpon mushkëritë si zemrën shigjeta e Amorit dhe ku nata zgjat pafundësisht, erotizmi nuk vjen me britma, por me një heshtje që t’i bezdis nervat, si zgjeba lëkurën.

Ato lëvizin ngadalë. Jo për t’u parë, por për të të pushtuar ngadalë dhe qetësisht, sepse nuk i pëlqejnë burrat që nxitohen.

Lëkura e tyre nuk kërkon vetëm duart e meshkujve, por edhe kohën për një masazh të hollësishëm.

Sytë e tyre nuk flirtojnë pa arsye; ata matin çdo pjesë të fytyrës dhe trupit tënd.

Dhe kur buzët e tyre hapen, nuk të premtojnë mëshirë, por të testojnë nëse mund të digjesh pa u ankuar.

Gjakftohtësia e tyre nuk është mungesë pasioni, por një rezervuar energjie.

Si dielli nordik, ato e akumulojnë epshin në shtresat e thella të lëkurës, pastaj e shtypin, e disiplinojnë dhe e ruajnë në valvulat e vaginës, që u shërbejnë si panele solare.

Dhe kur më në fund e lirojnë ngrohtësinë, nuk krijojnë vetëm shpërthime vullkanike, por shkrijnë akullnajat aq shpejt, sa lutjet e tua për ta ruajtur ekosistemin nga ndryshimet negative klimatike i injorojnë me lëvizje edhe më të shpeshta ritmike.

Suedezja nuk të pyet ; Çfarë do të bësh me trupin tim ?

Ajo të pyet:

“Mund ta përballosh zjarrin tim pa më fajësuar?”

Sepse erotizmi i saj nuk është një akt seksual i zakonshëm, por një gjendje emocionale e përhershme.

Nuk është një çast, por një proces.

Kush kërkon kënaqësi të shpejtë dhe të lartë, i mbyll përgjithmonë dyert e Kamasutrës maratonike.

Kush di të presë, shpërblehet me intensitet që nuk kërkon zhurmë.

Ato nuk digjen për t’u parë, por për t’u ndjerë.

Dhe kur digjen, nuk kërkojnë fikje — kërkojnë përballim.

Dhjetë zjarrfikës mund të vijnë, por janë të padobishëm:

sepse zjarrin e tyre nuk mund ta fikësh, por vetëm ta përballosh.

Përfundim:

Suedezet janë si Mercedesët Dizel të viteve 1980:

Ngadalë ndizen, por kur ndizen… nuk e djegin vetëm trupin e mashkullit, por edhe karakterin e tij.

Ato janë si saunat nordike që shkrijnë borën dhe zbulojnë dritën e fshehur të diellit në horizontin e mikrokosmosit të tyre.

Ato janë aromë, heshtje, bukuri dhe flakë — jo për çdo zemër, por për ata që dinë të qëndrojnë pranë zjarrit të tyre të fshehur, pa shpërthyer si grumbuj baroti.

Ato nuk kërkojnë që t’ua themelosh një komunë boshnjake, midis Prizrenit, si Duda Balje, por që t’ua themelosh një komunë dashurie brenda trekëndëshit magjik, si Sandra Lumpare.

Hahahaha