Kosova dhe Shqipëria nuk po përballen më vetëm me krizë ekonomike, politike apo sociale. Sot jemi përballë një rreziku shumë më të madh: zbrazjes së trojeve shqiptare dhe shuarjes graduale të fuqisë sonë kombëtare në vendin tonë.
Popujt e mëdhenj mund t’i përballojnë më lehtë valët e emigrimit. Ne jo. Ne jemi dy shtete të vogla shqiptare, me numër të kufizuar banorësh, dhe për këtë arsye çdo i ri që largohet, çdo familje që ikën, çdo fshat që boshatiset, çdo shkollë që mbyllet, është goditje direkte mbi të ardhmen tonë kombëtare.
Mjafton të shikosh realitetin përreth nesh ku shohim:
– shkolla moderne pa nxënës,
– salla sporti pa sportistë,
– fusha të hapura sportive pa fëmijë,
– shtëpi të mbyllura e të pluhrosura,
– oborre të lëna pas dore,
– toka djerrë e të papunuara,
– pemë të pavjelura,
– biznese që rrin hapur gjithë ditën pa hyrë këmb njeriu brenda,
– pleq e plaka që presin në heshtje ndonjë zë fëmije apo nipi e mbese që ua ka marrë mërgimi.
Kjo nuk është më vetëm braktisje e fshatit.
Kjo është shpërbërje e heshtur e kombit.
Rreziku për ne nuk është vetëm varfëria.
Nuk është vetëm korrupsioni.
Nuk është vetëm paaftësia e qeverive.
Rreziku më i madh është se po humbim njerëzit tanë: të rinjtë, çiftet e reja, profesionistët, fermerët, punëtorët, nxënësit, studentët – pra shtyllën që e mban gjallë shtetin, ekonominë dhe kombin.
Nëse vazhdohet me këtë ritëm, pas 20 apo 30 vitesh ne do ta paguajmë shtrenjtë këtë indiferencë:
– me fshatra të shuar,
– me qytete të mplakura,
– me ekonomi të dobët,
– me më pak lindje,
– me më pak shkolla,
– me më pak prodhim,
– me më pak peshë kombëtare e politike në rajon.
Shteti nuk mbahet vetëm me flamur e me himn.
Shteti mbahet me njerëz.
Me familje që ndërtojnë jetën këtu.
Me të rinj që e shohin të ardhmen këtu.
Me fëmijë që mbushin shkollat.
Me bujq që punojnë tokën.
Me sipërmarrës që investojnë.
Me besim se vendi yt nuk është stacion i përkohshëm, por shtëpia ku ndërtohet e ardhmja.
Pikërisht këtu qëndron dështimi më i madh i klasës politike shqiptare, në Kosovë e në Shqipëri: nuk arriti ta bëjë atdheun vend shprese për të rinjtë e vet. Përkundrazi, e ktheu në vend zhgënjimi, pasigurie, padrejtësie dhe ikjeje masive.
Sot, kush nuk e sheh këtë katastrofë ose është i verbër, ose nuk do ta pranojë të vërtetën.
Shqipëria dhe Kosova kanë hyrë në një fazë shumë të rrezikshme, ku dobësia e brendshme kombinohet me interesa të jashtme destabilizuese. Çdo trazim politik, çdo nxitje e anarkisë, çdo radikalizëm i importuar, çdo përpjekje për ta mbajtur të dobët shtetin shqiptar duhet parë me shumë seriozitet. Sidomos kur Shqipëria synon integrimin europian dhe kur çdo destabilizim i saj i shërben pikërisht atyre që nuk e duan një Shqipëri të fortë, moderne, europiane dhe të ankoruar përfundimisht në Perëndim.
Prandaj kjo nuk është kohë për propagandë boshe.
Nuk është kohë për folklor politik.
Nuk është kohë për mashtrime elektorale me ndihma të përkohshme e me show televiziv.
Kjo është kohë për alarm kombëtar.
Na duhet urgjentisht një strategji shqiptare kundër shpopullimit:
– mbështetje reale për familjen dhe lindshmërinë,
– paga dinjitoze dhe vende pune serioze,
– arsim cilësor dhe shëndetësi funksionale,
– subvencione të fuqishme për bujqësinë dhe jetën në fshat,
– strehim të përballueshëm për çiftet e reja,
– mbështetje për biznesin prodhues,
– dhe mbi të gjitha, një shtet që i jep qytetarit arsye për të jetuar këtu, jo për të ikur.
Unë nuk po shkruaj për panik.
Po shkruaj nga dhimbja.
Nga dhimbja kur e shoh fshatin tim të heshtur.
Kur shoh shkollën pa fëmijë.
Kur shoh oborret pa zë.
Kur shoh pleqtë duke pritur më kot.
Kur shoh shtëpitë e mbyllura dhe tokën e lënë.
Kur e kuptoj se kombet nuk humbin vetëm në luftë.
Kombet humbin edhe kur zbrazin vetveten, kur dorëzohen para ikjes dhe kur nuk reagojnë në kohë.
Nëse sot nuk zgjohemi, nesër do të jetë vonë.
Dhe atëherë pasardhësit tanë do të na gjykojnë jo pse nuk patëm mundësi ta ndalim këtë tragjedi, por pse e pamë me sy dhe heshtëm.
