Luan – Asllan Dibrani, Gjermani
27 shtator 2026
Fjalimi i Benjamin Netanyahut në OKB – lexojeni të plotë dhe gjykoni vetë
Po e sjell para lexuesit fjalimin e plotë të kryeministrit të Izraelit, Benjamin Netanyahu, mbajtur para Kombeve të Bashkuara, sepse në kohë lufte të vërtetat shpesh copëtohen, interpretohen dhe përdoren sipas interesave të secilës palë.
Prandaj më duket më e ndershme që lexuesi të ketë mundësi ta lexojë vetë atë që është thënë, jo vetëm atë që thuhet për të.
Në këtë fjalim Netanyahu flet për Gazën, Hamasin, Iranin, sigurinë e Izraelit, akuzat për gjenocid dhe për atë që ai e paraqet si luftë për mbijetesën e shtetit hebre. Shumë nga këto qëndrime kundërshtohen ashpër nga palestinezët dhe nga një pjesë e opinionit ndërkombëtar.
Apeli im është i thjeshtë:
Lexojeni fjalimin deri në fund. Mos u ndalni te një titull, një fjali apo një fragment i shkëputur. Krahasoni argumentet, dëgjoni edhe palën tjetër dhe gjykoni vetë.
Në kohë kaq të rënda, e vërteta nuk duhet kërkuar te britmat, por te faktet, dokumentet dhe fjala e plotë.
Fjalimi i plotë i Benjamin Netanyahut në Asamblenë e Përgjithshme të OKB-së
Benjamin Netanyahu – 24 shtator 2026, Nju Jork
Përkthim dhe redaktim në shqip për publikim. Ky është transkript i fjalimit; vlerësimet, akuzat dhe pretendimet politike brenda tij i përkasin folësit.
“Z. President, para se të filloj, do të doja të bëja vetëm një njoftim të shkurtër. Nëse në këtë sallë ka ende frikacakë të tjerë moralë që nuk janë larguar, ju lutem, bëjeni tani. Ju faleminderit shumë.
Zonja dhe zotërinj, 14 vjet më parë ndodhesha në këtë podium dhe vendosa një vijë të kuqe. Premtova se do ta pengoja diktaturën vrastare iraniane të zhvillonte bomba atomike, armë bërthamore të destinuara për të shkatërruar Izraelin, armë bërthamore që mund të kërcënonin të gjithë botën. Dhe pikërisht këtë bëmë.
Tani më lejoni t’ju them diçka që mund t’ju habisë. Shkatërrimi i objekteve bërthamore iraniane ishte i vështirë. Ishte shumë i vështirë. Por për mua ishte një nga vendimet më të lehta që më është dashur të marr ndonjëherë si kryeministër. Sepse, nëse nuk do ta kishim bërë, sot do të kishim vdekur të gjithë.
Dhe doni të dini se cila është ironia më e madhe? Duke mbrojtur veten, Izraeli po mbron edhe shumë prej vendeve, delegatët e të cilave sapo u larguan nga kjo sallë. Madje dua që ta dini se shumë prej udhëheqësve të tyre na kanë falënderuar privatisht për eliminimin e armëve bërthamore iraniane. Është e vështirë të imagjinohet një hipokrizi më tronditëse, por pikërisht për këtë bëhet fjalë.
Tani, kjo nuk është hera e parë që përballemi me kërcënimin e asgjësimit.
Më 5 qershor 1967, Izraeli ishte i rrethuar nga armiq që betoheshin hapur se do të na shkatërronin. Në atë kohë nuk ishim në Jude dhe Samari, zemra e atdheut historik të popullit hebre. Nuk ishim në Gaza. Nuk ishim në Lartësitë e Golanit. Ah, dhe zoti al-Sharaa, duhet ta dini se hebrenjtë kanë qenë të pranishëm në Lartësitë e Golanit që nga koha e Moisiut. Mund ta lexoni në Bibël.
Jo, në atë kohë, në prag të Luftës Gjashtëditore të vitit 1967, nuk ishim në asnjërin prej këtyre territoreve. Ishim në një rrip shumë të vogël toke. Dhe ende jemi. Një rrip toke që përbën rreth një të tretën e një për qind të të gjithë sipërfaqes së botës arabe. E megjithatë akuzojnë Izraelin, Izraelin e vogël, për kolonializëm. Kolonializëm i bukur! Dhe kush na akuzon? Epo, ndër të tjerë, njerëz në Britani dhe Francë. Për hir të Zotit, ata e shpikën termin! Kolonializmi i tyre përshkoi të gjithë globin. Kolonializëm! Aman, ju lutem! Një tjetër gënjeshtër.
