Prof. dr. Fadil Maloku, sociolog dhe profesor nga Prishtina

Duke marrë parasysh rrethanat, si dhe proceset e zhvillimet shumë dinamike në jetën tonë sociopolitike kosovare, mendoj se çështja e mungesës së një kulture të qëndrueshme të mirëbesimit politik në Kosovë duhet “pensionohet” shkaku se është duke shkaktuar dëme si në planin e brendshëm ashru edhe ate të jashtëm. Dhe ky “pensionim”, shikuar me dioptërinë e sociologjiaë së zhvillimit, do të duhej t’u adresohet disa faktorëve.

E para, sistemi politik që i referohet Kushtetutës aktuale “ahtisariane” nuk jep shumë garanci, as juridike e as morale, për një “kulturë mirëbesimi dhe bashkëpunimi politik”. Ky sistem normativ është ndërtuar jo për të “instaluar” idenë dhe modelin e “mirëbesimit”, por për të afirmuar dhe implementuar konceptin e superdiskriminimit pozitiv për minoritetet (në veçanti atë serb) dhe për të arsyetuar, kinse, baraspeshën etnike dhe shpalljen e Republikës si entitet multietnik. Ky ishte një gabim kardinal, i cili tani, pas dy dekadash, po riprodhon vetëm situata ngërçi dhe bllokimesh absurde, që rrallë mund të gjenden në historinë e shtetndërtimeve moderne. Dhe, nëse imperativi apo qëllimi i “arkitektëve” të kësaj Kushtetute ishte të frenohej majorizimi etnik, ata, në fakt, bazuar në proceset dhe zhvillimet politike në Kosovë, kanë prodhuar një efekt të kundërt. Serbët, në vend që të akomodoheshin me sistemin e ri demokratik, duke i shërbyer rolit të “Kalit të Trojës”, vetëm sa e rritën distancën sociale dhe ndëretnike. Pra, po vërtetohet se Kosova mund të mbijetojë vetëm si shtet qytetar, e jo “multietnik”, ashtu siç figuron në Preambulën e saj.

E dyta, duhet kuptuar se të gjitha partitë politike të pasluftës dhe pothuajse të gjitha koalicionet e krijuara, kryesisht ndërmjet LDK-së, PDK-së dhe AAK-së, ishin koalicione të panatyrshme, sepse asnjëherë nuk u bazuan në partneritete strategjike afatgjata, të mbështetura në programe dhe objektiva të përbashkëta, por kryesisht në interesa klanore e grupore të përkohshme. Në publik ato “shiteshin” si “kulturë mirëbesimi” dhe si “vullnet politik” për të afirmuar vlerat e shtetit, demokracisë, pluralizmit dhe “përrallave” të tjera që sot nuk pinë më ujë. Arsyeja është shumë e thjeshtë: të gjithë qytetarët e Republikës e kanë kuptuar se ato ishin farsa për t’i hedhur “hi syve” elektoratit.

Kurse, klimën e mosbesimit që po na “flenë” prej kaq kohësh në Parlament, i cili lirisht mund të hynte edhe në Librin e Rekordeve Guinness për nga jetëgjatësia e ngërçit institucional, nuk e krijojnë dhe as nuk e “prodhojnë” vullnetet apo vendimet partiake, por vetëm “rregullat e lojës”, të cilat vendosen paraprakisht në ligje dhe në Kushtetutë. Kur e them këtë, nuk po pretendoj se po “zbulojmë ujin e ngrohtë”, por vetëm po parafrazojmë përvojat dhe traditat e tranzicionit që shtetet e ish-kampit komunist i kanë përjetuar. Prandaj nuk po them rastësisht se Kosova ka nevojë për një “monolog” të brendshëm partiak e politik, për të analizuar defektet dhe mangësitë e “arkitekturës” aktuale juridike dhe për të parë se çfarë mund të ndryshohet në fazën afatshkurtër, çfarë në atë afatmesme dhe çfarë në atë afatgjatë. Sepse përvoja e kësaj periudhe tranzitore ia ka dëshmuar shoqërisë kosovare një fakt: kur koalicionet nuk arrijnë ta përfundojnë mandatin, krijohet perceptimi se partneritetet politike janë të paqëndrueshme dhe të orientuara kryesisht nga interesat afatshkurtra. Gjithashtu, ky fakt ka bërë që partitë të jenë më të kujdesshme në ndërtimin e aleancave dhe shpesh ta vendosin kalkulimin elektoral përpara ndërtimit të marrëveshjeve programore.

