Luan Dibrani, Durrës
- Mos e përdhosni UÇK-në: Dritan Goxhaj, dokumentet e kontestuara dhe maska e rreme e “komandantit islamik”
UÇK-ja nuk është dekor për biografi të dyshimta
Ushtria Çlirimtare e Kosovës nuk është strehë për mashtrime politike, nuk është uniformë që vishet pas lufte dhe nuk është flamur që mund ta marrë në dorë kushdo për të mbuluar agjenda të errëta ideologjike.
UÇK-ja është gjaku i dëshmorëve. Është dhimbja e nënave. Është sakrifica e luftëtarëve të vërtetë. Është amaneti i një populli që u ngrit kundër pushtimit serb për liri, dinjitet dhe shtetësi.
Prandaj çdo përpjekje për ta falsifikuar lidhjen me UÇK-në nuk është vetëm çështje personale. Është goditje ndaj kujtesës kombëtare. Është fyerje ndaj atyre që vërtetë luftuan. Është tentim për ta përdorur historinë e shenjtë të Kosovës si mburojë politike për agjenda antishqiptare – islamike.
Rasti i Dritan Goxhajt, i rikthyer në qendër të debatit publik pas reagimeve të Bardhyl Mahmutit dhe sqarimeve të figurave të luftës, nuk është çështje e vogël. Nuk është thjeshtë debat rreth një emri. Është çështje e së vërtetës historike.
Pyetja që duhet të shtrohet hapur është kjo:
Kush ka të drejtë të flasë në emër të UÇK-së dhe kush po përpiqet ta përdorë emrin e saj për lavdi të paqenë?
Dokumentet e kontestuara dhe “komandantët” e shpikur
Sipas reagimeve publike të Bardhyl Mahmutit, në qarkullim janë paraqitur dokumente të kontestuara që pretendojnë se Dritan Goxhaj ka qenë pjesëtar i UÇK-së që nga 1 marsi 1999. Madje, në njërin version, ai paraqitet me funksione të larta komanduese.
Por, pikërisht këtu fillon dyshimi i madh.
Kur një dokument ka data të paqarta, kur funksionet ndryshojnë nga një version në tjetrin, kur protokollet nuk përputhen me kronologjinë institucionale të kohës, atëherë nuk kemi të bëjmë me një sqarim historik, por me një çështje që kërkon hetim serioz.
UÇK-ja nuk mund të bëhet letër e bardhë ku secili shkruan gradën që i pëlqen duke u bërë “faktor i luftës” – pas luftës! Nuk mund të shpiket pas luftës një “komandant” që historia reale nuk e njeh si të tillë. Nuk mund të ndërtohet lavdi mbi dokumente të dyshimta.
Lavdia e luftës nuk fabrikohet. Ajo fitohet në front.
Ai që nuk ishte aty, nuk mund të flasë sikur ishte në krye
Sipas citimeve të sjella në debat publik, vetë babai i Dritan Goxhajt, Dilaver Goxhaj, ka deklaruar se Dritani në atë periudhë ishte në praktikë fluturuese në Greqi dhe ishte kthyer më 29 mars 1999.
Nëse kjo deklaratë qëndron, atëherë ajo bie ndesh me pretendimin se ai paska qenë pjesëtar i UÇK-së prej 1 marsit 1999.
Kjo nuk është hollësi teknike. Kjo është zemra e çështjes.
Sepse lufta ka data. Lufta ka vende. Lufta ka dëshmitarë. Lufta ka komandë. Lufta ka hierarki. Lufta ka njerëz që e dinë kush ishte në front, kush mungoi, kush erdhi vonë dhe kush u përpoq ta shkruajë historinë pas përfundimit të saj.
Historia nuk mund të rishkruhet me dokumente të dyshimta.
