Nga Rrezart Kalaja
Washington, 20 shtator 2026
SHEFQET KRASNIQI “NË FLAGRANCË” – KUR FETARIZMI POLITIK VESH XHYBEN DHE KËRKON PUSHTET
Karikatura e ka kapur momentin me humor të zi: tavolina plot, fjalë të mëdha, justifikime edhe më të mëdha, ndërsa në sfond rri pyetja që askush nuk e fsheh dot nën qilim:
Kur feja hyn në politikë, kush po i shërben kujt?
Në satirë, Shefqet Krasniqi duket sikur thotë:
— Jo, jo, mos i quani interesa! Janë “donacione”!
— Mos i quani ndikim! Është “vëllazëri”!
— Mos e quani politikë! Është “predikim”!
Dhe po të vazhdojë kështu, nesër ndoshta edhe fushata politike do të quhet “sadaka elektorale”.
Këtu qëndron thumbi.
Kur feja përdoret për të fituar ndikim publik, për të mobilizuar njerëz, për të ndarë shoqërinë në “tanët” dhe “të tjerët”, atëherë nuk kemi më vetëm predikim. Kemi një fenomen që meriton kritikë, pyetje dhe transparencë.
Sepse xhybja nuk është mantel padukshmërie.
As mikrofoni i xhamisë nuk është imunitet nga kritika.
As fjala “fe” nuk është gomë që fshin çdo pyetje.
Dhe satira e pyet pa doreza:
Nëse gjithçka është besim, pse ka kaq shumë politikë?
Nëse gjithçka është moral, pse ka kaq shumë interes?
Nëse gjithçka është shpirt, pse gjithnjë dikush kërkon pushtet?
Karikatura nuk është aktakuzë penale. Është pasqyrë.
Dhe pasqyra nuk ka faj nëse pamja nuk të pëlqen.
Në të, hoxha mban ligjëratë, politika buzëqesh, ideologjia pret radhën, ndërsa qytetari pyet:
“Po unë ku mbeta?”
Në qoshe, arsimi.
Në qoshe, kultura.
Në qoshe, shkenca.
Në qoshe, identiteti kombëtar.
Ndërsa në qendër të skenës, ideologjia kërkon vendin kryesor.
Kjo është ironia që duhet thënë me zë të lartë:
Feja mund të jetë e shenjtë për besimtarin. Por kur shndërrohet në vegël pushteti, ajo bëhet çështje publike dhe si e tillë duhet të durojë edhe kritikën më të fortë.
Dhe këtu nuk ndihmon as “mos prek fenë”, as “mos kritikoni hoxhën”.
Kur dikush hyn në debat publik, ai nuk hyn vetëm me titullin e vet; hyn edhe me përgjegjësinë e fjalës së vet.
Prandaj satira jonë e vendos pyetjen aty ku dhemb:
A po i shërben feja njeriut, apo po përdoret njeriu për t’i shërbyer një projekti politik?
Nëse përgjigjja është e pastër, s’ka arsye për nervozizëm.
Nëse jo, atëherë problemi nuk është karikatura.
Problemi është realiteti që e bëri karikaturën të mundshme.
Dhe fundi është krejt i thjeshtë:
Kur hoxha predikon, dëgjoje.
Kur hoxha politizon, pyete.
Kur hoxha kërkon pushtet, kontrolloje si çdo aktor tjetër publik.
Sepse demokracia nuk njeh xhybe të paprekshme.
Rrezart Kalaja
Washington, 20 shtator 2026