Ndërkaq, ndryshimi që shpresoj se mund të ndodhë, si nocion dinamik, përveç se kërkon një transformim gradual të kulturës politike dhe forcimin e institucioneve demokratike, kërkon edhe një procedurë normuese, ku rregullat që duhet të implementohen në çdo shoqëri kërkojnë instalimin e mekanizmave që ushtrojnë kontrollin, por edhe zbatimin e rregullave dhe normave, të cilat, në rastin e Kosovës, ndonëse thuhet se janë të sanksionuara në letër, nuk zbatohen ose zbatohen vetëm në mënyrë selektive.

Pra, për të arritur këtë standard, që respektohet shumë në demokracitë e avancuara, nevojitet të krijohen tri parakushte: së pari, afirmimi i transparencës, jo si dhunti demokratike, por si obligim moralo-politik; së dyti, inaugurimi publik i llogaridhënies, jo vetëm si normë juridike, por edhe si standard demokratik; dhe, së treti, instalimi i përgjegjësisë, jo vetëm si akt e normë juridike, por edhe si veprim moral e etik.

Natyrisht, realizimi i këtyre objektivave kërkon kohë, vullnet politik dhe angazhim të vazhdueshëm institucional e shoqëror.

Prof. Liron Krasniqi, Prishtinë

HYRJE

Lidhja Demokratike e Kosovës (LDK), partia më e vjetër institucionale në vend, po kalon një nga fazat më përcaktuese të historisë së saj bashkëkohore. Pas përfundimit të zgjedhjeve parlamentare të qershorit 2026, partia është gjetur sërish përpara një paradoksi të madh strategjik. Projektit ‘’Rruga e Re’’, i ideuar nga kryetari Lumir Abdixhiku si një përpjekje për të modernizuar partinë dhe për ta shkëputur atë nga inertësia e humbjeve të kaluara, po përballet me provën e zjarrit: ballafaqimin me rezultatin elektoral dhe presionin e menjëhershëm të strukturave tradicionale bazë. Zhvillimet aktuale tregojnë se brenda LDK-së ka rinisur një betejë e ashpër për identitet, legjitimitet dhe mbi të gjitha, për drejtimin strategjik të asaj që konsiderohet si ‘’shtylla e krahut të djathtë’’ në Kosovë.

KAPITULLI I: Presioni i Degëve dhe ‘’Revolta’’ e Tradicionalistëve

            Menjëherë pas shpalljes së rezultateve të zgjedhjeve, ku LDK siguroi rreth 18 deputetë, brenda partisë shpërtheu ajo që shumë analistë po e quajnë revoluta e lëkundjes së themeleve. Degët kryesore dhe historikisht më të fuqishme të LDK-së – si ajo e Pejës (nën udhëheqjen e Gazmend Muhaxherit) dhe e Lipjanit (Imri Ahmeti) – kanë shfaqur pakënaqësi të hapura, duke kërkuar llogaridhënie dhe përgjegjësi politike direkte nga kryetari Abdixhiku. Kjo përplasje shpërfaq një problem kronik të LDK-së: hendekun mes Prishtinës teknokratike dhe terrenit elektoral. Ndërsa lidershpi në Prishtinë u fokusua në debate televizive, platforma digjitale dhe diskurs të moderuar perëndimor, kryetarët e komunave në terren u përballën me realitetin e vështirë të votës së pastër, ku elektorati tradicional kërkonte një qasje më ndryshe ndaj pushtetit të Albin Kurtit.