UÇK-ja nuk mund të vishet me petkun e ideologjive të huaja
Ajo që e bën këtë rast edhe më shqetësues është fakti se disa figura që sot kërkojnë të flasin në emër të UÇK-së, njëkohësisht shfaqen me retorikë të afërt me grupe dhe regjime që nuk kanë asgjë të përbashkët me orientimin historik të shqiptarëve.
UÇK-ja nuk ishte projekt iranian. Nuk ishte projekt rus. Nuk ishte projekt i ndonjë ideologjie totalitare. UÇK-ja ishte kryengritja e një populli të shtypur kundër Serbisë pushtuese.
UÇK-ja nuk u ngrit për të krijuar një Shqipëri sipas modeleve të errëta të Teheranit, Moskës apo organizatave ekstremiste. UÇK-ja u bë simbol i lirisë shqiptare dhe gjeti mbështetje vendimtare te bota demokratike, te SHBA-ja dhe te NATO-ja.
Prandaj, kushdo që sot përpiqet ta veshë UÇK-në me petkun e retorikës antiamerikane, anti-NATO dhe antiperëndimore, nuk po e nderon luftën. Po e dëmton atë.
Ky është shërbim për propagandën serbe
Për dekada, propaganda serbe është munduar ta paraqesë UÇK-në si “terroriste”, “fundamentaliste” dhe “antidemokratike”. Kjo ka qenë një nga shpifjet më të mëdha kundër luftës sonë çlirimtare.
Imamët, këta agjentë turkomëdhenj – panislamik, islamin duan ta përhapin edhe përmes futbollit, aty ku mblidhen të rinjt…!
Sot, kur dikush me retorikë pro-Hamasit, pro-Hesbollahut, pro-Iranit apo pro-Rusisë del dhe përpiqet të flasë në emër të UÇK-së, ai i jep ushqim pikërisht kësaj propagande serbe. Identifikimin e tillë të “trimësisë islame” fillimisht e ka bërë neoosmani Olsi Jazexhi, njeriu që e ka thënë hapur se nuk e njef kombin shqiptar dhe se ndihet i pikëlluar dhe i trishtuar që me 1912 Perandoria Osmane – xhihadiste, u tërhoq edhe nga viset shqiptare të Gadishullit Ilirik.
Kjo është arsyeja pse duhet reaguar fort.
Jo për hatër të partive. Jo për hatër të Edi Ramës. Jo për inat të dikujt tjetër. Por për hatër të së vërtetës historike.
UÇK-ja nuk është mburojë për mercenarizëm ideologjik. UÇK-ja nuk është pasaportë për aventurierë politikë. UÇK-ja nuk është alibi për ata që duan ta largojnë kombin shqiptar nga boshti euroatlantik.
Kush falsifikoi, duhet të përgjigjet
Nëse dokumentet e përmendura në debat janë të falsifikuara, atëherë kjo nuk mund të mbetet vetëm në nivel polemikash në Facebook.
Kjo duhet të hetohet.
Duhet të dihet kush i prodhoi ato dokumente. Kush i shpërndau. Kush i përdori. Kush tentoi t’i japë një njeriu status të paqenë lufte. Kush deshi ta vendosë një emër në historinë e UÇK-së pa të drejtë morale dhe historike.
Falsifikimi i historisë së UÇK-së është më shumë se mashtrim personal. Është cenim i kujtesës kombëtare. Është fyerje për luftëtarët e vërtetë. Është goditje ndaj dëshmorëve.
Për këtë arsye duhet të ketë përgjegjësi publike dhe, nëse vërtetohen elementet ligjore, edhe përgjegjësi penale.
Protesta nuk duhet të rrëmbehet nga agjenda të huaja
Pakënaqësitë qytetare janë të ligjshme. Protesta është e drejtë demokratike. Por protesta nuk duhet të rrëmbehet nga njerëz që duan ta përdorin zemërimin qytetar për agjenda të huaja.
Shqipëria e re nuk mund të krijohet me dokumente të dyshimta, me biografi të shpikura, me flamuj të huaj politikë dhe me figura që tentojnë ta përdorin UÇK-në si mbulesë.
