Edhe sivjet nxënësit shqiptarë dhe prindërit e tyre bashkë me mësuesit organizuan festën tashmë tradicionale në Quinto di Trevizo. Me ftesë të tyre kishin ardhur edhe të ftuar nga qytetet tjera si dhe miq e dashamirë të komunitetit shqiptar i cili në provincën e Trevizos dhe në Veneto njihet për të mirë dhe merret si shembulli mirëfilltë i integrimit dhe multikulturalitetit.
Ditën e shtunë me 28 maj në lokalet e parrokias në Quinto di Treviso në via Graziati nr.2,,Shkolla shqipe e mësimit plotësues mbylli me sukses vitin shkollor 2021-22. Salla e stolisur me flamuj kombëtar e shtetëror të Kosovës, Shqipërisë dhe Italisë ishte e gatshme për fillimin e festës e cila po hetohej edhe nga zërat gazmorë të fëmijëve.
Tubimin e hapi koordinatori i shkollës dhe veprimtari i dalluar i komunitetit shqiptar prof. Bajram Desku i cili foli për punën me nxënësit në këtë vit shkollor të suksesshëm pas pauzës së detyrueshme të diktuar në vitin paraprak për shkak të masave shtërnguese të qeverisë italiane për të mbrojtur popullsinë nga efektet shkatërruese të pandemisë së Covid-19.
Kthimi i nxënësve në shkollën shqipe në Quinto ishte një sfidë e madhe duke marrë parasysh pasojat e dëmshme që u vërejtën në vijimin e mësimit plotësues në shkollat e tjera në pjesë të tjera të Italisë. Mësimet i ndoqën 22 nxënës të cilët mezi prisnin ardhjen e ditës së shtunë per tu takuar mes veti dhe me mësimdhënësit Shkurte Zogaj dhe Bajram Desku si dhe me mësuesin e palodhshem te valleve kombetare shqipe korreografin Muamer Murtezani.
Mësuesi i nderuar Bajram Desku i cili është edhe kryetar i Shoqatës humanitare-kulturore shqiptare “Shën Nënë Tereza” të Trevizos në hapje të këtij tubimi festiv foli edhe për veprimtarinë e gjerë të anëtarëve të dalluar të këtij komuniteti të cilët njihen edhe për shembullin e integrimit të shkëlqyer në shtetin italian.
Përveq organizimit të suksesshëm të përvjetoreve të Manifestimit kushtuar shenjëtores shqiptare Nënë Terezes. monumenti i së cilës zbukuron njërin nga sheshet e qytetit të Quintos, jehonë të madhe patën edhe aksionet e grumbullimit të mjeteve financiare nga ana e afaristëve shqiptarë për të ndihmuar regjionin Veneto në përballimin e efekteve të krizës së punës dhe varfërisë së familjeve, të krijuara nga pengesat në punë e në prodhim.
Ai falenderoi të gjithë ata që në mënyra të ndryshme kanë ndihmuar dhe përkrahur shkollën shqipe, aktivitetet kulturore të komunitetit si dhe realizimin e projekteve të mirëfillta. Emrat që meritojnë respekt nga të gjithë ishin ato të afaristëve dhe veprimtarëve të mirenjohur si psh: Hetem Zogaj, Bedri Suka, Albert Bashota, Rrahim Krasniqi, Xhevat Zemaj, Imer Berisha, vëllezerit Murat dhe Gazmend Bytyci, Mursel Kodra, Elmi Vrenezi,Anton Gjoka dhe Gezim Muçolli.
Me këtë rast vlenë të përmendet edhe projekti i fundit ku afaristi Hetem Zogaj dhe firma e tij “AZ Costruzioni” kanë restauruar fasadën e parrokias aty ku janë lokalet ku i zhvillon aktivitetet mësimore shkolla shqipe. Hetemi me punëtorët e tij pa pagesë kanë ngjyrosur muret duke merituar edhe lavdatat e shprehura plot respekt edhe nga prifti Don Stefano Bressan dhe besimtarët e kishës së Quinto di Trevizo në Buletinin javor kishtar të 28 majit.
Për ta kujtuar rolin konstruktiv si dhe kontributin vullnetar te firmës “AZ Costruzioni”, shoqata “Shën Nënë Tereza” e shpërbleu me një mirenjohje të veçantë afaristin e dalluar z. Hetem Zogaj.
Mysafir nderi i veçante i këtij manifestimi ishte edhe Don Matteo i cili kishte qenë njëri nga ata që para disa vitesh i besuan dhe e përkrahën mësues Bajramin për të hapur shkollën shqipe duke i ofruar edhe lokalet e kishës pa kurrfare kompenzimi material, Me këtë rast në emër të shoqatës shqiptare, kryetari Bajram Desku i dha si çmim një targë mirënjohje për kontributin e tij human, shoqëror dhe religjioz në afrimin e komunitetit shqiptar dhe shoqërisë italiane.