KAPITULLI II: Dilema Opozitare dhe Nyja e Presidentit

            Përtej luftës së brendshme për pushtet, LDK mban në dorë çelësin e stabilitetit institucional të Kosovës. Me rezultatet e certifikuara, pyetja kryesore që rëndon mbi zyrat e partisë është: A do të bëhet LDK pjesë e ndërtimit të institucioneve, apo do të izolohet në opozitë? Nënkryetari i partisë, Lutfi Haziri, ka hedhur në tryezë idenë e një ‘’konsensusi të gjerë’’, duke deklaruar se vota qytetare kërkon bashkëpunim. LDK ka bërë të qartë se nëse kërkohen votat e saj për formimin e qeverisë ose për kuorumin e Presidentit, çmimi duhet të jetë i lartë – postet kryesore shtetërore (përfshirë vetë Presidencën, ku u përfolen emrat e Hazirit ose vetë Abdixhikun).

Rreziku strategjik: Nëse LDK pranon të hyjë në lojë me Lëvizjen Vetëvendosje (LVV) pa kushte të qarta, rrezikon të absorbohet dhe të ndëshkohet sërish nga votuesit si ‘’parti e dëgjueshme’’. Nëse refuzon plotësisht dhe bllokon kuorumin, rrezikon të etiketohet si fajtore për dërgimin e vendit sërish në zgjedhje të parakohshme, një skenar që asnjë parti nuk e dëshiron.

KAPITULLI III: ‘’Rruga e Re’’ apo Ndarja e Re?

            Analiza e diskursit të brendshëm tregon se projekti i Abdixhikut po kalon nëpër një krizë legjitimiteti brenda llojit. Kur mori timonin e partisë pas debaklit të vitit 2021 (ku LDK ra në 12%), Abdixhiku solli fytyra të reja, akademike dhe profesionistë (si Përparim Rama në Prishtinë, statusi i të cilit së fundmi ka ngritur po ashtu pikëpyetje nëse është anëtar i mirëfilltë apo vetëm projekt elektoral). Megjithatë, mënjanimi i figurave të vjetra dhe ndryshimi i shpejtë i elitës partiake krijoi një ushtri të heshtur të pakënaqurish. Sot, këto figura po shfrytëzojnë mosarritjen e objektivit kryesor – fitores së zgjedhjeve – për të dëshmuar se reforma e Abdixhikut ishte thjesht një ‘’kozmetikë elitare’’ që nuk rezonoi me fshatrat dhe qytetet e Kosovës.

Përfundime: Çfarë e pret LDK-në? Lidhja Demokratike e Kosovës po përjeton një moment të vështirë ku duhet të zgjedhë mes dy rrugëve:

1. Konsolidimi i Reformës: Mbajtja e vijës së Abdixhikut, duke pranuar koston e opozitës së gjatë, me shpresën e reformimit të plotë gjatë viteve në vijim dhe largimit përfundimtar të mendësisë së vjetër përfituese.
2. Rikthimi te Kompromisi Pragmatik: Pranimi i kërkesave të ‘’gardës së vjetër’’ për të negociuar me partitë e tjera për poste, duke u kthyer në rolin tradicional të një partie partnere që synon pushtetin me çdo kusht për të ruajtur rehatinë e strukturave të saj nëpër komuna.

Mënyra se si LDK do ta zgjidhë këtë krizë të brendshme gjatë ditëve në vijim nuk do të përcaktojë vetëm fatin e Lumir Abdixhikut si lider, por do të diktojë nëse Kosova do të ketë një qeveri stabile apo do të zhytet sërish në një ngërç të gjatë institucional.

Eshref Ymeri

Më në fund, nga radhët e partisë socialiste, shpërtheu haptas një zë i fuqishëm i deputetes malësore Marjana Koçeku kundër qëndrimeve rrugaçërore të Ramës ndaj qytetarëve dhe ndaj qeverisjes së tij antikombëtare.

