Flamuri i ynë u keqpërdor në syrin Nderkombëtar duke ju treguar Evropianve se Shqiptaret janë kunder qytetrimit Evropian të Krishter.
Pra Krishterimi numrohet qytetrim e jo ky soje njeriu!.
Sado qe ne mundohemi ta themi të kunderten Evropa ashtu na pranon vetem me qytetrimin tonë origjinal Shqiptar Katolik. Ata që janë kunder quhen azitik!.
Pra ky soj njeriu na kujton ata lypsarë që armik të vetëm kanë punën dhe djersën e ballit. Për disa lekë që mund t’ua dhurojë kushdo, janë të gatshëm të shesin identitetin, shtetin dhe interesat kombëtare.
Na kujtohen deklarimet e tyre kundër vlerave tona kombëtare shqiptare. Na kujtohen edhe qëndrimet e tyre kundër UÇK-së dhe kundër emblemës së saj, të cilën dikur e quanin edhe “leckë”.
Sot, ndërsa shohin se vlerat e mirëfillta shqiptare, katolike dhe evropiane po fitojnë gjithnjë e më shumë mbështetje, duket se i ka kapluar paniku. Të jesh shqiptar do të thotë ta duash, ta respektosh dhe ta përfaqësosh identitetin tënd, duke qenë njëkohësisht pjesë e një Evrope me të cilën ndajmë jo vetëm kontinentin, por edhe aspiratat për liri, demokraci dhe qytetërim.
Të dalësh kundër vlerave të qytetërimit shqiptar dhe evropian, ndërsa njëkohësisht të mbrosh ideologji ose modele shoqërore që bien ndesh me parimet e lirisë, demokracisë dhe identitetit tonë kombëtar, është një qëndrim që meriton të kritikohet publikisht.
Evropa na sheh dhe na vlerëson për atë që jemi dhe për rrugën që zgjedhim. Prandaj, çdo ideologji ekstremiste, pavarësisht se nga vjen apo në emër të kujt flet, duhet të përballet me një “STOP” të qartë nga shoqëria demokratike.
E njëjta vlen edhe për ata që pretendojnë se janë kundër Perëndimit dhe vlerave evropiane, ndërkohë që jetojnë e përfitojnë nga ligjet, institucionet dhe mundësitë që ofron Gjermania dhe shoqëria evropiane.
Edhe disa prej këtyre personave nga Vushtrria, sipas qëndrimeve që kanë shfaqur ndër vite, nuk ishin mbështetës të Luftës Çlirimtare të Kosovës. Në atë kohë, në vend që të mbështesnin klubet dhe lokalet shqiptare që hapeshin në qytetin ku jetoj, frekuentonin dhe promovonin ambiente të tjera, duke i lënë mënjanë përpjekjet e shqiptarëve tanë.
Pra, qëndrimet e tyre ndaj luftës ishin të njohura. Megjithatë, pas çlirimit, kur Kosova u bë e lirë, disa prej tyre ishin ndër të parët që vrapuan drejt Kosovës së lirë dhe mundësive që ajo krijoi.
Historia nuk harrohet kaq lehtë. Qëndrimet e djeshme dhe veprimet e sotme duhet të shihen së bashku. Askush nuk mund ta ndryshojë të kaluarën vetëm duke u paraqitur sot si mbrojtës i vlerave që dikur i kundërshtonte.
Shqiptarët kanë nevojë për njerëz që punojnë, kontribuojnë dhe e mbrojnë identitetin, lirinë dhe dinjitetin kombëtar me vepra — jo për njerëz që ndryshojnë qëndrime sipas interesit të momentit.