E megjithatë, në atë kohë, në atë copëz të vogël toke, pa Bregun Perëndimor, pa Gazën, pa Lartësitë e Golanit, në lojë ishte vetëm mbijetesa e të vetmit shtet hebre në botë. Sepse për këtë bëhet fjalë në këtë konflikt. Nuk bëhet fjalë për territore. Bëhet fjalë për ekzistencën e një shteti hebre, pavarësisht se cilët janë kufijtë e tij.
E megjithatë, pikërisht atëherë, kërcënoheshim me asgjësim nga tre ushtri arabe që po përgatiteshin të na pushtonin. A e dini çfarë bënin izraelitët në atë kohë? Gërmonin varre masive, duke u përgatitur për mijëra e mijëra viktima, duke u përgatitur të varrosnin të vdekurit tanë.
Në atë kohë isha një nxënës i shkollës së mesme izraelite në Filadelfia, Pensilvani. Pesë ditë para shpërthimit të luftës, mora një avion për t’u kthyer në Izrael. Gjeta një vend të zhytur në errësirë të plotë. Izraeli po përgatitej për goditjen. Kisha ardhur të shihja vëllanë tim Jonathanin, Yonatanin, Yonin. Ishte 21 vjeç dhe ishte oficer parashutist. Ashtu si pjesa tjetër e ushtrisë, njësia e tij ishte mobilizuar tashmë. Shkova ta kërkoja. Më thanë se parashutistët ishin vendosur në pemishtet, në portokallishtet përreth Ramles.
Kështu shkova atje dhe pyeta disa ushtarë: “A e dini ku ndodhet Yoni Netanyahu?”
“Jo.”
“Jo.”
Pastaj njëri prej tyre tha: “Ah, ke parasysh atë djaloshin e ri? Po, është në portokallishten ngjitur.”
Kështu u nisa atje dhe, papritur, në fund të një rreshti të gjatë pemësh, pashë vëllanë tim. Ai mbeti absolutisht i befasuar kur më pa.
“Bibi”, tha ai. “Bibi, çfarë bën këtu?”. Vrapuam drejt njëri-tjetrit dhe u përqafuam.
Dhe përpara një filxhani kafeje ushtarake të përgatitur siç mundej, i bëra pyetjen që kisha në mendje, pyetjen që të gjithë e kishin në mendje.
“Atëherë, Yoni”, i thashë, “çfarë do të ndodhë?”
Ai heshti për një çast dhe më pas tha diçka që nuk do ta harroj kurrë.
“Do të fitojmë”, tha. “Nuk kemi zgjidhje tjetër.”
I kujtoj ato fjalë sikur të ishin thënë dje. Do të fitojmë. Nuk kemi zgjidhje tjetër.
Dhe kur fituam, nëntë vjet më vonë, terroristët palestinezë rrëmbyen një avion pasagjerësh që po shkonte drejt Izraelit. E çuan në Entebbe, në Ugandë. Ashtu si nazistët, terroristët përzgjodhën pasagjerët hebrenj: burra, gra, fëmijë, foshnja. Kërcënuan se do t’i vrisnin të gjithë nëse Izraeli nuk lironte terroristët palestinezë.
Dhe më 4 korrik 1976, në dyqindvjetorin e Shteteve të Bashkuara, në një nga misionet më të jashtëzakonshme të shpëtimit të kohëve moderne, Yoni udhëhoqi ushtarët e tij trima në zemër të Afrikës. Në mënyrë të mrekullueshme, ata shpëtuan 103 pengje hebreje dhe i kthyen të gjithë në shtëpi. Të gjithë, deri te i fundit.
Vëllai im, komandanti i grupit të sulmit, ishte i vetmi ushtar i vrarë gjatë atij misioni. Dua të falënderoj edhe një herë Ugandën që kohët e fundit ngriti një statujë të Yoni-t në vendin ku ai ra.
Miqtë e mi, fjalët e Yoni-t janë po aq të vërteta sot sa ishin më shumë se gjysmë shekulli më parë.
Do të fitojmë. Nuk kemi zgjidhje tjetër.
Dhe asnjëherë kjo nuk është dëshmuar më qartë se më 7 tetor 2023, dita më e errët në historinë e Izraelit.
Në atë ditë të tmerrshme, mijëra terroristë palestinezë hynë në Izrael nga Gaza. Tani, dua që ta dini se në atë kohë nuk kishte asnjë izraelit të vetëm në Gaza. As civil, as ushtar. As edhe një.
Por kjo nuk ndryshoi absolutisht asgjë.
