Është i dhimbshëm vajtimi i Vjosa Osmanit dhe thirrja me zë i liderit që pushon në Velani dhe rizgjimi nga varri për një copë pushtet
Në demokraci, partitë politike fitojnë besimin e qytetarëve jo duke zgjuar kujtime, por duke ofruar vizion për të ardhmen. Shoqëria kosovare e vitit 2026 përballet me sfida krejtësisht të tjera nga ato të viteve ’90: ikja e të rinjve, kriza demografike, transformimi teknologjik, siguria energjetike, integrimi evropian dhe konkurrenca ekonomike globale. Përballë këtyre sfidave, qytetarët kanë nevojë për shpresë konkrete, jo për nostalgji politike.
Prandaj, përpjekjet për ta rikthyer debatin publik vazhdimisht te figurat historike, sado të rëndësishme dhe të respektuara të kenë qenë ato, shpesh krijojnë përshtypjen e një politike që jeton më shumë nga e kaluara sesa nga e ardhmja. Trashëgimia e Ibrahim Rugova është pjesë e historisë moderne të Kosovës dhe meriton respekt institucional, por asnjë figurë historike nuk mund të zëvendësojë programin politik, vizionin ekonomik dhe përgjegjësinë qeverisëse të liderëve të sotëm.
Kritikët e Vjosa Osmani dhe të Lidhja Demokratike e Kosovës argumentojnë se një pjesë e diskursit politik vazhdon të mbështetet në simbolikën e Rugovës, duke kërkuar legjitimitet nga e kaluara në vend se nga rezultatet aktuale. Në këtë këndvështrim, politika rrezikon të shndërrohet në një lloj “fatamorgane”, ku hija e figurave historike përdoret për të mbuluar mungesën e përgjigjeve ndaj problemeve reale të qytetarëve.
Megjithatë, një analizë sociologjike kërkon edhe kujdes ndaj gjuhës politike. Shoqëritë që mbështeten vetëm te mitet e së kaluarës ngecin, por po aq problematike janë edhe shoqëritë që mohojnë plotësisht trashëgiminë e tyre historike. Sfida nuk është ta “rizgjosh” Rugovën politikisht, por të kuptosh nëse parimet që ai përfaqësonte – dialogun, orientimin perëndimor dhe ndërtimin institucional – po përkthehen sot në politika konkrete apo po përdoren vetëm si simbol elektoral.
Qytetarët nuk kanë nevojë për vajtime politike dhe as për gara se kush është trashëgimtari më autentik i liderëve të së kaluarës. Ata kërkojnë paga më të larta, arsim më cilësor, shëndetësi më të mirë, drejtësi funksionale dhe siguri për familjet e tyre. Kjo është matja e vërtetë e suksesit të çdo partie dhe çdo lideri.
Në fund, asnjë varr në Velani, asnjë monument dhe asnjë fotografi historike nuk mund ta zgjidhë krizën e sotme të besimit politik. Brezi i ri nuk kërkon kujdestarë të kujtesës, por ndërtues të së ardhmes. Dhe partitë që vazhdojnë të jetojnë kryesisht nga kapitali emocional i së kaluarës rrezikojnë të mbeten peng i saj, ndërsa qytetarët presin përgjigje për jetën e tyre sot dhe nesër.