Gjatë këtij aktiviteti u bë edhe ndarja e çertifikatave të vijueshmërisë të cilat për herë të parë u bënë unike në emër të Këshillit të Mësuesve Shqiptarë në Veneto. Ato ua dhanë nxënësve të vegjël mësues Bajrami dhe mësuese Shkurta duke iu dëshiruar pushime të këndshme si çdo vit në vendlindje të prindërve të tyre në Kosovë, Shqipëri e Maqedoninë shqiptare.
Duke e udhëhequr me plot sukses këtë tubim madhështor, z.Bajram Desku i përmendi dhe përshendeti me emra të gjithe mysafirët e ftuar e edhe ata që për arsye të angazhimeve të pashtyera nuk kishin mundur të jenë prezent. Pastaj i ftoi me radhë plot respekt e nderim për bashkëpunim të ndërsjellë duke ua dhënë fjalën atyre që ishin prezentë.
E para foli zonja Leonora Zefi, kryetare e shoqatës shqiptare “Teuta” e cila kishte ardhur nga qyteti Trento i regjionit fqinj Trentino-Alto Adige. Duke uruar të pranishmit për festën e mrekullueshme ajo foli edhe për punën dhe projektet e ardhshme të shoqatës kulturore që ajo udhëheq, ku dha mjaft shpjegime për projektin e fundit për punimin e Obeliskut kushtuar heroit kombëtar Gjergj Kastriotit Skenderbeut dhe vendosjen e tij në parkun qendror në Trento. Ajo foli për vështirësitë e mëdha për sigurimin e mjeteve financiare për realizimin e kësaj vepre monumentale arti që duhet ta bëjë të ndihet krenar çdo shqiptar. Meqenëse për të ecur përpara me punimet e këtij projekti atdhetar duhej paguar si paradhënie gjysma e mjeteve financiare, zonja Zefi e ka parë të nevojshme të marrë kredi në emër të saj në Bankën e Trentos dhe ka paguar 20 mijë euro anticip. Shoqata ka kohë që apelon për ndihmë te të gjithë anëtarët dhe qytetarët tonë për ta ndihmuar në realizimin e këtij projektit por deri më tani në mënyrë sinjifikative janë përgjegjur afaristi kosovar nga Bolzano i nderuari Elmi Vrenezi i cili ka dhuruar tremijë euro si dhe afaristët nga Shoqata e “Shën Nënë Terezës” nga Treviso me rreth njëmijë euro. Kryetarja Leonora Zefi përmendi edhe kontributin e patriotave tonë të tjerë si dhe të miqve italianë: Kujtim Manaj me 1200 euro, Marjan Bunaj me 1100 euro, Bardhyl Durmishi me 1000 euro, Francesca Bosetti me1000 euro, Marco Viola 1000 euro, pastaj me nga 200 e 100 euro, Ernest e Flora Martini , Terezina Pacaj , Alfred Bahaj, Shoqata Kulturore “Bashkimi kombëtar” nga Bassano del Grappa, Tritan Myftiu, e të tjerë, ku i ftoi edhe njëherë të gjithë shqiptarët zemërmirë që të vazhdojnë të dhurojnë e të ndihmojnë në realizimin e këtij projekti madhështor që do ta nderojë komunitetin shqiptar në Itali.
Me pastaj fjalën e morën edhe mysafirë të tjerë të ardhur nga qytetet tjera si zonja Miradije Avdullahu-Zymeri kryetare e Shoqatës kulturore “Ardhmëria” nga Arzignano e Viçencës, Sami Binakaj kryetar i Shoqatës “Kosova”dhe Valdet Tahiraj aktivist nga qyteti Portogruaro, pastaj Mursel Kodra nga Prekazi legjendar, Xhelal Shaqiri ish ushtar i UÇK-së dhe Gëzim Muçolli nga Padova. Poashtu takimin e përshëndeti edhe Esantila Musaj, vajza e profesorit të ndjerë Selim Musaj, ish kryetar i Lëvizjes Kombëtare “Unikomb” e cila pasi falenderoi Bajramin për ftesën që i kishte bërë vajzave dhe bashkëshortes së bacit Selim, kujtoi respektin dhe bashkëpunimin e ndërsjelle që pati babai i saj me shoqatën “Shën Nënë Tereza” dhe të gjitha shoqatat shqiptare në Itali.