Terroristët e Hamasit kryen masakrën më të madhe të hebrenjve që nga Holokausti. Shkuan shtëpi më shtëpi, duke qëlluar nga afër civilët izraelitë. E bënë këtë me një gëzim djallëzor, me një kënaqësi sadiste. Transmetonin drejtpërdrejt ndërsa vrisnin.
Dhe kë vrisnin? Pikërisht ata izraelitë, fqinjët e tyre, që u jepnin punë, që shkonin të merrnin fëmijët palestinezë në kufirin me Gazën dhe i shoqëronin në spitalet izraelite për trajtime kundër kancerit, dhe më pas i kthenin në shtëpi.
A mund ta imagjinoni një monstruozitet të tillë?
Këta përbindësha të Hamasit masakruan të mbijetuar të Holokaustit. Dogjën foshnja të gjalla përpara prindërve të tyre. U prenë kokat burrave tanë. Përdhunuan brutalisht gratë tona dhe më pas i vranë.
Në total, atë ditë masakruan 1.200 izraelitë.
Dua t’ju jap një ide se çfarë do të thotë kjo për një vend me dhjetë milionë banorë. Në përpjesëtim, kjo është e barabartë me masakrën e 40.000 amerikanëve të pafajshëm në më pak se 24 orë. Është sikur 11 shtatori të ishte përsëritur 16 herë. Gjashtëmbëdhjetë 11 shtatorë, të ndodhur jo shumë larg prej këtu.
Në atë ditë, ditën më të errët të historisë sonë, armiqtë tanë prisnin që ne të shembeshim.
Epo, ne nuk u shembëm. Përkundrazi, u ngritëm dhe luftuam si luanë!
Gjatë tre viteve të fundit, ushtarët tanë heronj kanë luftuar ditë pas dite në një luftë në shtatë fronte. A njihni ndonjë vend me madhësinë e Nju Xhersit që është në gjendje të zhvillojë një luftë në shtatë fronte, madje për tre vjet?
Shtatë fronte: Hamasi, Hezbollahu, Huthit, Irani, milicitë në Irak, milicitë në Siri dhe terroristët palestinezë në Jude dhe Samari.
Të gjithë janë bashkuar kundër nesh për të na fshirë nga faqja e dheut. Kanë dështuar. Sepse, në vend që të shembeshim, ne u kemi shkaktuar të gjithëve goditje shkatërruese.
Së bashku me miqtë tanë të mëdhenj amerikanë, kemi asgjësuar ushtrinë, marinën, forcat ajrore dhe objektet bërthamore të Iranit.
Izraeli e ka goditur rëndë Hamasin. Kemi goditur fort Hezbollahun.
Ju kujtohen pager-at (biperat)? Ju kujtohen këto pajisje? I mbani mend?
Epo, mund t’ju them një gjë: Hezbollahu sigurisht që i mban mend!
Dhe merreni me mend se çfarë ka ndodhur me pjesën më të madhe të arsenalit të tij gjigant prej 150.000 raketash balistike dhe raketash të tjera, të gjitha të drejtuara kundër civilëve tanë?
Nuk ekzistojnë më.
Udhëheqësit e Hezbollahut? Të vdekur.
Shpirti i tyre? I thyer.
Krerët terroristë, vrasësit më të këqij masivë në faqen e dheut, përgjegjës për vrasjen jo vetëm të izraelitëve, por edhe të amerikanëve, britanikëve dhe qytetarëve të dhjetëra vendeve: Khamenei, Mohammed Deif, Yahya Sinwar, Ismail Haniyeh, Hassan Nasrallah dhe mijëra terroristë të tjerë që donin të na shkatërronin.
Edhe ata nuk janë më.
Terroristët që kanë mbetur përpiqen dëshpërimisht të riorganizohen. Çdo ditë përpiqen të vrasin njerëzit tanë dhe, në veçanti, përpiqen të vrasin popullin tonë në atdheun tonë historik, në Jude.
Meqë ra fjala, pikërisht prej andej vjen fjala “hebre”: nga Judea. Ajo është toka jonë.
Përpiqen të na vrasin me mijëra sulme çdo vit. Vënë në shënjestër familje, familje paqësore që udhëtojnë me makinë. Qëllojnë gra shtatzëna. Qëllojnë familje të tëra.
Sigurisht, asgjë nga këto nuk gjen vend në shtypin ndërkombëtar apo në mediat sociale. Asgjë. Absolutisht asgjë.
