Profesori apo Profesoresha Ganimete Musliu

Zgjedhjet e fundit do të duhej më në fund t’i shërbenin opozitës bllokuese si një paralajmërim serioz.

Por vetëm pak muaj më vonë, krerët e opozitës – pas një faze të shkurtër zhgënjimi dhe reflektimi – në vend që të nxirrnin mësime nga gabimet katastrofike të së kaluarës, po i ndjekin me bindje dhe vetëbesim të palëkundur këshillat e “mjeshtres botërore të fitoreve madhështore”, dr. Ganimete Musliu.

Ajo tashmë po i jep leksione popullit se si duhet të sillet dhe të vendosë, derisa ta arrijë “vetëdijesimin” për gabimin e tij “fatal”, të cilin – sipas saj – po e konfirmon vazhdimisht duke e votuar dhe ri-konfirmuar qeverinë e Albin Kurtit.

Një eksperiment i tillë ndoshta mund të funksionojë në xhungël, te fisi “hajvaniç-budalliç”, por jo te populli shqiptar, i cili tashmë e ka provuar supën fekale të gatuar nga “kuzhinieri” i famshëm botëror “Rambo Lumi Hamziç” dhe e ka vjellë nga gërdia në tualetin e kuzhinës së hotelit “Mutibariç”.

Siç duket, opozita jonë nuk e ka problem që po i humb zgjedhjet, sepse humbjen e ka shndërruar në një lloj sporti ekstrem, respektivisht në një disiplinë olimpike ku medalja e artë jepet për vetësabotim artistik.

Mirëpo, krerët e opozitës, në vend që ta pyesin veten: “Ku gabuam ne?”, ata përmes gojës së Ganimete Musliut po e pyesin popullin: “Pse nuk je aq i mençur sa ne që humbëm?”

Dhe këtu fillon komedia e zezë:

Populli, sipas tyre, është një lloj nxënësi i paditur që duhet të ulet në bankë dhe t’i dëgjojë me vëmendje ligjëratat e profesorëve të dështimit, të cilët kanë doktoruar në shkencën e humbjes spektakolare.

Në këtë universitet imagjinar të absurdit, lënda kryesore quhet: “Si t’i humbasësh zgjedhjet dhe prapë të sillesh si fitues moral.”

Ligjëratat i mban “akademikja e triumfeve imagjinare”, dr. Ganimete Musliu, ndërsa asistentët e saj janë dr. Hyqmete Bajrami, dr. Lirim Mehmetaj, dr. Baton Haxhiu, dr. Berat Buzhala dhe dr. Leonard Paquki.

Sipas logjikës së tyre “brilante”, problemi nuk është opozita që nuk e bind më pothuajse askënd – problemi është populli që vazhdon të mos mashtrohet.

Pra, sipas kësaj logjike absurde, problemi është populli “kokëfortë” dhe “i paditur”, që refuzon ta hajë sërish të njëjtën supë të djegur dhe helmuese, edhe pse kuzhinierët po i ndërrojnë vazhdimisht përparëset dhe emrat e tyre.

Por ata po harrojnë një gjë thelbësore: populli tashmë e njeh recetën : shumë arrogancë, shumë përçmim ndaj votuesit, shumë nostalgji për pushtetin e humbur dhe shumë propagandë të përzier me vetëkeqardhje.

Rezultati?

Një gjellë politike që nuk hahet as nga ata që e gatuajnë.

Dhe ndërsa populli vazhdon të votojë sipas bindjes së vet, opozita vazhdon të jetojë në një realitet paralel, ku çdo humbje shpallet “fitore e shtyrë”, çdo dështim “sukses i keqkuptuar” dhe çdo kritikë “dëshmi e padijes kolektive”.

Në fund, mbetet vetëm një pyetje që duhet t’ua djegë krerëve të opozitës ndërgjegjen si spec djegës:

Nëse populli gabon gjithmonë… atëherë pse, sa herë që voton, nuk ju zgjedh juve?

Populli nuk ka nevojë për ilaçe të shtrenjta farmaceutike për t’i shëruar krerët e opozitës nga injoranca kronike.

Jo. Kjo është një sëmundje më e thellë – një përzierje e narcizmit politik, amnezisë selektive dhe alergjisë ndaj realitetit.

Por si çdo sëmundje, edhe kjo ka terapinë e vet:

Vendoseni çdo lider opozitar përballë një pasqyre të madhe. Jo për t’i rregulluar flokët si Lumiri, por për ta parë fytyrën e humbjes pa grim.

Le ta shohin veten pa propagandë, pa analistë të paguar, pa iluzione. Sepse ndonjëherë problemi nuk është se populli nuk të kupton – por se ti nuk e kupton veten.

Arroganca është si kolesteroli politik – nuk ndihet menjëherë, por bllokon arteriet e komunikimit me qytetarin.

Prandaj opozita duhet ta ndjekë një dietë të rreptë: më pak fyerje ndaj votuesve, më pak mendjemadhësi, më pak “ne dimë gjithçka”.

Sepse një politikan që e trajton votuesin si budalla, përfundon duke folur vetëm me pasqyrën e vet.

Një muaj pa intervista. Dy muaj pa konferenca për shtyp. Tre muaj pa analiza televizive.

Thjesht pushim nga zhurma që e prodhojnë vetë.

Sepse ndonjëherë mënyra më e mirë për të rifituar besimin është të ndalosh së foluri dhe të fillosh të mendosh.

Dërgojini krerët e opozitës në terren – jo për t’u fotografuar, por për të dëgjuar.

Le të ulen në kafene pa kamera.

Le t’i dëgjojnë njerëzit pa i ndërprerë.

Sepse realiteti nuk është panel televiziv – është shumë më i ashpër dhe shumë më i sinqertë.

Duhet mbyllur përkohësisht ai universitet imagjinar ku mësohet “si të humbasësh dhe të sillesh si fitues moral”.

Diplomat e tij nuk vlejnë as për CV politike, e lëre më për besimin e qytetarëve.

Një ushtrim i thjeshtë:

çdo lider të shkruajë në një fletë: “Kam gabuar këtu, këtu dhe këtu.”

Pa justifikime. Pa e fajësuar popullin. Pa teori konspirative. Vetëm e vërteta.

Nëse nuk e bëjnë dot këtë, nuk janë liderë – janë aktorë në një teatër që publiku e ka braktisur.

Vetëkeqardhja është droga më e lirë politike: të bën të ndihesh viktimë, edhe pse je autori i dështimit tënd.

Prandaj nevojitet një vaksinë e fortë: kritika e drejtpërdrejtë dhe mosbesimi ndaj justifikimeve të tyre.

Në fund, nuk është populli ai që duhet të ndryshojë për opozitën.

Është opozita ajo që duhet të ndryshojë për popullin.

Sepse në demokraci, votuesi nuk është nxënësi – është profesori.

Dhe profesori tashmë e ka dhënë notën.

Problemi i vetëm është se disa studentë refuzojnë ta pranojnë.