Profecitë e çuditshme të Ajaz Ashkalisë

(në shqip dhe serbisht)

„Nëse i dërguari homoseksual amerikan, Richard Grenell, i cili prej vitesh e bën kontrollin teknik, fiziologjik dhe meteorologjik të të pasmeve të Edvin Ramës dhe Aleksandar Vuçiçit, ndërsa ata në shenjë mirënjohjeje ia pinë llullën e cigares, e nxjerr Hashim Thaçin nga burgu i Hagës – atëherë Virgjëresha Vlora Çitaku, në shenjë mirënjohjeje, do të mbetet shtatzënë me Shpirtin e Shenjtë dhe, pasi ta lindë një djalë engjëllor, do ta pagëzojë me emrin e përshtatshëm – Grenell Dupejebić.“

Sot në mëngjes, ndërsa po pija kafe me komshiun tim Ajaz Ashkali Pashën, vura re një frikë dhe shqetësim të thellë në fytyrën e tij.

Fytyra e tij legjendare dukej sikur kishte dalë direkt nga ndonjë film epik bolivudian, në të cilin regjisori, i kapur nga një krizë artistike, kishte vendosur të përziente apokalipsin me komedinë dhe t’i shtonte gjithçkaje një dozë të fortë emocioni të llojit “hajmedet”.

Lëkura e tij e kishte atë nuancë dramatike të Mahatma Gandit, që ma kujtonte sfondin e një kënge tragjike që shpërthen papritur, ndërsa poshtë syve i shfaqeshin dy hije gri-blu, sikur grimerët ta kishin humbur kontrollin dhe të kishin vendosur ta kthenin pagjumësinë e tij në art modern.

Sytë i shkëlqenin me një intensitet të çuditshëm, si të aktorëve që janë gati të nisin një monolog për fundin e botës dhe, pas pak sekondash, të shpërthejnë në një këngë me koreografi dhe një erë që fryn nga hiçi.

Buzët e tij, të fryra si me pompë biçiklete dhe të ngjyrosura me një ngjyrë të guximshme vjollce, dukeshin si rekuizita të ekzagjeruara të një skene dashurie – sikur në çdo moment do të shqiptonte një deklaratë dramatike për fatin e njerëzimit, ndërsa në sfond mungonte vetëm një violinë që qan.

Në atë fytyrë, absurdi dhe tragjedia kishin bërë paqe me njëra-tjetrën.

Prandaj nuk më mbeti gjë tjetër veçse ta pyesja se çfarë e mundonte.

Ai më pa drejt në sy dhe, me një zë që i dridhej si një tel violine i këputur në një koncert të dështuar, tha se ndihej i kërcënuar nga Donald Trump, i cili – sipas tij – për hir të Izraelit është i gatshëm ta zhduk gjithë njerëzimin.

Por ajo që e kishte tmerruar akoma më shumë ishte një video që kishte parë në YouTube, ku disa priftërinj nga një kishë protestante amerikane e përkëdhelnin Trumpin në supe dhe e shpallnin një lloj mesie biblike që do ta çojë njerëzimin drejt Armagedonit, duke e ngushëlluar me cinizëm:

“Nuk ka problem, zoti Trump, që nuk do të jetoni gjatë – të paktën do ta merrni me vete në varr të gjithë njerëzimin, dhe ne në botën e përtejme do t’jua konfirmojmë statusin tuaj të veçantë në një ceremoni hyjnore që do të drejtohet nga vetë Jezu Krishti.”

Ajazi e piu kafen me një frymë, sikur po e gëlltiste një orkestër të tërë që i tingëllonte rreth kokës, dhe pastaj, me një ironi të hidhur që e kanë vetëm të dëshpëruarit, shtoi:

“Nëse në këtë botë absurde ndodh edhe që i dërguari homoseksual i Edi Ramës dhe i Aleksandar Vuçiçit, Richard Grenell, ta nxjerr Hashim Thaçin nga burgu i Hagës – atëherë përgatitu për një mrekulli tjetër:

Virgjëresha Vlora Çitaku do të mbetet shtatzënë me Shpirtin e Shenjtë dhe, pasi ta lindë një fëmijë engjëllor, do ta pagëzojë me një emër të denjë për këtë epokë budallaqe – Grenell Dupejebić.“

Në atë moment nuk e dija nëse po e dëgjoja një njeri të frikësuar apo një aktor që ka mbetur përgjithmonë i ngujuar në rolin e tij.