Ajo për të cilën flasin, në vend të kësaj, është një grup i vogël të rinjsh të dhunshëm, rreth 150, që dalin vërdallë duke hedhur gurë, duke shkulur ullinj. Ndonjëherë edhe u vënë zjarrin.
Unë nuk e toleroj këtë. Nuk do të toleroj që dikush të marrë drejtësinë në duart e veta. Ne jemi një shtet i së drejtës. Për këtë arsye kemi vënë Shin Bet-in në ndjekje të tyre.
Por kjo është ajo që ata e quajnë “dhuna e kolonëve”.
Dhe numri i viktimave në një vit? Ndoshta dy ose tre. Në të gjithë periudhën për të cilën po diskutohet, ndoshta dy ose tre të vdekur, përballë mijëra sulmeve terroriste kundër kolonëve paqësorë, njerëzve të respektueshëm, njerëzve që respektojnë ligjin.
Çfarë shtrembërimi i realitetit! Është një obsesion.
I dëgjoj këto fjalime edhe këtu. Dua të them, udhëheqësit e disa vendeve flasin seriozisht për këtë.
Dhe e thonë me një ton kaq solemn:
“Nuk mund ta tolerojmë dhunën e kolonëve!”
Ju nuk e dini për çfarë po flisni.
Dhe dëgjoni: dy ditë më parë, tre ditë më parë, dy ditë më parë… I drejtohem kolegut tim Emmanuel Macron.
Dy ditë më parë, tre ditë më parë, një shtetas francez, Netanel Shukrun, baba i gjashtë fëmijëve, u vra me armë zjarri ndërsa po vizitonte një burim uji së bashku me djalin e tij 16-vjeçar.
Një terrorist i Hamasit, në Jude dhe Samari, iu afrua dhe e qëlloi nga afër.
Dhe fjalët e fundit që tha ishin:
“Vrapo, vrapo, biri im, shpëto veten.”
Kjo ndodhi tre ditë më parë.
Dy ditë më parë, në Jude dhe Samari, një oficer rezervist, Neria Leiter, u godit nga një terrorist palestinez që kreu një sulm me automjet.
Tani ai lufton për jetën në një spital të Jerusalemit.
E vizitova familjen e tij pak para se të hipja në avion për të ardhur këtu.
Neria, baba i katër fëmijëve, është djali i Yechiel Leiter-it, ambasadorit tonë të jashtëzakonshëm në Shtetet e Bashkuara.
Tre vjet më parë, djali i madh i Yechiel-it, Moshe, baba i gjashtë fëmijëve, u vra ndërsa çminonte një ndërtesë të minuar në Gaza.
Yechiel, vëllai im, dhimbja jote është e pamatshme.
I gjithë populli i Izraelit, dhe shumë njerëz jashtë Izraelit, luten për jetën e Neria-s.
Por, pavarësisht dhimbjes, pavarësisht vuajtjes, ne nuk dorëzohemi.
Në një postim të fundit, të publikuar para sulmit, Neria kishte shkruar këto fjalë. Dëgjojini:
“Nuk kemi një vend tjetër. Është privilegj ta mbrojmë.”
Neria-s dhe të gjithë heronjve të Izraelit u jap një premtim solemn:
Sakrifica juaj nuk do të ketë qenë e kotë.
Ne do të vazhdojmë ta mbrojmë shtetin tonë.
Do të vazhdojmë të fitojmë, sepse nuk kemi zgjidhje tjetër.
Në këtë betejë kundër barbarëve, nuk kemi pasur një aleat më të rëndësishëm se presidentin Trump.
E falënderoj.
E falënderoj për udhëheqjen e tij të guximshme.
Ai është përballur me guxim me një rrezik të jashtëzakonshëm për Amerikën, për Izraelin dhe për botën.
Dekada më parë ai e kishte kuptuar se, nëse askush nuk do t’i ndalonte, ajatollahët fanatikë që thërrasin për vdekjen e Amerikës dhe vdekjen e Izraelit do të përfundonin duke realizuar fantazitë e tyre të çmendura.
Kështu Izraeli dhe Amerika vepruan së bashku, jo vetëm për të mbrojtur veten, por për të shpëtuar qytetërimin.
Pilotë të guximshëm amerikanë, së bashku me pilotë të guximshëm izraelitë, kryen misione të përbashkëta në qiejt e Iranit.
Amerika dhe Izraeli bashkëpunuan gjithashtu për të kthyer në shtëpi pengjet që ende mbaheshin robër.
I sollëm të gjithë në shtëpi, deri te i fundit.
Pyesni veten pse po fitojmë?
Epo, Yoni e tha me fjalë të thjeshta:
Nuk kemi zgjidhje tjetër.