Në fund të këtij manifestimi festiv nxënësit e shkollës shqipe “Shën Nënë Tereza” të prirë nga mësuesi i valleve Muamer Murtezani luajtën me mjeshtri dhe zell të madh vallet e bukura që i kishin mësuar gjatë këtij viti duke e zbukuruar dhe rritur vlerën dhe madhështine e artit shqiptar.
Gëzim Muçolli, aktivist i njohur i çështjes kombëtare në Itali.
Kurse për ta bërë edhe më të madhe festën prindërit e kësaj shkolle për nxënesit dhe mysafirët kishin përgatitur një banket me ushqime tradicionale të kuzhinës autoktone kosovare.
Më poshtë mund të shihet video nga manifestimi i mbajtur në Trevizo të Italisë.
Qeveria Kurti shpalosi vendimin për pagën minimale, për kategoritë me pagesa të ulëta. Një vendim i studjuar mirë dhe me gadishmëri për trajtimin e kategorive tjera. Ndonëse kjo përfshinë një masë të madhe njerëzish, u mendua si zgjidhje parësore.
Në radhë do të vijnë kategoritët tjera, siç janë ato me aftësi të kufizuara, për të cilat duhet trajtim i veçantë, bazuar në praktikat evropiane, pasi këto kategori kanë nevojë për kujdestari të përhershme familjare dhe pengon punësimin e njërit nga çiftet.
Kategoria e Veteranëve të UÇK-së është shumë komplekse. Gjykata kishte shansin:
Së pari, të prangoste Komisionin për Listat Emërore të Verifikimit të Veteranëve, me ndonjë përjashtim, për abuzim, shpërdorim flagrant të detyrës dhe falsifikim, me dashje dhe përfitues nga këto lista;
Së dyti, për pranga ishin dhe janë edhe Hashim Thaçi, Isa Musta, Agim Çeku, Ramush Haradinaj, me akuzën, thellësisht, armiqësore ndaj shtetit të Kosovës, për makro-abuzim, shpërdorim të buxhetit shtetëror të Kosovës.
Sipas komandantëve elitë, të mirë-informuar, deri në vitin 2019, Kosova kishte 33.600 “Veteranë” të rrejshëm! Ky numër ka vazhduar rritjen. Sot marrin rrogë mujore 37.000 “Veteranë”, kinse, të papunë! Kjo është një gënjeshtër e madhe “sa bjeshka”! Shqiptarët janë trima në poshtërsi, sidomos për të zhvatur shtetin e tyre! E turphme dhe kriminale!
Debati në Kuvend, për çështjen e “Veteranëve”, ishte sa i poshtër, aq edhe idiotesk. “Kuota e pagës, për Veteranët të jetë 600 euro në muaj, plus rroga nga puna”, – çirrej banda e PAN-it! Më e zëshjma ishte AAK-ja. U pa sheshit se ky subjket politik, ka degjeneruar procesin, duke llogaritur tej 60 mijë “Veteranë” dhe, për më tepër, i gjithë populli është “veteranë”, – thonë krerët e kësaj partie, e dyshuar për shumë afera kriminale e korruptive!
Më i zëshmi në marrëzi, ishte shefi i grupit të deputetëve të AAK-së, Besnik Tahiri! Ai u turpërua, më fund, sepse çfarë kërkon ai, nuk e pranon asnjë logjikë normale. Insiston të paguhen – en bloc – 47 mijë “Veteranë”, pavarësisht se falsifikimi është katërfishuar! Tima e Gania, me tellallët tjerë, ia “mbajnë Ison”!
Zhgënjejnë edhe ushtarakët, Anton Quni e Hisen Berisha!
Prisnim një qasje tjetër në debat, nga heronjtë e gjallë të Kosharës, legjitimuese e luftës së UÇK-së, Anton Quni dhe Hisen Berisha. Ata duhet të ishin përkrah Qeverisë Kurti, edhe pse opozitarë. Sepse nuk ka asnjë mundësi reale, për ngritje page të Veteranëve, ndërkohë që 33.600 prej tyre janë “veteranë” të rrejshëm!
E vetmja zgjidhje racionale është ndërprerja e menjëhershme dhe totale e kësaj pagese dhe futja në skemën sociale, të dinjitetshme të Veteranëve të vërtetë, të cilët janë të papunë. Ndërkohë, të jetë prioritet punësimi i tyre. Me 40 milionë euro në vit, që po kërkohet të dyfishohet, në 80 milionë euro në vit.
Gjeneral Berisha na kujton ata që thonë “një më pak”, kur po vdesin veteranët, “sepse të përzier me të rremë, po na marrin bukën e kalamajve. Për ndryshim, përmendi me dhimbje një shifër, që janë amëshuar gjatë këtyre viteve të fundit. Veçse kjo nuk lehtëson abuzimin me paranë e shtetit, kur dihet se shumica absolute e “veteranëve” të rremë, janë në gjysmë-moshe. Dhe, një përllogaritje e thjeshtë, rezulton të humbasin miliarda euro, në gjallje të tyre, kotsekoti!
