Luan – Asllan Dibrani – Durrës
Sot, në fillim të mësimit në shkollat e Kosovës,
këto vargje ua kushtoj nxënësve —
atyre që ende dinë ta dallojnë
librin nga propaganda,
dijen nga indoktrinimi,
dhe flamurin nga mbeturinat.
Dhe po e them me emër,
sepse rasti tashmë është bërë publik:
Muhamet Hajredinaj,
mësuesi që, sipas raportimeve për rastin,
e hodhi flamurin kuqezi në kosh,
duhet ta dijë se nuk hodhi aty
një copë pëlhure.
Hodhi aty një provokim
kundër kujtesës së nxënësve të vet.
Por po të kishte gojë koshi,
do t’i thoshte:
“Mos ma sill historinë këtu,
se unë mbaj plehra, jo amanete!”
Sepse me këtë flamur
më kujtohet Prishtina e vitit 1968,
kur rinia doli në rrugë
që shqiponja shqiptare
të mos trajtohej si krim.
Me këtë flamur
më kujtohet Fazli Grajqevci,
më kujtohen të burgosurit,
të përndjekurit,
të rrahurit,
ata që paguan me jetë
që ne sot ta ngrisim kokën.
Me këtë flamur
më kujtohet babai im,
që e ruante si sytë e ballit,
të palosur me kujdes,
si një amanet
që nuk guxonte të vdiste.
Me këtë flamur
më kujtohet UÇK-ja,
malet, betejat,
djemtë dhe vajzat
që e ngritën mes plumbave
kur liria ende paguhej me gjak.
Me këtë flamur
kemi hyrë në stadiume,
në palestra,
në arena ndërkombëtare.
Nën të janë ngritur medalje,
janë dëgjuar brohoritje,
është shqiptuar emri shqiptar
me krenari para botës.
Dhe pastaj vjen një mësues
e mendon se gjithë kjo histori
mund të mbyllet
me kapakun e një koshi.
Jo, zoti Hajredinaj.
Koshi mund të mbajë mbeturina,
por jo demonstratat e ’68-ës.
Mund të mbajë letra të grisura,
por jo UÇK-në.
Mund të mbajë pluhur,
por jo medaljet e sportistëve tanë.
Mund të mbajë sende pa vlerë,
por jo amanetin e baballarëve tanë.
Prandaj, nxënës të Kosovës:
mos heshtni!
Kur dikush e kthen klasën
në vend të propagandës,
kundërshtojeni me dije.
Raportojeni.
Bojkotojeni paqësisht.
Mos lejoni që askush,
qoftë mësues, profesor apo akademik,
t’ju mësojë të turpëroheni
nga gjuha, historia dhe flamuri juaj.
Shkolla duhet të pastrohet
nga ekstremizmi politik e fetar,
nga indoktrinimi
dhe nga çdo përpjekje
për t’ua prerë fëmijëve rrënjët.
Sepse mësuesi që nuk respekton nxënësin,
historinë dhe simbolin e tij,
nuk po jep mësim —
po jep shembull të keq.
Dhe historia ka një ironi të madhe:
Flamuri që tentove ta hidhje në kosh,
sot valon më lart se dora që e hodhi.
Sepse shqiponja
ka kaluar perandori,
burgje, ndalime, luftëra e plumba.
Nuk e mundi dot pushtuesi.
Nuk e mundi dot burgu.
Dhe sigurisht
nuk do ta mundë një kosh plehrash.
Me këtë flamur kemi vuajtur.
Me këtë flamur kemi luftuar.
Me këtë flamur kemi fituar.
Me këtë flamur kemi hyrë në botë.
Dhe me këtë flamur
do t’ua mësojmë edhe fëmijëve tanë
se historia nuk hidhet në plehra.
Në plehra hidhet propaganda.
Flamuri mbahet në zemër.