Dhe gjatë gjithë kësaj lufte të gjatë, objektivi ynë nuk ka ndryshuar kurrë:
Të fitojmë.
Të fitojmë me vendosmëri të palëkundur.
Të fitojmë me guxim të pashtershëm.
Sepse ky është Izraeli: një popull i vetëm që lufton për një të ardhme të vetme.
E djathta dhe e majta, të rinjtë dhe të moshuarit, fetarët dhe laikët.
A kemi dallimet tona? Sigurisht.
Kush nuk i ka?
Por në momentet vendimtare, ato momente që formësojnë fatin tonë, ne qëndrojmë të bashkuar.
Sepse ajo që na bashkon është shumë më e fortë: historia jonë, vlerat tona, guximi ynë.
Guximi, guximi i popullit tonë trim, që ka përballuar mijëra raketa balistike të fuqishme që Irani ka lëshuar mbi qytetet tona, mbi civilët tanë.
Zonja dhe zotërinj, ndodheni këtu, në sallën e Asamblesë së Përgjithshme të Kombeve të Bashkuara.
E dini çfarë do të bënte një raketë e vetme balistike prej një tonësh nëse do të godiste këtë vend?
Do ta shkatërronte plotësisht të gjithë kompleksin.
Madje, dy raketa të tilla do të shkatërronin Kombet e Bashkuara.
Prandaj mund ta imagjinoni, mendoni për një mijë raketa gjigante që bien nga qielli mbi qytetet tuaja, mbi shtëpitë tuaja.
I bëj homazh guximit të popullit të Izraelit.
I bëj homazh guximit të ushtarëve tanë trima: hebrenj, të krishterë, druzë, myslimanë.
Ushtria më morale në botë, Forcat e Mbrojtjes së Izraelit.
Për tre vjet, ushtarët tanë trima kanë luftuar me heroizëm në një luftë në shtatë fronte.
Por kjo luftë ka një front të tetë.
Është lufta për të vërtetën.
Ajo zhvillohet në mediat e të gjithë botës dhe, në formën e saj më tinëzare, në mediat sociale.
Disa vende të huaja kanë shpenzuar miliarda e miliarda dollarë për të përhapur gënjeshtra për vendin tim.
I pari që e bëri këtë ishte Katari.
Dekada më parë ai filloi të financonte masivisht universitetet amerikane dhe organe toksike të informacionit si Al Jazeera.
Meqë ra fjala, të njëjtën gjë e kanë bërë edhe në Evropë.
Dhe objektivi i tyre ishte i qartë: t’u shpëlanin trurin të rinjve në mënyrë që të urrenin Izraelin, të urrenin Amerikën, të urrenin Perëndimin.
Është i njëjti Katar që strehon kasapët e Hamasit përgjegjës për 7 tetorin.
Tani, vendi i fundit që është bërë një përhapës i madh i gënjeshtrave antisemitike është Turqia.
Erdogani.
Erdogani është një tiran.
Edhe ai strehon krerët terroristë të Hamasit.
Ka vrarë mijëra civilë kurdë.
Mohon gjenocidin armen.
Fut në burg gazetarë dhe liderë të opozitës.
Madje, besoj se mban rekordin botëror në këtë fushë.
Është një garë e vështirë, por mendoj se është numri një.
Pushton ilegalisht Qipron Veriore, pjesë të një shteti anëtar të Bashkimit Evropian, dhe shkel rregullisht të drejtat e Greqisë, anëtare e NATO-s.
Tani dëshiron të marrë kontrollin e Sirisë.
Epo, nuk është për t’u habitur, sepse bën thirrje për shkatërrimin e Izraelit pothuajse çdo ditë.
Thotë se do të bëhet sunduesi i Jerusalemit.
Jo, zotëri, nuk do të bëhet.
Ky është vendi ynë, qyteti ynë, kryeqyteti ynë i përjetshëm.
Tiranët e të gjithë botës përpiqen të na kërcënojnë.
Përpiqen të minojnë vendosmërinë tonë me fushatat e tyre të gënjeshtrave.
Por në fund, ashtu si në fushën e betejës ushtarake, populli hebre do të triumfojë.
Do të marrë kohë.
Do të marrë kohë për t’i mposhtur gënjeshtrat.
Do të marrë kohë që bota të njohë atë që është kaq e dukshme: se Hamasi përdor civilët palestinezë si mburoja njerëzore; se përdor spitale, shkolla dhe xhami si qendra komanduese terroriste; se ka vjedhur pjesën më të madhe të ushqimit që kemi futur në Gaza.