E ndodhur para sulmit të turpshëm të batakut socialist, i cili kundërmon gjithandej nga të vjellat e Ramës poshtë e përpjetë, Zonja shumë e nderuar, Marjana Koçeku, ka reaguar me shumë dinjitet intelektual:

“Prej disa ditësh po përballem në rrjetet sociale me nji ushtri virtuale patronazhistësh e profilesh të rreme që më kërkojnë me e lanë mandatin. Me e lanë mandatin e kam shumë të lehtë. Por nuk jam mësue me i hapë rrugë të keqes, që ka marrë edhe formën e këtyne mercenarëve virtualë, të organizuem prej komandantëve të tyne – funksionarë të këtij shteti – për me përbaltë e me denigrue veç pse kam zgjedhë pavarësinë e përfaqësimit në parlament” (Citohet sipas: “Me e lanë mandatin e kam shumë të lehtë”, reagon Marjana Koçeku: Nuk jam mësue me i hapë rrugë të keqes” (Faqja e internetit “Drini”. 08 korrik 2026).

Pra, reagimi i kësaj deputeteje shumë të respektuar, dëshmon më së miri për diçka tepër domethënëse: Ajo ka krijuar bindjen e plotë se, në radhët e partisë socialiste, kupa e heshtjes serviliste ndaj bëmave rrugaçërore të Ramës, ka kohë që është mbushur, prandaj edhe ai duhet demaskuar me të gjitha mënyrat e mundshme. Dhe arsyet për një demaskim të tillë janë tepër të forta.

        Po mbushen 21 vjet që asokohe kur në krye të partisë socialiste vazhdon të sundojë me dorë të hekurt një njeri me mbiemrin Rama apo me emrin askushi.  Duke qenë në jetë askushi, një ditë të bukur ky Rama u peshkua nga Sorosi andej nga poshturat e Parisit dhe, përmes agjentit grek Fatos Nano, u katapultua në krye të partisë socialiste, një parti kjo, e cila e ka ndërruar emrin tri herë, pikërisht si puna e lavires, e cila i ndërron dashnorët me radhë.

Duke qenë pasardhëse e gjyshepartisë komuniste, të themeluar nga Miladini dhe Dushani, anëtarësia e saj nuk mund të ishte gjë tjetër, veçse një kope bujkrobërish në pronësi të kryeçifligarit Rama. Dhe jeta e ka vërtetuar gjatë 21 vjetëve, që, partia socialiste s’është gjë tjetër, veçse një formacion politik pa kurrfarë dinjiteti dhe pa kurrfarë morali kombëtar, pra, është një kope bujkrobërish. Kjo është arsyeja kryesore se pse forumi i lartë i partisë dhe gjithë anëtarësia e saj ka heshtur në mënyrë absolute para fakteve, të renditura në vijim, të cilat e demaskojnë paq Ramën, si faqen më të zezë në historinë e kombit shqiptar.

Le të flasim me gjuhën e këtyre fakteve.

1. Kur Rama ishte kryetar i Bashkisë së Tiranës, një pasdite tetori të vitit 2005, para forumit të lartë të partisë, pati paraqitur platformën për t’u zgjedhur kryetar, të cilën forumi ia hodhi poshtë, kurse të nesërmen, si me magji, e zgjodhi kryetar.

Vetvetiu lind pyetja: cila ishte ajo magji që ndikoi drejtpërsëdrejti në ngritjen e tij në postin e kryetarit të partisë? Çuditërisht, askush nga anëtarësia e forumit të lartë të partisë nuk reagoi absolutisht, se si qe e mundur një gjë e tillë? Pra, ai forum s’ishte gjë tjetër, veçse një kope bujkrobërish në zotërim të kryeçifligarit të ri Rama, i cili s’e pati problem t’i shtinte në dorë gjatë natës një e nga një nëpërmjet kapitalit gjigant financiar që kishte grumbulluar në postin e kryetarit të bashkisë.

