Gëzuar Bajramin, të gjithë atyre që e festojnë në mbarë globin, e që e njohin shqiptarinë!
(KUJTIME NGA NËNA)
Atë ditë ishte Bajram, më tregonte Nëna, prill 1999!
Në oborr ishim duke prerë kurbanin, sipas adetit fetar, shtatë hisenik. Mishin e vendosnim në sini (sofër) në 7 pjesë …
Erdhi dikush te dera e oborrit, tha me të madhe: ikni se po vinë shkijet (çetnikët) …
Shpejt e shpejt, hipëm në traktor, ata çka ishim aty dhe u nisëm për Kaliçan, më vonë në Jabllanicë, pastaj me shumë vuajtje maleve me borë të Rozhajës e më pastaj arritëm te Nëna Shqipëri!
Mishi i kurbanit mbeti nëpër sofrat e Dukagjinit …
Rrugës pati të plagosur e të vrarë …
Këtë vend Shqipesh, nuk e ndihmuan as “dovtë”, lutjet arabçe të nënës time, as lutjet e imamëve e hoxhenicave …
Këtë vend Shqipesh e ndihmuan për tu çliruar 721 aeroplan të kryçalive amerikan e kryçalive katolik europian me 66 aeroplan, si dhe Turqisë me 22 aeroplanë!
Dhe Nëna ime e ndjerë, besimtare e devotshme, shpesh më thoshte:
“Zoti i pshtoft e kurrë mos i harroft, ata që na pshtun e na kthyen në shtëpi” …
Mixha Isë thoshte: “Zoti e Amerika, se kurrë nuk e kishim pa Tomocin me sy”…
E djemt e vajzat e UÇK-së, të ndihmuar nga Shqipëria, bënë punën e tyre, siç është më së miri …
Mos të harrojmë, ndihmën jetike të përsonaliteteve Izraelite…
Urime, mileti i Dardanisë, mos harroni kurrë vitin, 1999!
Lutuni, t’mos përsëritet historia, se Bajramat vinë e shkojnë …
Gëzuar