Dhe ndërsa Hamasi ka bërë gjithçka të mundur për t’i mbajtur civilët palestinezë në rrezik, shpesh nën kërcënimin e armëve, Izraeli ka bërë gjithçka të mundur për t’i çuar ata në vende të sigurta.
Kemi dërguar miliona SMS për të paralajmëruar civilët që të largoheshin nga zonat e luftimeve.
Kemi bërë miliona telefonata.
Kemi hedhur miliona fletushka.
Dua t’ju bëj disa pyetje.
Cili regjim gjenocidal administron një milion vaksina kundër poliomielitit për popullsinë armike?
Cili regjim gjenocidal lejon shpërndarjen e dy milionë tonëve ushqim në Gaza?
Një ton për çdo person.
Të akuzosh Izraelin për gjenocid është gënjeshtra më e madhe e shekullit.
Nëse doni të kuptoni sa e madhe është kjo gënjeshtër, nëse doni të kuptoni sa absurde është, dëgjoni kolonelin John Spencer.
Ai është përgjegjës për studimet mbi luftën urbane në West Point.
Konsiderohet një nga ekspertët më të mëdhenj në botë për luftën urbane, ndoshta edhe eksperti më i madh në botë.
Besoj se sot është këtu me ne.
Koloneli Spencer ka studiuar çdo luftë urbane nga lashtësia deri në ditët e sotme, nga Greqia e lashtë te Mosuli, deri në Gaza.
Dhe ja çfarë thotë koloneli Spencer:
“Izraeli ka bërë më shumë se çdo ushtri tjetër në histori për të parandaluar viktimat civile gjatë luftës. Në histori.”
Ne kemi marrë masa të panumërta për të mbrojtur popullsinë civile.
A është ky gjenocid?
Sigurisht që jo.
Është e kundërta e saktë e gjenocidit.
Prandaj, të gjithë atyre që përhapin këto gënjeshtra për vendin tim dhe për ushtarët tanë trima, qofshin ulur në këtë sallë apo në zyrën e kryebashkiakut antisemit të Nju Jorkut, u them këtë:
Turp të keni!
Turp të keni që i shtrembëroni faktet.
Turp të keni që e keni ngatërruar viktimën me agresorin.
Turp të keni që i pështyni të vërtetës në fytyrë.
- Mamdani, që kur u zgjodh kryebashkiak i këtij qyteti, shumë hebrenj nuk ndihen më të sigurt në Nju Jork.
Ata flasin me mua.
Më thonë:
“Ky nuk është qyteti që kujtojmë. Ka ndryshuar kaq shpejt.”
Dhe nuk është për t’u habitur.
Ju lavdëroni kriminelë të dënuar për mbështetjen e Hamasit.
Numëroni mes miqve tuaj njerëz si Hasan Piker, i cili ka thënë se Amerika e meritonte 11 shtatorin.
Amerika e meritonte 11 shtatorin!
Çfarë miqsh keni!
Keni ftuar në shtëpinë tuaj një gazetar palestinez që ka filmuar terroristët e Hamasit duke rrahur dhe torturuar pengje izraelite dhe i cili më vonë pranoi se kishte refuzuar t’i publikonte videot për të mbrojtur, merreni me mend, terroristët.
Gruaja juaj ka pëlqyer një postim që festonte masakrën e 7 tetorit.
Ka pëlqyer një postim tjetër ku thuhej se Tel Avivi nuk duhet të ekzistonte.
Ju keni refuzuar t’i dënoni të gjitha këto.
Akuzoni vazhdimisht dhe në mënyrë të rreme Izraelin për gjenocid.
- Mamdani, ju u përpoqët të më pengonit të vija këtu.
U përpoqët të më mbyllnit gojën.
Epo, nuk mund të më mbyllni gojën.
Nuk mund ta mbyllni gojën e së vërtetës.
Dhe ja e vërteta e thjeshtë.
Ja e vërteta e thjeshtë:
Izraeli nuk ka kryer gjenocid.
Izraeli ka parandaluar një gjenocid!
Dhe pikërisht këtë do të kishin bërë miqtë e Hamasit të zotit Mamdani ndaj nesh, nëse nuk do t’i kishim ndaluar!
Do të na kishin vrarë të gjithëve, deri te i fundit!
Gënjeshtrat që ju dhe antisemitët e tjerë përhapni për hebrenjtë dhe shtetin hebre kanë pasoja reale.
Në Nju Jork, hebrenjtë kërcënohen ndërsa shkojnë në sinagogë.
Hebrenjtë janë goditur me thikë në rrugë.
Hebrenjtë demonizohen, vihen në shënjestër.
