HISTORIA E FEMRËS ME NOFKËN SHACI BUBU
Në një cep misterioz të universit ballkanik, atje ku filozofia pi kafe me absurdin, ndërsa romantika përplaset me folklorin urban, jetonte vasha me nofkën legjendare: Shaci Bubu.
Sa herë që e shihja, e pyesja:
— “Ku je, Shaci Bubu?”
Ajo ngrinte vetullat sikur sapo kishte dëgjuar lajmin më tragjik të shekullit dhe më përgjigjej:
— “Si nuk të vjen turp të më quash ashtu?!”
Pastaj e fillonte një ligjëratë pothuajse akademike mbi dinjitetin estetik të nofkave, duke shpjeguar se personaliteti i saj meritonte një emër shumë më artistik dhe madhështor.
Sipas saj, “Shaci Bubu” ishte emër për katastrofa sentimentale, ndërsa “Dashamire Luci” tingëllonte si përzierje mes një aktoreje italiane dhe një filozofeje të lodhur nga burrat dembelë.
Unë, si një studiues improvizues i psikologjisë romantike ballkanike, përpiqesha ta fitoja me metafora të çuditshme dhe me poezi që tingëllonin sikur kishin lindur në ndonjë kafene të tymosur të viteve tetëdhjetë.
Por ajo nuk impresionohej lehtë.
Fliste me një siguri teatrale, sikur të kishte doktoruar në Akademinë Ndërkombëtare të Kaosit Emocional.
Kur e pyeta çfarë do të ndodhte nëse fati do të më çonte larg, ajo ma dha një këshillë aq absurde, saqë edhe surrealistët francezë do të mbeteshin pa fjalë.
Më tha të mos i frikësohesha vetmisë, sepse bota është plot me njerëz të çuditshëm, histori të pashpjegueshme dhe personazhe që futen në jetën tënde pa paralajmërim — njësoj si faturat e rrymës në fund të muajit.
Dhe në fund, kur e pyeta për “engjëjt e mrekullive”, ajo buzëqeshi me një qetësi mistike dhe tha:
— “Lëri engjëjt të flasin. Ndonjëherë edhe çmenduria e ka mençurinë e vet.”
Dhe kështu përfundoi historia jonë: një përzierje romantike, humori absurd, filozofie rruge dhe kaosi poetik ballkanik.
Ja si dukej biseda jonë e vërtetë:
Unë i thosha:
— “Ku je, Shaci Bubu?”
Ajo më përgjigjej:
— “Si nuk të vjen turp të më quash Shaci Bubu, të turpëroftë Allahu Xhele Shanuhu.”
Unë e pyesja:
— “Pse të pengon aq shumë nofka ‘Shaci Bubu’?”
Ajo më përgjigjej:
— “Sepse trekëndëshi im magjik e meriton nofkën ‘Shaci Bam-Bum’, ndërsa nofkën ‘Dashamire Luci’ e meritojnë vetëm fytyra ime e bukur si trëndafil dhe mendja ime e kthjellët si lum .”
Unë i thosha:
“Që tani do të të quaj Dashamire Luci, o rrush, nëse më lejon ta shkrij mjaltin e trekëndëshit tënd magjik, ashtu siç shkrihet akullorja në gusht.”
Ajo më përgjigjej:
— “Atëherë përfundoje batutën dhe pjelloje me lëngun tënd pjellor shkretëtirën time të thatë, duke ma hequr nga supet Fukara Lutën.”
Pastaj unë e pyeta:
— “Po çfarë nëse fati më dërgon në një rrugë të largët, ku jetojnë avaro-tatarët dhe ku fiken pa zjarrfikës, të gjitha zjarret ?”
Ajo m’u përgjigj :
— “Atëherë, që të mos e ndiesh vetminë, merre me vete Lluda Valjen dhe flej me të në dhomën e Pajes pa e zgjuar nga gjumi, Çkaljen.”
Unë e pyeta:
— “Çfarë të bëj nëse atje më pret ndonjë engjëll mrekullie, i cili ka zbritur nga qielli vetëm për të më mësuar se si pushtohet Lluda?”