2. Gjashtë vjet më parë, avokati i njohur, Ilir Malindi, pati deklaruar:

“Edi Rama një i sëmurë psiqik tepër i rrezikshëm. Ka diagnozën “skizofren agresiv””, (Faqja e internetit  “Kosova sot”. 22 maj 2020).

Para këtij fakti, kopeja bujkrobëriste socialiste s’u bë kurrë e gjallë për të reaguar.

3. Martin Henze, këshilltar për çështjet ekonomike pranë partisë së kancelares gjermane Angela Merkel, CDU, nëpërmjet një postimi në Twitter, i ka bërë një pyetje të thjeshtë kryetarit Rama:

“A jeni arrestuar dhe burgosur në Francë në vitin 1994 dhe a keni bërë tregti, me ikona të vjedhura?”. (Citohet sipas: Poli Hoxha. “4 dëshmi: A ka qenë Edi (Edvin) Rama i arrestuar në Francë dhe pse e ndryshoi emrin pas akuzës së Nanos?!”. Faqja e internetit “Voal”. 20 dhjetor 2019).

4. Më 30 qershor 2020, Gjergji Thimo, në studion e televizionit “Syri”, ku ishte i ftuar nga gazetari Adi Krasta, deklaroi:

“Numri i Ramës, i burgosur në Paris është: AL.1961138/a”.

Pra, kopeja e bujkrobërve socialistë e ka ditur, por ka heshtur, që ka në krye një njeri me probleme të rënda mendore dhe që paska qenë i burgosur në Francë, çka nuk e ka deklaruar në kartelën për pastërtinë e figurës.

5. Prof.dr. Enver Bytyçi ka deklaruar për Ramën:

“Publicistika e tij antiKosovë e viteve 1990 dhe kundërshtimet ndaj Rrugës së Kombit ruheshin në kujtesën e shqiptarëve në Kosovë, ndaj dhe respekti ndaj tij ishte përtokë” (Citohet sipas: “Edi Rama është hero i kombit, popullit dhe shtetit të Serbisë”. Faqja e internetit “Kosova. Info”. 04 janar 2020).

6. Rama qe rreshtuar haptas kundër ndërtimit të Rrugës së Kombit, çka e pati shprehur jo vetëm personalisht, por organizoi edhe korin e bujkrobërve socialistë kundër ndërtimit të saj. Mes atij kori bujkrobërish ushtonin zërat e servilëve të neveritshëm të Ramës, si Arben Isaraj, Erion Braçe dhe Fatmir Toçi. Megjithatë, Rruga e Kombit u ndërtua dhe u inagurua para afatit për meritë të kryeministrit Sali Berisha, por bujrobërit socialistë të kryeçifligarit Rama ndenjën strukur, si minjtë nëpër ferra.
7. Pas ardhjes në pushtet në vitin 2013, Rama, si tradhtar i Republikës së Dardanisë, vendosi taksën e Rrugës së Kombit dhe anëtarësia e bujkrobërisë socialiste e mbështeti plotësisht.
8. Ish-deputeti, i ndjeri Dritan Prifti, vite të shkuara, nga foltorja e Kuvendit pati deklaruar:

“A ka shqiptar, që beson se zoti Edi Rama është i pastrehë? Ai, në deklaratën e tij të pasurisë, thotë që është i pastrehë dhe ne të gjithë e dimë që Edi Rama është pronar i fshehtë i mbi 200 apartamenteve në Tiranë, sepse flasin ndërtuesit. Taksa e tij e jashtëligjshme është 30 euro metër katror për çdo leje ndërtimi që ka dhënë nga viti 2000 e deri sot. A ka shqiptar që e beson këtë gjë qesharake, që Edi Rama nuk ka shtëpi, që jeton me nënën e vet?” (Citohet sipas: Dritan Prifti. “Edi Rama vetëm me hundë thith tre mijë euro në ditë”. Faqja e internetit e gazetës “Bota Sot”. 10 korrik 2010).

