Prej kohësh, portalet islamike si RTI dhe Shënjestra po i paraqesin sistematikisht fjalët e mira që personalitete publike e politike kanë thënë në organizimet e Bashkësisë Islame të Kosovës. Qëllimi është i qartë: të ndërtohet narrativi se BIK-u dhe strukturat e saj ishin “kontribuues të mëdhenj dhe determinues” në lirinë e Kosovës.
Kjo është maskaradë e pastër.
Kultura shqiptare e nderimit të nikoqirit kur je mysafir, e kombinuar me naivitetin e disa personaliteteve publike, po shfrytëzohet pa mëshirë. Fjalët e tyre, shpesh të ekzagjeruara, po përdoren si mburojë dhe si material propagandistik. Dhe kjo nuk duket si rastësi. Është pjesë e një strategjie të islamit politik.
Pyetja themelore mbetet pa përgjigje:
Si është e mundur që vetëm Medreseja “Alauddin” dhe Fakulteti i Studimeve Islame të mos preken nga Serbia gjatë viteve ’90, ndërsa Universiteti i Prishtinës dhe i gjithë sistemi arsimor shqiptar u detyruan të funksiononin në ilegalitet të plotë, nëpër shtëpi e bodrume?
Fakulteti i Studimeve Islame u themelua më 15 gusht 1992, në bazë të vendimit të Kuvendit të Bashkësisë Islame për Kosovë, Serbi dhe Vojvodinë. Pra, edhe pas shpalljes së Republikës së Kosovës më 2 korrik 1990 dhe edhe pasi Universiteti i Prishtinës u mbyll, struktura islame vazhdonte të funksiononte formalisht nën një emërtim që e lidhte me Serbinë dhe Vojvodinën.
Dhe funksiononte legalisht, në qendër të Prishtinës, me pano e reklama, ndërsa shkollat shqipe ishin në ilegalitet të plotë.
Këtu del një pyetje që kërkon përgjigje serioze: Serbisë nuk i pengonte feja apo i pengonte identiteti shqiptar?
Objekti i Medresesë “Alauddin” u la i lirë dhe, sipas dëshmive që duhen verifikuar e dokumentuar, u përdor edhe si infrastrukturë për aktivitete politike shqiptare, sepse ishte ndër objektet që Serbia e lejoi të funksiononte. Por pyetja mbetet: pse?
Sot, portalet islamike po e paraqesin këtë realitet si “kontribut të madh” në lirinë e vendit. Në fakt, po përgatitet terreni për një narrativë të re: se BIK-u ishte faktor determinues për lirinë e Kosovës, si parakusht për ta përgatitur popullin për një revolucion islamik.
Kjo është e rrezikshme.
Populli shqiptar i Kosovës nuk e pranon dhe nuk do ta pranojë kurrë një revolucion islamik.
Në vitet ’90, peshën e vërtetë të mbijetesës e mbajti emri i Nënë Terezës, Shoqata “Nënë Tereza”, aktivistët, mësuesit dhe arsimtarët që e brumosën popullin me vetëdije kombëtare dhe rezistencë, si dhe UÇK-ja.
Në radhët e UÇK-së kishte luftëtarë me formim fetar islam, sikurse kishte edhe luftëtarë me formim katolik, si prifti Gabriel, dhe të tjerë. Por kjo nuk e shndërron BIK-un në faktor të lirisë së Kosovës.
Më e rënda është lista e 37 “shehidëve”, të cilët BIK-u i paraqet si dëshmorë të UÇK-së. Kjo listë përmban raste që, sipas dokumenteve dhe dëshmive që duhet të verifikohen, nuk qëndrojnë:
• Muhamet Biçaku u vra në vitin 1991 nga represioni serb, jo gjatë luftës së UÇK-së.
• Mustaf Veseli u vra më 27 mars 1989, në kohën e heqjes së autonomisë së Kosovës, te Ura e Xhamisë së Llapit. Për këtë ekzistojnë edhe dëshmi okulare.
• Mulla Hajdini ishte i strehuar në shtëpinë e Murat Babajt në Popran (Topran) gjatë ditëve të para të luftës së vitit 1998. Nuk ishte pjesë e ndonjë formacioni të UÇK-së. U vra nga forcat serbe që ishin të vendosura në malet e Llaushës. Në të njëjtin incident u plagos edhe Murat Babaj.
Raste të tilla, sipas pretendimit të paraqitur, përbëjnë një pjesë të konsiderueshme të listës së 37 personave. Nëse dokumentet zyrtare provojnë se persona të vrarë para luftës janë paraqitur si dëshmorë të UÇK-së, atëherë kemi të bëjmë me një çështje që duhet të hetohet seriozisht.
Nuk është detyrë e portaleve, BIK-ut apo askujt tjetër ta shkruajë historinë sipas interesit të vet politik. Historia duhet të mbështetet në dokumente, data, dëshmi dhe fakte.
Nëse përmbajtje të tilla të rreme janë paraqitur ose legalizuar në dokumente zyrtare, atëherë organet kompetente duhet të shqyrtojnë nëse janë përmbushur elementet e ndonjë vepre penale, përfshirë dispozitat për legalizimin e përmbajtjes së rreme.
BIK-u dhe portalet islamike nuk mund ta keqpërdorin traditën shqiptare të nderimit dhe fjalët e disa udhëheqësve për të ndërtuar një narrativë të rreme.
Kjo nuk është thjesht propagandë. Është përpjekje për ta rishkruar historinë e lirisë së Kosovës.
Jo me vendime të kuvendeve që, edhe në vitin 1992, mbanin emërtimin “Kosovë, Serbi dhe Vojvodinë”.
Kjo e vërtetë duhet thënë hapur, fort dhe mbi bazën e dokumenteve.
Historia nuk është pronë e BIK-ut. As e portaleve islamike. Historia është e popullit dhe duhet mbrojtur me fakte.
