Nga “Allahu ekber” te “STOP”-i: kur një bashkësi fetare fillon të sillet sikur është institucion shtetëror !
Shkrimit ja bashakangjita edhe disa fragmente të shkrimit të Basri Bekës , njohës i rrethanave politike, pjesëmarrës në luftën e fundit të Kosovës kundër Serbisë dhe aktualisht zyrtar i lartë i Organizatës “Shqiptaria”.
Kosova po kalon një periudhë jashtëzakonisht të brishtë politike e institucionale. Dhe pikërisht në këtë kohë, kur shteti do të duhej të forconte institucionet, sundimin e ligjit dhe karakterin e tij laik, po shfaqet një dukuri që nuk mund të trajtohet më si një çështje e zakonshme fetare:
zgjerimi i ndikimit të BIK-ut dhe eksponentëve të tij në politikë, ekonomi, media dhe në segmente të ndryshme të jetës publike.
Nëse këto zhvillime janë të rastësishme, le të na bindin faktet.
Nëse nuk janë të rastësishme, atëherë qytetarët kanë të drejtë të pyesin:
Çfarë po përgatitet?
Sepse kur një organizatë fetare arrin të krijojë ndikim të madh mbi politikën, biznesin, median dhe institucionet, nuk kemi më vetëm një bashkësi që merret me çështje të besimit.
Kemi një strukturë ndikimi.
Dhe kur kësaj strukture i shtohet edhe një aparat i gjerë propagandistik, i cili përpiqet të bindë opinionin se pa BIK-un nuk ka pasur as histori, as rezistencë, as shtetësi shqiptare, atëherë kambanat e alarmit nuk duhet të bien vetëm në kishë.
Duhet të dëgjohen edhe në institucionet e Republikës.
NGA “ALLAHU EKBER” TE “OSE BËHET SI THONË NE…”
Le t’ia kujtojmë opinionit disa episode.
Para disa vitesh, në Prishtinë u zhvillua një protestë masive ku u dëgjuan thirrje “Allahu ekber” dhe kërkesa në emër të mbrojtjes së Islamit dhe të drejtave të myslimanëve.
Për një pjesë të opinionit ajo protestë u perceptua si manifestim me tone të forta politike dhe si paralajmërim për një lloj revolte me ngjyrime islamike.
Pastaj u shfaqën figura si hoxhë Shefqet Krasniqi, i cili u përball me procese gjyqësore dhe sot vazhdon të jetë figurë aktive në hapësirën publike.
Por përsëri: problemi nuk është vetëm një person.
Problemi është ideologjia dhe ambicia politike që mund të fshihet pas një rrjeti të tërë.
Dhe këtu arrijmë te një deklaratë që nuk ka nevojë për interpretues.
Në një deklaratë publike, kryetari i BIK-ut shprehet:
“Ose bëhet si thonë ne, ose Kosova ka me na pa sherrin.”
Kjo është më mirë sesa njëqind analiza.
Kur kryetari i një bashkësie fetare i drejtohet shoqërisë me formulën:
“Ose bëhet si thonë ne…”
pyetja qytetare është fare e thjeshtë:
Kush janë “ne”?
Dhe kur pas kësaj vjen paralajmërimi:
“…ose Kosova ka me na pa sherrin”,
atëherë pyetja bëhet edhe më serioze:
A po flasim për një bashkësi fetare apo për një aktor politik që po paralajmëron shtetin?
Le ta dëgjojë Prokuroria.
Le ta dëgjojë Kuvendi.
Le ta dëgjojë Presidenca.
Le ta dëgjojë Qeveria.
Dhe mbi të gjitha, le ta dëgjojë qytetari i Kosovës.
PASTAJ ERDHI “STOP”-I
Sikur deklarata e mësipërme të mos mjaftonte, erdhi edhe “STOP”-i.
Në një paraqitje tjetër publike, Naim Tërnava flet për “ekstremistë”, për murin, për “STOP”-in dhe për xhaminë e xhematin që nuk lejojnë të kalohet.
