KISHA E GJALLE NUK NDALET
___
Ajo qe ndodhi me 18 gusht ne Zogaj te Vushtrrise na ka lenduar.
Jo sepse nje ceremoni u zhvendos nga nje vend ne nje tjeter,
por sepse nje bashkesi katolike, ne token ku ka rrenje historike,
nuk mundi ta kremtonte lirisht nje akt te fese se saj sic kishte planifikuar.
Megjithate, ne kete dite nuk dua te flas me gjuhen e zemërimit.
Dua te flas me gjuhen e fese dhe besimit. Sepse Kisha nuk jeton nga nje ceremoni. Kisha nuk jeton nga nje gur. Kisha jeton nga Krishti. Dhe Jezu Krishti nuk mund te ndalet.
Mund te na mbyllen dyert e nje vendi, por nuk mund te mbyllet Ungjilli. Mund te na shtyhet nje ceremoni, por nuk mund te shtyhet hiri i Hyjit. Mund te na pengohet nje hap, por nuk mund te ndalet ecja e nje Kishe qe ka mbijetuar shekujt.
Me 18 gusht, ata qe kishin shprehur deshiren per t’u bere pjese e Kishes katolike moren Pagëzimin ne Katedralen “Shen Nane Terezës”. Dhe kjo eshte pergjigjja me e bukur qe mund te jepte Kisha. Jo perplasje. Jo hakmarrje. Jo urrejtje. Por Pagëzim. Jete te re.
Shprese te re. Nje Kishe qe lind e rilind perseri.
Ne nuk duhet te kemi frike te themi se kemi histori. Kjo toke ka njohur e njeh pranine e te krishtereve prej shekujsh e me shume. Ne kete toke kane jetuar paraardhesit tane, kane ngritur altare, kane kremtuar Meshën, kane pagezuar femijet e tyre dhe kane ruajtur fene edhe ne kohe kur ajo nuk mund te jetohej lirisht.
Kishat mund te jene rrenuar. Meshtaret mund te jene vrare. Familjet mund te jene shperngulur. Por Krishti nuk eshte larguar. Prushi i fese nuk eshte shuar.
Dhe sot, pas gjithe ketyre shekujve, ne shohim dicka qe duhet te na mbushe me shprese: njerez qe kerkojne Pagëzimin, familje qe duan nje kishe, besimtare qe duan ta jetojne fene e tyre dhe nje brez qe nuk pranon qe historia e paraardhesve te tij te perfundoje ne heshtje.
Kjo eshte arsyeja pse ne shikojme nga e ardhmja me gezim. Jo me frike. Jo me urrejtje. Por me Kryqin e Krishtit.
Shen Flori dhe Shen Lauri, martiret tane te tokes tone, jane nje kujtim se feja nuk mbahet gjalle me force, por me deshmi. Ata nuk e dhane jeten qe ne te urrejme dike. E dhane qe Krishti te mbetet i gjalle ne zemrat e njerezve.
Prandaj edhe ne sot nuk kerkojme qe askujt t’i merret asgje. Nuk kerkojme privilegj. Nuk kerkojme qe nje fe te sundoje mbi tjetren. Kerkojme vetem te jetojme si katolike ne vendin tone, te lutemi, te pagezojme femijet tane, te ndertojme kishat tona dhe ta deshmojme besimin tone ne paqe e ne respekt te ligjit.
Kjo nuk duhet te frikesoje askend. Nje Kishe me shume nuk e ben Kosoven me te varfer. E ben me te pasur ne liri. Nje kryq i ngritur ne nje toke nuk eshte kercenim per askend. Eshte deshmi se edhe besimtari katolik ka te drejte te jetoj sipas ndergjegjes se tij.
Dhe ketu eshte prova e vertete e nje shoqerie demokratike: jo nese shumica mund ta ushtroje lirine e saj, por nese edhe pakica mund ta ushtroje te drejten e saj pa frike.
Ne duam nje Kosove ku myslimani te jete i lire te ndertoje xhamine e tij dhe katoliku te jete i lire te ndertoje kishen e tij. Nje Kosove ku askush nuk e sheh lutjen e tjetrit si rrezik. Nje Kosove ku kambana dhe ezani mund te tingellojne nen te njejtin qiell pa e perjashtuar njera-tjetren. Kjo eshte Kosova per te cilen duhet te punojme.
Dhe Kisha Katolike nuk do te heqe dore nga misioni i saj. Me qetesi.
Me dinjitet. Me dashuri. Me besim. Dhe, kur eshte e nevojshme, edhe me vendosmeri per te drejtat qe na takojne.
Sepse ne nuk kemi ardhur sot. Kemi qene ketu. Dhe nuk kemi ardhur per te marre token e askujt. Jemi ne token ku kane jetuar te paret tane. Kemi ardhur per te vazhduar nje histori qe nuk u shua.
Ndoshta kjo eshte ajo qe duhet ta kuptojme me se miri sot: Kisha mund te pengohet ne nje hap, por nuk mund te ndalet ne mision.
Mund te vonohet nje gurthemel. Por nuk mund te ndalet rritja e Kishes se gjalle. Mund te shtyhet nje ceremoni. Por nuk mund te ndalet Pagëzimi i zemrave. Mund te rrenohen muret. Por Jezu Krishti vazhdon te ndertoje Kishen e Tij prej njerezve te gjalle.
Prandaj, pas 18 gushtit, une nuk shoh nje Kishe te mundur. Shoh nje Kishe qe po ringjallet. Shoh njerez qe po pagezohen. Shoh besimtare qe po qendrojne. Shoh femije qe nje dite do te luten aty ku sot ende nuk ka kishe. Dhe mbi te gjitha, shoh nje shprese qe nuk mund te shuhet.
Prushi i fese katolike nuk eshte shuar. Ai eshte ruajtur ne zemrat e njerezve. Dhe tani po ndizet perseri. Per Krishtin. Per Kishen. Per token e te pareve tane. Dhe per nje Kosove ku secili njeri mund te thote me ze te lire: Une besoj. Une lutem. Une jam i lire.
Shen Flori dhe Shen Lauri, lutuni per ne. Lutuni per Kishen. Lutuni per Kosoven. Dhe na mesoni qe te mos kemi frike. Sepse ajo qe eshte mbjelle me besim dhe eshte ujitur me sakrifice, nje dite do te jape fryt.
Kisha e gjalle nuk ndalet.