Shqipëria e re nuk ndërtohet duke e baltosur luftën e Kosovës.
Shqipëria e re nuk ndërtohet duke i kthyer krahët SHBA-së, NATO-s dhe botës demokratike.
Shqipëria e re nuk ndërtohet me njerëz që i shërbejnë errësirës dhe pastaj kërkojnë të flasin në emër të dritës.
UÇK-ja është e shenjtë, sepse mbi të qëndron gjaku i dëshmorëve
Askush nuk ka të drejtë të luajë me UÇK-në.
Askush nuk ka të drejtë të shpikë biografi lufte.
Askush nuk ka të drejtë të dalë para shqiptarëve si “komandant” i imagjinuar, nëse historia reale nuk e njeh si të tillë.
Dritan Goxhaj dhe të gjithë ata që tentojnë ta përdorin UÇK-në për qëllime politike, ideologjike apo personale, duhet të përballen me të vërtetën.
Nëse ka qenë pjesë e luftës, le të paraqiten faktet e pakontestueshme.
Nëse ka pasur dokumente të rreme, le të hetohen.
Nëse dikush ka falsifikuar, le të dalë para drejtësisë.
Sepse UÇK-ja nuk është pronë e mashtruesve. Është amanet i dëshmorëve.
Historia nuk blihet, nuk falsifikohet dhe nuk komandohet pas lufte
Historia e UÇK-së është shkruar me gjak, jo me vula të dyshimta.
Është shkruar në male, në fshatra të djegura, në burgje, në varre dëshmorësh, në lot nënash dhe në qëndresën e një populli që nuk pranoi të zhdukej.
Kush përpiqet sot ta përdorë atë histori për të ndërtuar një figurë të rreme politike, nuk po nderon luftën. Po e përdhos atë.
Prandaj mesazhi duhet të jetë i qartë:
Mos e përdorni UÇK-në për biografi të dyshimta.
Mos ia vishni luftës sonë petkun e terrorizmit, islamizmit politik apo mercenarizmit të huaj.
Mos flisni në emër të atyre që ranë, nëse nuk ishit aty ku ata derdhën gjakun.
UÇK-ja i takon Kosovës, i takon kombit shqiptar, i takon dëshmorëve dhe luftëtarëve të vërtetë.
Jo falsifikatorëve.
Jo mercenarëve ideologjikë.
Jo komandantëve të imagjinuar.
Përmbyllje
Në këtë kohë të turbullt, kur shumë maska po bien dhe shumë zëra po dalin zbuluar, shqiptarët duhet ta ruajnë me fanatizëm të vërtetën e luftës së tyre çlirimtare.
UÇK-ja nuk ishte rastësi historike. Ishte përgjigjja e një populli të shtypur ndaj dhunës, dëbimit, masakrave dhe robërisë. Ishte ngritja e dinjitetit shqiptar në një kohë kur Serbia synonte ta shuante Kosovën nga harta e lirisë.
Prandaj kushdo që tenton ta përdorë UÇK-në për interesa personale, politike, ideologjike apo për llogari të agjendave të huaja, duhet të ndalet me forcën e së vërtetës, me guximin e fjalës dhe me drejtësinë e ligjit.
Nëse dikush ka falsifikuar dokumente, duhet të përgjigjet.
Nëse dikush ka gënjyer për rolin e tij në luftë, duhet të demaskohet.
Nëse dikush mundohet ta lidhë UÇK-në me terrorizëm, islamizëm politik apo mercenarizëm të huaj, duhet t’i thuhet hapur: ndal, sepse kjo është vijë e kuqe kombëtare.
UÇK-ja nuk është pronë e askujt.
UÇK-ja është amanet.
Është kujtesë.
Është gjak.
Është liri.
Është nderi më i madh i Kosovës dhe i kombit shqiptar.
Dhe askush, absolutisht askush, nuk ka të drejtë ta përdhosë për interesa të errëta.