Vihen në shënjestër thjesht sepse janë hebrenj.
Hebrenj janë vrarë në Sidnej, Mançester, Montreal, Boulder në Kolorado.
Janë sulmuar në Los Anxhelos, Londër, Paris, Berlin, Uashington D.C.
Antisemitët në të gjithë botën duan ta terrorizojnë popullin tonë.
Kam një lajm për ta:
Kohët kur hebrenjtë ishin viktima të pambrojtura, të çuara drejt thertores, kanë mbaruar!
Sot kemi një shtet.
Sot kemi një ushtri.
Sot kemi një popull të gatshëm dhe të vendosur të mbrohet.
Prandaj sot, sot kam një mesazh për hebrenjtë në të gjithë botën:
Mbajeni kokën lart!
Jini krenarë!
Kini besim te vetja!
Mos lejoni të frikësoheni.
Çohuni në këmbë!
Dhe të gjithë të tjerëve, të gjithë atyre që duan të mbrojnë të vërtetën dhe drejtësinë, u them:
Bashkohuni me ne për t’u përballur me barbarët që kërcënojnë qytetërimin tonë të përbashkët.
Por duhet të jem i sinqertë me ju:
Jo të gjithë po reagojnë.
E kemi parë.
Sepse, ndryshe nga Izraeli, disa, sidomos kohët e fundit dhe veçanërisht në Evropën Perëndimore, kanë zgjedhur të mos reagojnë.
Udhëheqësit e këtyre vendeve kanë zgjedhur t’u dorëzohen turmave antisemite.
Kanë zgjedhur dobësinë.
Kanë zgjedhur politikën e pajtimit.
Nuk mund t’i shmangemi të vërtetës së trishtueshme që kemi përpara syve.
Shumë njerëz në botën e lirë kanë frikë të mbrojnë lirinë.
Dhe unë i pyes:
Çfarë të ardhme ju rezervon kjo sjellje?
Çfarë bote do t’ju rezervojë?
Një vëllazëri të demokracive?
Apo Vëllazërinë Myslimane?
Sa kohë do t’ju duhet të kuptoni se këta xhihadistë fanatikë po mbytin rrugët tuaja detare, furnizimet tuaja me energji, gjakun jetik të ekonomive tuaja?
Mund t’ju siguroj, zonja dhe zotërinj, se ne në Izrael nuk presim që të tjerët të zgjohen nga mpirja e tyre morale.
Ne vazhdojmë përpara.
Marrim në dorë të ardhmen.
Jemi pionierë të zhvillimeve të jashtëzakonshme në shëndetësi, bujqësi, inteligjencë artificiale, në ““inteligjencën superiore””, dhe i vëmë këto risi të jashtëzakonshme në shërbim të gjithë njerëzimit.
Prandaj Izraeli nuk ka qenë kurrë kaq i fortë.
Ne nuk kemi frikë.
Por do t’ju them kush ka frikë:
Tiranët e Teheranit.
Ja kush ka frikë.
Dhe a e dini çfarë i frikëson më shumë se çdo gjë tjetër?
Vetë populli i tyre.
Populli trim iranian, që ka sakrifikuar kaq shumë, për kaq gjatë.
Regjimi iranian ka veçanërisht frikë kur populli i tij ka këtë.
Kur populli i tij ka këtë.
Ky është një pajisje komunikimi, Starlink, që u mundëson njerëzve të kenë qasje te e vërteta, të ushtrojnë lirinë e zgjedhjes, lirinë e mendimit dhe lirinë e shprehjes.
Prandaj regjimi iranian shpenzon miliona e miliarda dollarë për të censuruar internetin.
- President, do ta lë këtë pajisje tek ju, në mënyrë që t’ia dorëzoni delegacionit iranian.
Kështu, kur në mënyrë të pashmangshme të dezertojnë, edhe ata do të mund ta tregojnë lirisht historinë e tyre në mediat sociale.
Manifestuesve atje jashtë, delegatëve hipokritë që u larguan nga kjo sallë, u pyes:
Ku ishit kur tiranët iranianë masakronin dhe gjymtonin dhjetëra mijëra civilë iranianë të paarmatosur?
Kur masakronin dhe gjymtonin mijëra nga vetë qytetarët e tyre?
Ku ishit?
A organizuat protesta masive?
Greva urie?
Protestuat përpara misionit iranian pranë Kombeve të Bashkuara?
E ngritët zërin, për më tepër, në mbrojtje të të krishterëve të përndjekur në Iran dhe në të gjithë Lindjen e Mesme?
Jo.
