PO HUMBIM FËMIJËRINË, PO HUMBIM RININË, PO HUMBIM IDENTITETIN KOMBËTAR
Kur mbrojtja e kombit quhet “islamofobi”, problemi nuk është feja — problemi është trushpëlarja ideologjike
Ka ardhur koha të thuhet hapur, qartë dhe pa frikë: shqiptarët po përballen me një rrezik të heshtur, por shumë të thellë. Nuk është rrezik që vjen vetëm nga jashtë, nga diplomacitë, nga fqinjët, nga hartat politike apo nga betejat historike. Është një rrezik që po futet në familje, në mendjen e fëmijëve, në edukimin e të rinjve dhe në mënyrën si po u shpjegohet atyre se kush janë.
Po humbim fëmijërinë. Po humbim rininë. Po humbim identitetin kombëtar.
Dhe më e rënda është se kushdo që ngre zërin për këtë shqetësim, kushdo që thotë se fëmija shqiptar duhet të rritet me gjuhën shqipe, me historinë shqiptare, me kulturën shqiptare, me Skënderbeun, me Nënë Terezën, me Fishtën, me Naimin, me dëshmorët, me flamurin dhe me kujtesën e kombit, menjëherë etiketohet. Quhet “islamofob”. Quhet “armik i fesë”. Quhet “njeri që përçan”.
Jo. Mjaft më me këtë manipulim.
Të mbrosh kombin nuk është islamofobi.
Të mbrosh gjuhën shqipe nuk është urrejtje fetare.
Të mbrosh kulturën shqiptare nuk është sulm ndaj besimit.
Të mbrosh heroin, shenjtorët, figurat historike dhe kujtesën kombëtare nuk është ekstremizëm.
Është detyrë. Është dinjitet. Është vetëmbrojtje kombëtare.
Shqiptarët nuk janë ndërtuar historikisht mbi një fe të vetme. Kombi shqiptar nuk ka lindur nga një doktrinë fetare, as nga një ideologji e importuar, as nga ndonjë projekt që kërkon ta ngushtojë shqiptarinë në një identitet të vetëm fetar. Shqiptarët janë ndërtuar mbi gjuhën, mbi kulturën, mbi historinë e përbashkët, mbi gjakun, mbi kujtesën, mbi rezistencën dhe mbi aftësinë e rrallë për të jetuar bashkë pavarësisht dallimeve fetare.
Kjo është madhështia e shqiptarëve. Dhe pikërisht këtë madhështi po përpiqen ta godasin.
Sot po shohim një përpjekje të rrezikshme për ta zëvendësuar identitetin kombëtar shqiptar me një identitet të ngushtë fetar. Jo si besim personal, sepse besimi personal është i respektueshëm dhe i garantuar për çdo njeri. Problemi nis kur feja kthehet në projekt ideologjik. Problemi nis kur fëmijës nuk i mësohet më se është shqiptar para se të jetë pjesë e çdo përkatësie tjetër. Problemi nis kur kultura kombëtare paraqitet si diçka dytësore, ndërsa identiteti fetar si boshti kryesor i ekzistencës së tij.
Kjo nuk është fe. Kjo është ideologji.
Feja e pastër nuk ka frikë nga kombi. Besimi i sinqertë nuk ka frikë nga gjuha shqipe. Njeriu që beson me zemër nuk ka nevojë të fshijë historinë e vet, të mohojë heronjtë e vet apo të përçmojë kulturën e vet. Vetëm ideologjitë e ngushta kanë nevojë të dobësojnë kujtesën kombëtare, sepse një fëmijë pa kujtesë bëhet më lehtë i manipulueshëm.
Prandaj shqetësimi është serioz.
Kur fëmijët rriten më shumë me identitete të importuara sesa me rrënjët e tyre shqiptare, kombi dobësohet. Kur të rinjtë fillojnë të turpërohen nga historia e tyre, nga gjuha e tyre, nga heronjtë e tyre, nga kultura e tyre, atëherë nuk kemi më thjesht problem edukimi. Kemi krizë kombëtare.
Sepse një komb nuk humbet vetëm kur i merret toka. Një komb humbet edhe kur i merret mendja e brezit të ri.
Shqiptarët kanë qenë myslimanë, katolikë, ortodoksë, bektashinj, agnostikë, laikë. Por mbi të gjitha kanë qenë shqiptarë. Ky ka qenë sekreti i mbijetesës sonë historike. Nëse shqiptarët do të ishin copëtuar sipas feve, sot nuk do të kishim komb, nuk do të kishim shtet, nuk do të kishim kujtesë të përbashkët. Do të ishim thjesht grupe të shpërndara, pa bosht, pa frymë, pa flamur të përbashkët.