Ajo m’u përgjigj:
— “Asgjë. Lejoje që të të fisnikërojë dhe quaje Shën Ibrahim-Miran Kelmendi.
Ai është i pranishëm kudo dhe njihet më shumë me nofkën Bartësi i Koqeve të Zbrazëta, sepse me femrat më kërkuese i ka kaluar vitet e arta”
ISTORIJA MLADE ŽENE SA NADIMKOM ŠACI BUBU
Autor: Lirim Gashi
U jednom misterioznom uglu balkanskog univerzuma, tamo gde filozofija pije kafu sa apsurdom, a romantika se sudara sa urbanim folklorom, živela je devojka sa legendarnim nadimkom: Šaci Bubu.
Kad god bih je video, pitao bih je:
— „Gde si, Šaci Bubu?”
Ona bi podigla obrve kao da je upravo čula najtragičniju vest veka i odgovarala mi:
— „Kako te nije sramota da me tako zoveš?!”
A zatim bi započela gotovo akademsko predavanje o estetskom dostojanstvu nadimaka, objašnjavajući da njena ličnost zaslužuje mnogo umetničkije i veličanstvenije ime.
Po njenom mišljenju, „Šaci Bubu” bilo je ime za sentimentalne katastrofe, dok je „Dashamire Luci” zvučalo kao spoj italijanske glumice i filozofkinje umorne od lenjih muškaraca.
Ja sam, kao improvizovani proučavalac balkanske romantične psihologije, pokušavao da je osvojim čudnim metaforama i poezijom koja je zvučala kao da je nastala u nekoj zadimljenoj kafani osamdesetih godina.
Ali nju nije bilo lako impresionirati.
Govorila je sa takvom teatralnom sigurnošću, kao da je doktorirala na Međunarodnoj Akademiji Emocionalnog Haosa.
Kada sam je pitao šta bi se dogodilo ako bi me sudbina odvela daleko, dala mi je savet toliko apsurdan da bi čak i francuski nadrealisti ostali bez reči.
Rekla mi je da se ne plašim samoće, jer je svet pun čudnih ljudi, neobjašnjivih priča i likova koji ti ulaze u život bez upozorenja — baš kao računi za struju krajem meseca.
A na kraju, kada sam je pitao za „anđele čuda”, nasmešila se nekom mističnom smirenošću i rekla:
— „Pusti anđele neka govore. Ponekad i ludost ima svoju mudrost.”
I tako se završila naša priča: mešavina romantike, apsurdnog humora, ulične filozofije i balkanskog poetskog haosa.
Evo kako je izgledao naš stvarni razgovor:
Ja sam joj govorio: „Gde si, Šaci Bubu?”
Ona mi je odgovarala: „Kako te nije sramota da me zoveš Šaci Bubu, neka te posrami Allah Dželešanuhu.”
Ja sam je pitao: „Zašto te toliko smeta nadimak ‘Šaci Bubu’?”
Ona mi je odgovarala: „Zato što moj magični trougao zaslužuje nadimak ‘Šaci Bam-Bum’, dok nadimak ‘Dashamire Luci’ zaslužuju samo moje lepo lice i moj bistar um.”
Ja sam joj govorio :
Od sada ću te zvati Dashamire Luci, ako mi dozvoliš da istopim med tvog magičnog trougla, kao što se sladoled topi u avgustu.
Ona mi je odgovarala: „Onda oplodni mi tvojim plodnim sokom moju pustinju sušnu, i skini mi sa ramena Fukaru Lutu.”
Zatim sam je pitao: „A šta ako me sudbina na dalek put pošalje ?”
Ona mi je odgovarala: „E onda, da ne osetiš usamljenost, povedi sa sobom Ludu Valje, i spavaj s njom pored spavaće sobe pokojnog Miodraga Petrovića Čkalje.”
Ja sam je pitao: Šta da radim ako me tamo čeka neki anđeo čuda, koji je sišao s neba samo da me nauči kako se osvaja Luda ?
Ona mi je odgovarala: „Ništa. Dozvolite mu da vas oplemeni i dajte mu ime Sveti Ibrahim-Miran Kelmendi koji je prisutan svuda, i koji je poznatiji po nadimku Nosioc Praznih Muda .”