Jo, nuk e bëtë, sepse jeni mbrojtës të rremë të të drejtave të njeriut.
Dhe të krishterët, e dini se numri i tyre po bie kudo në Lindjen e Mesme, ku përndiqen dhe ngacmohen, përveçse në një vend:
Në vendin tim, Izrael, ku komuniteti i krishterë rritet, lulëzon dhe ka sukses.
Në fakt, as nuk protestuat kur u larguam nga Betlehemi.
Ishte nën kontrollin tonë.
Ishte 80-90 për qind e krishterë, pastaj ia dorëzuam Autoritetit Palestinez dhe sot është 80-90 për qind mysliman.
Të gjithë të krishterët janë dëbuar.
A protestuat për këtë?
A folët për këtë?
Asgjë.
Nada.
Dhe nuk thatë asgjë për Iranin.
Pikërisht tani, nuk thatë asgjë për Iranin.
Por dua t’ju jap një lajm të mirë.
Pavarësisht heshtjes suaj, pavarësisht hipokrizisë suaj, është vetëm çështje kohe para se në Iran të ndodhë diçka e jashtëzakonshme.
Fuqia e popullit do të triumfojë mbi ata që mbajnë pushtetin.
Dua t’i dëgjoni me kujdes fjalët e mia.
Një ditë, dhe kjo ditë mund të mos jetë shumë larg, populli iranian do të jetë i lirë.
Regjimi i tij vrastar do të rrëzohet për shkak të gënjeshtrave, korrupsionit dhe mizorisë së tij.
Ky regjim i keq do të bjerë dhe të gjithë ne do ta festojmë atë ditë.
Zonja dhe zotërinj, historia e popullit tim, popullit hebre, shkon pas më shumë se tre mijë vjetësh.
Ne flasim të njëjtën gjuhë.
Sot flasim të njëjtën gjuhë që flisnim atëherë.
Jetojmë në të njëjtën tokë ku jetonin paraardhësit tanë: Davidi, Solomoni, Isaia, Jeremia.
Kjo është toka jonë: toka e Izraelit.
Profetët tanë, misioni ynë dhe populli ynë janë unikë në histori.
Vlerat tona kanë frymëzuar njerëzimin për mijëra vjet.
Besimi në një Zot të vetëm, shenjtëria e jetës, shteti i së drejtës, kërkimi ynë i përjetshëm për paqen, kërkimi ynë i përjetshëm për drejtësinë.
Janë këto vlera të shenjta që na kanë udhëhequr përgjatë shekujve.
Janë këto vlera që na kanë ndihmuar të sfidojmë çdo parashikim të historisë.
Shkrimtari i madh amerikan Mark Twain e tha më mirë se kushdo tjetër 125 vjet më parë.
E tha shumë kohë përpara rilindjes së shtetit modern hebre, shumë kohë përpara fitoreve të mëdha të ushtarëve izraelitë.
Ja çfarë tha:
“Hebreu ka luftuar një betejë të jashtëzakonshme në këtë botë, në të gjitha epokat, dhe e ka bërë këtë me duart e lidhura pas shpine.
Egjiptiani, babilonasi dhe persiani u ngritën, e mbushën planetin me zhurmë dhe shkëlqim, pastaj u zhdukën si ëndrra dhe u zhdukën fare.
Popuj të tjerë janë ngritur dhe e kanë mbajtur pishtarin e tyre lart për njëfarë kohe, por më pas ai është shuar dhe ata ulen në muzg.
Hebreu i ka parë të gjithë, u ka mbijetuar të gjithëve dhe është sot ajo që ka qenë gjithmonë, pa treguar asnjë shenjë rënieje, asnjë dobësi për shkak të moshës, asnjë zbehje të shpirtit të tij, asnjë ngadalësim të energjive të tij.”
Zonja dhe zotërinj, gjatë shekujve, tiranitë që janë përpjekur të na shkatërrojnë kanë dështuar, përsëri dhe përsëri.
Dhe, dashtë Zoti, do të vazhdojnë të dështojnë.
Nëse dimë të gjejmë guximin, nëse e bëjmë vendosmërinë tonë të palëkundur, do të vazhdojmë të fitojmë.
Siç thotë Bibla:
“Netzach Yisrael lo yeshaker” — përjetësia e Izraelit nuk do të dështojë.
Dhe arsyeja është e thjeshtë:
Nuk kemi zgjidhje tjetër.
Faleminderit të gjithëve.
Chag Sameach le’Am Yisrael (“Gëzuar festën popullit të Izraelit”).”
Benjamin Netanyahu
24 shtator 2026 — Nju Jork