9. Faktet për vjedhjen e votave në vitin 2017 i pati bërë publike gazeta gjermane “BILD”, dhe, mes bisedave të përgjuara, u dëgjua edhe zëri i Ramës. Megjithëse ngriti një padi paradoksale kundër gazetarit të gazetës “BILD” për botimin e atyre përgjimeve, më pas Rama mblodhi bishtin dhe u tërhoq si breshka në ferrë.
10. Nga radhët e kopesë së bujkrobërve socialistë, nuk u alarmua absolutisht askush pas botimit në internet të informacionit me titull: “Gazeta Gjermane BILD “ekzekuton” Ramën: Shqipëria, vendi në duart e një gangsteri” (Citohet sipas faqes së internetit “Koha Islame”, 15 maj 2019).
11. Rama, si një frikacak i pështirë, më 21 janar 2011, i pati nxitur protestuesit të pushtonin kryeministrinë. Mes tyre, dikush, i frymëzuar nga servilizmi i papërmbajtur ndaj Ramës, e pati flakur në tokë flamurin kombëtar, ndërkohë që vetë Rama u fsheh si mi në kullën përballë piramidës.
12. Kopeja e bujkrobërve socialistë s’e ka ngritur kurrë zërin për ta pyetur Ramën se cila ishte arsyeja që ai është dekoruar me Urdhrin “Kalorës i helenizmit”? Në një informacion, të botuar në internet, thuhet:

“Më 12 Dhjetor 2015, kryeministri Edi Rama, i shoqëruar nga disa ministra të besueshëm që i fyen ditë e natë, që nuk bëjnë zë, bëri një vizitë në Jeruzalem dhe gjatë asaj vizitë ata u ndalën në Patriarkanën e Kishës Ortodokse Greke. Kryeministri Rama u betua si Kalorës i Kryqit të Madh, të Urdhërit të Kalorësve të Varrit të Shenjtë. Ky titull u jepet personaliteteve të Greqisë, pra, me kombësi greke të besimit ortodoks, në raste të veçanta u jepet edhe personaliteteve me kombësi jo greke që kanë dhënë një kontribut të çmuar për ortodoksinë greke. Marrja e atij Urdhëri të Ortodoksisë Greke në atë kohë nuk iu bë me dije publikut të gjerë, por u mbajt i fshehtë. Askush nuk e shpjegon përse gjithë kjo fshehtësi nga Edi Rama? (Citohet sipas: “Perse Edi Rama e mbanë të fshehtë Urdhërin “Kalorës i Kishës greke”? Faqja e internetit e gazetës “Dielli”. 15 tetor 2017).

13. Ish-deputeti Andis Harasani kishte të drejtë kur deklaronte si më poshtë:

“Në PS është bërë mbizotëruese filozofia e të qëndruarit sa më pranë kryetarit të radhës. Nëse do që të jesh në listë dhe në vend të mirë për deputet, duhet të jesh pranë kryetarit… Shkurt, nëse do të doje një histori vetjake suksesi në politikë, duhet të jesh pranë kryetarit… Në këtë kuptim, shumica e kolegëve të mi të PS-së, ndryshe mendojnë, ndryshe flasin, ndryshe flasin në publik dhe ndryshe flasin në kafene. Tek ata ka mbizotëruar filozofia e kryetarit që mendon se sa kohë ta mbajë trëndafilin në grusht, ka gjithmonë një shans për të ardhur në pushtet, dhe ndaj e shtrëngon aq fort e harron çdo gjë tjetër” (Citohet sipas: Andis Harasani. “Qumështi në diktaturë dhe PS-ja”. Gazeta “Panorama”. 24 qershor 2011). 

