MËMËS

Në prehërin tënd të ngrohtë ku më mbaje, për jetë pata adhurim.

Si foshnjë në djep ku u lëkunda,

fjalën “Mëmë” thirra pa pushim!

Që kur këtë fjalë bëlbëzova,

s’e ndala më — veç e përsërita.

Përkëdhelje të ëmbla përjetova,

edhe sot që jam burrë — sërish më ndrita.

Edhe tani për ty mendoj,

ndonëse s’jam më foshnje, por burrë.

Veç fjala “Mëmë” — sa të jem gjallë,

prej meje nuk largohet kurrë!

Do të të thërras, sa jetë të kem,

kurdoherë si qengj i uritur — herë me zërin e zemrës së copëtuar, herë me shpirtin zjarr të zhuritur…

P.s.

Shënim për botim / hyrje redaksionale: Kjo poezi është botuar për herë të parë në revistën letrare arbëreshe “Zjarri” në Palermo, më 1975. Por edhe me pseodonimin Qazim Ali Deda.

NË QELINË E BURGUT KUJTOJA NËNËN

(Kushtuar Nënës Mahije)

Gjersa rrija i heshtur,
lidhur në pranga në qelinë e ftohtë të burgut,
kujtoja Nënën.

Në terrin e mureve të lagështa
më dilte fytyra e saj e zbehtë,
me rrudha mbi ballë
si brazda të një toke të djegur nga hallet,
dhe sytë e përlotur
që bartnin dhimbjen e një bote të tërë.

Shikoja lotin e saj
të përzier me ngjyrat e qiellit të mugët,
tek rrokullisej ngadalë
si dallgë e humbur deti nëpër brigje vetmie.

Dhe sa më shumë e kujtoja,
aq më tepër zemra më bëhej plagë.
Në sytë e mi mbetej portreti i saj —
një ikonë e gjallë malli,
një pikturë shpirti
që nuk e tret as koha,
as hekuri i prangave,
as nata e gjatë e burgut.

O Nënë…
A e dëgjon zërin tim
nëpër këto korridore të akullta?

Kur pagjumësia më rëndon mbi qepalla
dhe nata më bëhet më e zezë se ferri,
unë shoh fytyrën tënde si në ëndërr
dhe të thërras i zgjuar,
të thërras në heshtje,
si fëmija që humbet rrugën në stuhi.

Pse ditët pa ty
më duken sa një jetë e tërë?
Pse javët rrjedhin si vite
e muajt si shekuj të ngrirë?

Mos vallë malli për Ty,
o Nënë,
e ka kthyer kohën në dhimbje?

Më mungon fjala jote e ëmbël,
ajo fjalë që ma qetësonte shpirtin
si era e pranverës mbi fushat e lodhura.

Më mungon shikimi yt,
i thellë si deti,
ku gjithnjë gjeja prehimin tim.

Edhe tani,
kur përballem me mizoritë e skëterrës së burgut,
me kujtimin tënd ngrohem.

Ti që më rrite me vuajtje e kafshatë të kursyer,
me duar të çara nga puna
dhe me zemër të madhe sa qielli —
ti ishe malli im më i shenjtë
dhe mbetesh krenaria ime e përjetshme.

N.Ç. – Qazim Ali Deda, Shkup