Sadik Meha ka qenë mësuesi im i parë. Mënyrën e dorëshkrimit e kam mësuar prej tij, ashtu si edhe dashurinë për librin, e cila kurrë nuk më ka braktisur dhe falë të cilës jam ky që jam. Më kujtohet shumë mirë kur na thoshte t’i mbanim librat me kujdes, të mos i shqyenim, të mos i ndotnim. E përsëriste vazhdimisht: Nêse kujdeseni për librat, një ditë edhe do t’i doni ato! Në ato fjalë të thjeshta kishte një vërtetë të rëndësishme: kujdesi dhe dashuria për diçka janë të pandashme.
Duke më konsideruar nxënësin më të mirë të klasës, më kishte ngarkuar me një detyrë të veçantë: çdo ditë të shkoja në kioskën pranë shkollës për t’ia marrë gazetën ditore “Rilindja”, të cilën e sillte autobusi nga Skënderaj. Gjatë kthimit, e shfletoja atë gazetë, edhe pse nuk kuptoja pothuajse asgjë nga shkrimet e gjata që mbushnin faqet e saj. Megjithatë, veç fakti që e mbaja në duar më jepte ndjesinë se po prekja një botë më të madhe se e imja. Disa nga shokët më kishin vënë nofkën “gazetari”.
Në atë kohë, ne fëmijët e shihnim mësuesin si një lloj gjysmë-hyjnie, ndaj të cilit duhej të kishim njëkohësisht frikë dhe admirim. Serioziteti i hekurt me të cilin mësuesi Sadik sillej në klasë e përforconte këtë përfytyrim. Ai, si shumica e mësuesve të asaj kohe, nuk ishte vetëm mësues. Ishte edhe një instancë që vendoste rend dhe kuptim në botën tonë të vogël.
Kur e takonim në rrugë, na kapte një ndjenjë e çuditshme sikleti dhe turpi, sikur duhej të justifikonim veten në praninë e tij. Ai nuk na fliste shumë jashtë klasës, por vetë heshtja e tij mjaftonte për të na vendosur në një lloj disipline të brendshme.
Një herë, bashkë me një shok, duke bredhur fushave të Prekazit, kishim shkuar te kulla e rrënuar e Tahir Mehës, i cili disa vite më parë kishte rënë duke luftuar për orë të tëra kundër njësive speciale të policisë jugosllave. Ajo gërmadhë, e heshtur dhe e shkatërruar, na tërhiqte si një kujtim i paqartë që nuk e kuptonim plotësisht.
Mësuesi Sadik e kishte shtëpinë afër dhe rastësisht na pa aty. Kur u gjendëm ballë për ballë me të, unë u skuqa nga turpi. Ishte si të ishim kapur në një shkelje të rëndë. Ai na qortoi me ton të prerë, duke na thënë se ishte e rrezikshme të qëndronim aty, sepse muret mund të shembeshin dhe mund të na zinin brenda.
Në atë çast nuk ishte vetëm frika nga rreziku fizik. Ishte më shumë pesha e autoritetit të tij, ajo përzierje respekti dhe ndrojtjeje që e shoqëronte çdo takim me të. Vetëm më vonë njeriu e kupton se në kujtesën e fëmijërisë, mësues të tillë nuk mbeten thjesht si figura edukative, por edhe si gjurmë të kufijve moralë që formësojnë mënyrën si e shohim botën.
Sot mora lajmin për vdekjen e tij. Në atë çast, e gjithë fëmijëria ime e hershme m’u rishfaq si një ekran televiziv. Si të ishte kthyer papritur një film i vjetër, me skena që i kisha harruar, por që brenda meje nuk ishin shuar kurrë: klasa, zëri i tij i prerë, rruga drejt kioskës, gazeta “Rilindja”, dhe ajo ndjesia e veçantë e frikës dhe respektit që e shoqëronte praninë e tij. Dhe koincidenca, që të shtyn drejt njëfarë ndjesie të çuditshme, gati mistike: njeriu që bënte çmos të na e rrënjoste dëshirën për lexim, varroset pikërisht në Ditën Botërore të Librit.
I qoftë i lehtë dheu i tokës së Prekazit!