14. Me heshtjen e vet para sjelljes rrugaçërore të Ramës, bujkrobërit socilistë kanë lejuar që ai të shndërrohet në një pronar pushtetplotë jo vetëm i partisë socialiste, por edhe i Republikës së Shqipërisë, çka të kujton anëtarësinë partisë së punës dhe të krejt strukturave të saj, të cilat rrinin sus para askushit Enver Hoxha. Kjo është një dukuri e shëmtuar që mund të shpjegohet vetëm me dy mënyra: ose korrupsioni në strukturat e larta të partisë socialiste, duke filluar që nga kryetari, është kaq i lartë, saqë i ka katandisur të gjithë anëtarët e tyre të notojnë në një të tillë batak të përbashkët, ku është e pamundur që ndokush të guxojë të manifestojë individualitetin e vet, ose mes anëtarësisë së saj mbizotëron ideja enveriste e nënshtrimit pa kushte para njëshit të partisë?
15. Me mënyrën se si i trajton strukturat e larta të partisë dhe sidomos grupin e deputetëve socialistë, të cilët i ka shndërruar në deledeputetë, Rama ka ndikuar që në atë parti të lindin ca dukuri negative, të dëmshme këto dhe me pasoja  jo të mira për autoritetin e partisë socialiste, si anarshizmi, dyfytyrësia, hermetizmi, mosmirënjohja, pabesia, servilizmi, vulgariteti.
16. Analisti i njohur, Ilir Yzeiri, ka theksuar:

“Partia Socialiste nuk është një formacion politik me  ide. Është një grumbull i madh interesash që nuk kanë as filozofi, as ide, as ideologji, pra, asgjë. Partia Socialiste Shqiptare është vazhduesja e Partisë Komuniste. Pjesa më e madhe e anëtarësisë së saj janë komunistët që kanë si kult Enver Hoxhën, por kjo e vërtetë nuk thuhet asnjëherë. Ata janë aty, pra, në PS, sepse nuk e përtypin dot as sot përmbysjen e komunizmit në Shqipëri dhe as në Europë…” (Citohet sipas: “Edi Rama apo heroi pa objekt”. Gazeta “Metropol”, 04 tetor 2005, f. 13).

17. Anëtarësia e partisë socialiste ka heshtur ndaj reagimit të ish-deputetes Arta Dade, e cila, në gazetën “Telegraf” të datës 09 mars 2019, ka pasë hedhur idenë për rithemelimin e partisë socialiste? Në të vërtetë, partia socialiste nuk ka datë themelimi, sepse data 12 qershor 1991 shërben si data e ndërrimit të emrit të partisë së punës në parti socialiste, jo si data e themelimit. Prandaj ajo parti duhet të themelohet, me qëllim që, në krye të saj, të dalë një njeri me integritet të lartë intelektual dhe moral, me vetëdije të lartë kombëtare, i panjollosur nga balta e korrupsionit, në mënyrë që, në postin e kryeministrit, të gëzojë autoritet në marrëdhëniet me fqinjët dhe me Brukselin, që rivalët politikë t’i vlerësojë si konkurrentë nëpër fushatat zgjedhore dhe jo si armiq, siç i ka trajtuar dhe vazhdon t’i trajtojë antishqiptari Rama, i cili ka luajtur një rol mjaft negativ në pakësimin  e numrit të popullsisë, në përçarjen e popullit shqiptar dhe në varfërimin e tij? Deklarata e tij pas “fitores” në zgjedhjet e qershorit 2013, dëshmon për rolin e tij përçarës në radhët e popullit shqiptar. Një publicist i njohur shqiptaro-amerikan shkruante asokohe:

“Ai na përsërit fitoren historike të qershorit 2013, duke krahasuar votat që mori me “një milion topa, grushte apo shuplaka” që iu dhanë opozitarëve të sotëm.  Por… qenë pikërisht ato zgjedhje që mbushën parlamentin me mediokër, por të pasur, hajdutë, kriminelë me precedentë penalë, të lidhur me trafiqe e të korruptuar, siç e kanë marrë vesh tashmë edhe kalamajt e kopshteve.  (Citohet sipas: Andon Dede. “Kur gjykojmë qeverinë”. Faqja e internetit “alb.spirit”. 23 prill 2017).

Kaliforni, 08 korrik 2026