Videoja qarkullon
Zëri dëgjohet.
Fjalët janë aty.
Prandaj nuk ka nevojë të shpikim asgjë.
Le ta shohë dhe ta dëgjojë secili vetë.
Por unë kam vetëm një pyetje:
Kur u shndërrua xhemati në kufi kushtetues të Republikës së Kosovës?
Kur u bë xhamia pikë kontrolli për qytetarin?
Kur u delegua sovraniteti nga institucionet te xhemati?
A mos vallë kemi harruar se Kosova është Republikë dhe jo një lagje e ndonjë sulltanati imagjinar?
Sepse nëse “STOP”-i i BIK-ut vlen mbi ligjin, atëherë dikush duhet të na tregojë:
ku është shteti?
ZOGAJI: PROVA E VËRTETË E “TOLERANCËS”
Pastaj erdhi Zogaji.
Dhe këtu maskat ranë.
Një ceremoni e lidhur me kishën katolike u pengua. Gurthemeli nuk u vendos sipas planit. Dioqeza reagoi ashpër. Policia dhe Komuna dhanë shpjegimet e tyre.
Por qytetari mbeti me një pyetje:
Si mund të flasim për tolerancë ndërfetare kur një ceremoni fetare katolike përfundon në një konflikt të tillë institucional dhe shoqëror?
Nëse kishte problem me lejen, le të fliste ligji.
Nëse kishte problem me procedurën, le të fliste administrata.
Nëse kishte problem me sigurinë, le të fliste Policia.
Por askush nuk mund ta ketë të drejtën të thotë:
“Këtu nuk lejohet sepse neve nuk na pëlqen.”
Kjo nuk është tolerancë.
Kjo është logjikë e veto-s fetare.
Dhe nëse ka pasur ndikim të ndonjë strukture fetare mbi vendimmarrjen institucionale, atëherë kjo duhet të hetohet.
Jo të fshihet.
E TANI PO NA SHESIN EDHE HISTORINË!
Paralelisht me gjithë këtë, disa portale islamike, përfshirë RTI dhe Shënjestrën, po përpiqen të ndërtojnë një narrativë të re:
BIK-u qenka një nga faktorët kryesorë, madje përcaktues, të lirisë së Kosovës.
Për këtë narrativë po merren fjalët ceremoniale të politikanëve, deputetëve, personaliteteve publike dhe mysafirëve të ndryshëm në organizimet e BIK-ut.
Një shqiptar shkon mysafir në një organizim, e nderon nikoqirin dhe thotë dy fjalë të mira.
Të nesërmen portali islamik:
“E shihni? Edhe filani e tha se BIK-u e çliroi Kosovën!”
Kjo nuk është histori.
Kjo është marketing me kostum tradicional.
Dhe problemi është se tani po tentohet që marketingu të shndërrohet në histori zyrtare.
PO SERBIA, PSE NUK E PREKU?
Këtu vjen pyetja që kërkon përgjigje dokumentare:
Si shpjegohet që në vitet ’90, kur Universiteti i Prishtinës dhe sistemi i arsimit shqip u dëbuan nga institucionet dhe shqiptarët u detyruan të organizonin mësimin nëpër shtëpi, Medreseja “Alauddin” dhe Fakulteti i Studimeve Islame vazhdonin veprimtarinë e tyre?
Fakulteti i Studimeve Islame u themelua më 15 gusht 1992, me vendim të Kuvendit të BIK-ut, ndërsa në dokumentacionin e botuar nga vetë BIK-u figuron lidhja institucionale me strukturën e atëhershme “për Kosovë, Serbi dhe Vojvodinë”.
Kjo nuk është akuzë.
Është pyetje historike.
Dhe pyetja është:
Serbisë nuk i pengonte feja, apo nuk i pengonte identiteti shqiptar?
Këtë nuk duhet ta përgjigjet BIK-u me propagandë.
Duhet ta përgjigjen arkivat.
Duhet ta përgjigjen dokumentet.
