Doktor, Ibrahim Rexhaj!
Unë s’urrej askënd, se s’di të hidherohem e s’di ç’është mënia. Më tradhton në çast buzëqeshja, edhe pse që kur vdiq ime bijë, rrallë e përmall buzagazem!
Unë jam plak pa rrudha në ballë, o rugovasi im doktor! Fytyra ime kurrë nuk ngryset, përkundër zemrës që vritet qindra herë brenda ditës nga gojët e shfrenuara. Unë inatin e hidhërimin e mbys me këngë dashurie në sharki e me këngë trimash në penin e lahutës!
Nëse buzët nuk më lëvizin e fytyra s’më bëhet nur ndonjëherë, dijeni se sytë e mi shkëlqejnë e shpirti digjet për një buzëqeshje që s’mund t’ua jap atyre që i vret e vërteta. Sepse s’jam i zoti të përbij të keqen që i bëhet atdheut nga dora e shqiptarit.
Juve mbase ju dukem idhnak dhe s’të pëlqeu letra ime e dikurshme, për njeriun që e firmosi Gjykatën Speciale, Asociacionin dhe faljen e Çakorrit. Dyshove se mos kushëriri qenka bërë përçarës e idhnak, mbase të duka edhe shtihak. Por kurrë, dhe asnjëherë, mosmirënjohës ndaj heroit, trimit, dëshmorit, luftëtarit, gjakut të derdhur për atdhe!
Këtë ta kam dëshmuar edhe ty në Qafën e Rexhajve, në vitin 2011, dhe me ca libra për dëshmorët e Nokshiqit e kaçakët e Rugovës!
Jo, kurrë s’isha luftënxitës mes gjakut vëllaznor!
Të vetmen behane e pata dhe vazhdoj ta kem: mos-pajtimin me hajnin, vrasësin, tradhtarin, dhunuesin, spiunin, stërshitësin e tokave të atdheut, e aq më pak me faljen e Çakorrit, ku luftuan Zekë Berdynaj, Lan Selimi, Rizë Zymeri, Ker Sadria dhe të gjithë krenët e Rugovës, që janë shumë për t’u numëruar!
Jo, doktor, unë kurrë s’e urrej njeriun që lufton për popullin e atdheun (aq më pak Hashim Thaçin), por jam me një behane të madhe: s’mund të pajtohem me lakmiçarin që lëviz gurët e kufirit!
Shpresoj se më kuptove, doktor, pse i thashë njërit:
“I lumtur jam që s’ta piva kafen!”
20.02.2025