Prandaj thënia “Feja e shqiptarit është shqiptaria” nuk është slogan bosh. Është formulë mbijetese. Është testament politik, kulturor dhe historik. Është kujtesë se feja mund të jetë personale, por kombi është shtëpia e përbashkët.
Dhe kjo shtëpi sot po sulmohet jo gjithmonë me zhurmë, por me butësi të rrezikshme. Me aktivitete që duken të pafajshme. Me gjuhë që duket edukative. Me predikime që paraqiten si moral. Me programe që duken kulturore. Por pas tyre shpesh fshihet një ide e rrezikshme: fëmija shqiptar të mos rritet më si shqiptar i vetëdijshëm, por si pjesë e një identiteti tjetër ku kombi është në plan të dytë.
Kjo duhet të marrë fund.
Nuk mund të heshtim kur fëmijëria përdoret si terren ideologjik. Nuk mund të heshtim kur rinia largohet nga gjuha, historia dhe kultura e saj. Nuk mund të heshtim kur çdo përpjekje për të mbrojtur identitetin shqiptar sulmohet me etiketa, me presion moral dhe me akuza të fabrikuara.
Mbrojtja e identitetit kombëtar nuk është urrejtje ndaj askujt. Është dashuri për veten. Është dashuri për rrënjët. Është dashuri për ata që sakrifikuan që ne sot të flasim shqip, të kemi flamur, të kemi emër, të kemi histori dhe të mos jemi turmë pa kujtesë.
Askush nuk ka të drejtë t’ia marrë fëmijës shqiptar këtë trashëgimi.
Fëmija shqiptar duhet të mësojë fenë nëse familja e tij e zgjedh këtë rrugë, por para së gjithash duhet të mësojë gjuhën shqipe. Duhet të njohë historinë e kombit të vet. Duhet të dijë kush ishte Skënderbeu. Duhet të dijë pse Naimi shkroi për Shqipërinë. Duhet të dijë pse Fishta u bë zë i kombit. Duhet të dijë pse Nënë Tereza është pjesë e krenarisë shqiptare. Duhet të dijë pse dëshmorët ranë. Duhet të dijë pse flamuri kuqezi nuk është dekor, por kujtesë gjaku.
Sepse një brez që nuk i njeh këto, nesër nuk ka çfarë të mbrojë.
Dhe këtu qëndron alarmi më i madh: nuk po humbasim vetëm traditën. Po humbasim vetëdijen. Po humbasim aftësinë për të dalluar besimin personal nga ideologjia që kërkon dominim. Po humbasim guximin për të thënë se kombi shqiptar nuk mund të vendoset në shërbim të asnjë projekti fetar, politik apo ideologjik.
Mjaft më me trushpëlarje.
Mjaft më me etiketimin e çdo patrioti si “ekstremist”.
Mjaft më me sulmin ndaj atyre që mbrojnë gjuhën shqipe.
Mjaft më me relativizimin e historisë shqiptare.
Mjaft më me përpjekjen për ta kthyer kombin në shtojcë të ideologjive fetare.
Mjaft më me heshtjen e institucioneve, shkollave, elitave dhe prindërve.
Shqiptaria nuk është kundër fesë. Shqiptaria është mbi përçarjen fetare. Ajo është ura që i ka mbajtur shqiptarët bashkë në shekuj. Kush e godet këtë urë, nuk mbron besimin. Ai dobëson kombin.
Prandaj sot duhet të flasim. Fort. Qartë. Pa kompleks.
Feja le të mbetet çështje personale, shpirtërore dhe e lirë. Por identiteti kombëtar shqiptar nuk duhet të zëvendësohet, nuk duhet të poshtërohet, nuk duhet të relativizohet dhe nuk duhet të përdoret si plaçkë nga asnjë ideologji.
Sepse pa gjuhë, pa kulturë, pa histori dhe pa kujtesë, shqiptari nuk mbetet më shqiptar i plotë. Mbetet vetëm një njeri i shkëputur nga rrënjët.
Dhe një komb me fëmijë pa rrënjë është një komb që nesër mund të humbasë gjithçka.
Prandaj beteja për fëmijët nuk është betejë kundër fesë. Është betejë për mendjen, shpirtin dhe të ardhmen e kombit shqiptar.*
huazuar nga First Hallo world ,
Prishtina , Kosovë