Duhet ta përgjigjen historianët.
37 “SHEHIDËT” – HISTORIA NUK SHKRUHET ME LISTA PROPAGANDISTIKE
Edhe lista e 37 personave të paraqitur nga BIK-u si “shehidë” apo dëshmorë të UÇK-së duhet t’i nënshtrohet një verifikimi serioz e të pavarur.
Nëse dokumentet zyrtare vërtetojnë se ndonjë person i paraqitur si dëshmor i UÇK-së është vrarë para fillimit të luftës së UÇK-së, atëherë kemi një problem që nuk mund të zgjidhet me një titull fetar.
Rastet e Muhamet Biçakut, Mustaf Veselit dhe Mulla Hajdinit duhet të verifikohen përmes dokumenteve, datave, dëshmive dhe arkivave.
Nëse ka mospërputhje, le të dalë e vërteta.
Por nëse dikush ka manipuluar dokumentacionin zyrtar, atëherë nuk kemi më vetëm debat historik.
Kemi çështje për Prokurorinë.
Dhe pikërisht këtu hyn edhe neni 395 i Kodit Penal për “Legalizimin e përmbajtjes së rreme”.
Jo për të dënuar paraprakisht askënd.
Por për të pyetur:
A ka dokumente të rreme?
Nëse po, kush i ka krijuar?
Kush i ka vërtetuar?
Kush i ka përdorur?
Dhe a ka përgjegjësi penale?
Këto janë pyetje të drejtësisë, jo të propagandës.
QYTETARËT DUHET TË ZGJOHEN
Nuk është fjala për myslimanin e zakonshëm.
Myslimani ka të drejtë të besojë.
Katoliku ka të drejtë të besojë.
Ateisti ka të drejtë të mos besojë.
Problemi fillon kur feja kërkon të bëhet pushtet.
Kur bashkësia fetare kërkon të bëhet arbitër politik.
Kur xhemati bëhet mekanizëm presioni.
Kur portali bëhet zëdhënës propagandistik.
Kur biznesi bëhet instrument ndikimi.
Kur historia bëhet pronë e një organizate.
Dhe kur një lider fetar thotë:
“Ose bëhet si thonë ne, ose Kosova ka me na pa sherrin.”
Atëherë qytetari duhet të pyesë:
Çfarë po ndodh me Republikën?
KOSOVA NUK ËSHTË XHEMAT
Kosova nuk u çlirua që një pushtet të zëvendësohej me një tjetër.
Nuk u derdh gjaku i UÇK-së që nesër dikush të dalë e të thotë:
“Liria është e jona, prandaj shteti duhet të bëhet si themi ne.”
Jo.
Liria është e popullit.
Shteti është i qytetarëve.
Kushtetuta është mbi çdo bashkësi fetare.
Dhe institucionet duhet të jenë mbi çdo xhemat.
Prandaj kjo nuk është më kohë për heshtje.
Është koha për transparencë.
Për dokumente.
Për hetim.
Për gazetari serioze.
Për institucione që nuk tremben nga askush.
Dhe mbi të gjitha, për qytetarë që nuk pranojnë të shndërrohen në spektatorë të një procesi që mund t’ua ndryshojë karakterin shtetit.
Nëse nuk ka asgjë për t’u shqetësuar, le të dalin dokumentet.
Nëse nuk ka ndikim politik, le të sqarohet.
Nëse nuk ka ndërhyrje në institucione, le të hetohet dhe të mbyllet debati.
Por nëse ka?
Atëherë heshtja nuk është më neutralitet.
Heshtja bëhet bashkëfajësi politike.
Dhe pyetja e fundit nuk është më retorike:
A PO E PËRGATIT BIK-u NJË “REVOLUCION ISLAMIK” NË KOSOVË – APO PO E TESTON SA LARG MUND TË SHKOJË PARA SE REPUBLIKA TË THOTË: STOP?
Këtë herë, “STOP”-in nuk duhet ta thotë xhemati.
Duhet ta thotë shteti.