Por një gjë është e sigurt:

Në fytyrën e Ajazit, Bollywood-i kishte gjetur profetin e tij të fundit – dhe bota tragjikomedinë e saj më të sinqertë.

„Ako američki homoseksualni izaslanik, Richard Grenel, koji već godinama vrši tehnički, fiziološki i meteorološki pregled zadnjice Edija Rame i Aleksandra Vučića, dok mu oni zauzvrat iz zahvalnosti puše lulu cigare, izvuče Hašima Tačija iz haškog zatvora – onda će devica Vlora Čitaku, u znak zahvalnosti, zatrudneti sa Svetim Duhom i, nakon što rodi malog anđeoskog dečaka, krstiti ga prikladnim imenom – Grenell Dupejebić.“

Jutros, dok sam pio kafu sa svojim komšijom Ajazom Aškalijom Pašom, primetio sam dubok strah i nemir na njegovom licu.

Njegovo legendarno lice izgledalo je kao da je izašlo direktno iz nekog epskog bolivudskog filma, u kojem je reditelj, savladan umetničkom krizom, odlučio da pomeša apokalipsu sa komedijom i da svemu doda šaku emocionalnog „jaoj-majko“ naboja.

Njegova koža imala je onu dramatičnu nijansu Mahatme Gandija, koja me podsećala na pozadinu neke tragične pesme koja iznenada eksplodira, dok su mu se ispod očiju ocrtavale dve sivo-plave senke, kao da su šminkeri izgubili kontrolu i odlučili da njegovu nesanicu pretvore u modernu umetnost.

Oči su mu sijale nekom čudnom intenzivnošću, poput glumaca koji su spremni da započnu monolog o kraju sveta i, već posle nekoliko sekundi, da eksplodiraju u pesmi sa koreografijom i vetrom koji duva niotkuda.

Njegove usne, naduvane kao pumpom za bicikl i obojene smelom ljubičastom bojom, izgledale su kao prenaglašeni rekviziti iz ljubavne scene – kao da će svakog trenutka izgovoriti dramatičnu izjavu o sudbini čovečanstva, dok u pozadini nedostaje samo violina koja plače.

Na tom licu, apsurd i tragedija su sklopili mir jedan s drugim.

Zato mi nije preostalo ništa drugo nego da ga pitam šta ga muči.

Pogledao me pravo u oči i, glasom koji mu je podrhtavao kao puknuta žica violine na neuspelom koncertu, rekao da se oseća životno ugroženim od ludog Trampa, koji je – po njegovom mišljenju – zarad Izraela spreman da ceo svet zavije u crno.

Ali ono što ga je još više užasnulo bila je jedna video-snimka koju je pogledao na YouTube-u, gde su neki sveštenici iz agresivne američke protestantske crkve tapšali Trampa po ramenima i proglašavali ga nekom vrstom biblijskog mesije koji će čovečanstvo odvesti u Armagedon, cinično ga tešeći:

„Nema veze, gospodine Tramp, što nećete dugo živeti – barem ćete povesti sa sobom u grob celo čovečanstvo, a mi ćemo vam u zagrobnom svetu potvrditi vaš poseban status na jednoj božanskoj ceremoniji koju će predvoditi sam Isus Hrist.“

Ajaz je ispio kafu u jednom dahu, kao da guta čitav orkestar koji mu svira oko glave, a zatim, sa onom gorkom ironijom koju poseduju samo očajnici, dodao:

„A ako se u ovom apsurdnom svetu desi i to da homoseksualni izaslanik Edija Rame i Aleksandra Vučića, Ričard Grenel, izvuče Hašima Tačija iz haškog zatvora – onda se pripremi za sledeće čudo:

Devica Vlora Čitaku će zatrudneti sa Svetim Duhom i, nakon što rodi anđeosko dete, krstiće ga imenom dostojnim ove epohe – Grenell Dupejebić.“

U tom trenutku nisam znao da li slušam uplašenog čoveka ili glumca koji je zauvek zaglavljen u svojoj ulozi.

Ali jedno je bilo sigurno: na Ajazovom licu, Bolivud je pronašao svog poslednjeg proroka – a svet svoju najiskreniju tragikomediju.