Si ushtarakë, atdhedashës të dëshmuar ndër beteja, deputetët Quni dhe Berisha, duhet ta bindnin Kuvendin, se krimi ekonomik, tashmë, ka ndodhur dhe makro-hajnat në këtë Parlament, po thërrasin “kapeni hajnin”!
“Veteranët” e rremë – klientelë elektorale dhe përfitime materiale
Në “zallamahinë” e asaj mjegullnaje patetike, “për vlerat e luftës, njerëzit e lirisë”, heshtej, qëllimshëm, krimi dhe poshtërsia abuzuese, qëllimi dhe përfitimi, nga shitja e dhjetra-mijëra të “Dëshmive të Veteranit”, që përbëjnë armatën e “veteranëve” të rremë! Urtësia, gjithnjë aktuale: “Sa poshtë ka rënë katundi”!
Tashmë ka vetëm një rrugëdalje, nga kjo hulli, ku për interesa klienteliste elektorale dhe përfitime materiale, me shitjen e “Dëshmive të Veteranit”, ku e kanë futur Kosovën, horrat e babëzitur për pushtet dhe para! Ndërprerja e mënjehershme e dhënies të pensioneve, për të gjithë veteranët, qofshin ata të vërtetë apo të rrjeshëm.
Ndryshimi i ligjit për “Statutin e Veteranit”, duke mos përfillur këshillën e poshtër dhe, tërësisht” armiqësore të Gjeneral Agim Çekut, se “veteran është edhe ai që i ka dhënë një gotë ujë ushtarit të UÇK-së”, – sepse kjo i bënë mercënarë shtetasit e Kosovës. Lufta për Atdhe, është detyrë e parë obligative dhe jo honorar.
Tashmë, drejtësia në Kosovë, ka humbur kredibilitetin dhe me kuadrin e saj korruptiv aktual dhe forcën mujëshore të kriminelëve, gjithnjë aktiv në politikë, nuk ka as mundësi teorike, për të bërë spastrimin e listave emërore, për të ndarë “veteranët” e rremë nga ata të vërtetë. Hetimi dhe vlerësimi bëhet nga një ekip i heshtur dhe AKI duhet të këtë një rol të veçantë, special. Kushdo që aplikon fallco dhe komisioneri që firmos fallco, përgjigja ndëshkuese, duhet të jetë e rreptë, e menjëhershme dhe e pakompromis.
Numri i veteranëve të vërtetë, nuk kalon shifrën e 13 mijë luftëtarëve, e thënë kjo nga komandantët elitë, si Sylejman Selimi, me komandantët drenicarë të tij; Anton Quni, me komandantët FARK-istë; politikanët Hashim Thaç e Kadri Veseli; edhe Xhevdet Qiriqi dhe të tjerë, janë të një mendjeje se falsifikimi është grotesk, që kulmon në Dukagjin. Të papunët nga këta, ose do të punësohen me përparësi, ose do të gëzojnë ndihmën e dinjitetshme sociale, duke e përcjellur, në vijimësi gjendjen e tyre ekonomike.
Dhe, pas pensionimit, veç kuotës së rregulltë pensionale të punës, do të marrin shtesën, ta zëmë, prej 100 euro të Veteranit. Kjo mënyrë shpërblimi është praktikuar pas Luftës së Dytë Botërore (LDB), edhe pse lufta, atëherë, ka zgjatur 5 (pesë) vjetë, krahasuar me luftën e fundit në Kosovë, vetëm disa muaj!
Gjeneral Butka: “Nga 186 veteranë, u bënë 3000 “veteranë”!
Kryetari i OVL të UÇK-së, për Shqipëri, Gjeneral Spiro Butka, deklaron: “Unë kam dorëzuar listën emërore prej 186 luftëtarëve, për – Statutin e Veteranit -, përfshi edhe prapavijën, nga Shqipëria. Por, tani, marrin pensionin e “Veteranit” 3.000 vetë. Askush nuk më ka konsultuar mua për këtë shifër të turpshme. Madje, ky numër po rritet”!
Gjeneral Spiro Butka flet me emra, për ata që shumëzuan, falsifikueshëm, numrin e “veteranëve” të rrejshëm! “Komandantët e Kosovës, me disa matrapazë nga Shqipëria, kanë hapur biznese, që nga Kukësi deri në Tiranë”, – deklaron gjenerali i respektuar shqiptar.
Të pyetur për numrin e luftëtarëve nga Shqipëria, në Luftën e Kosovës, luftëtarë që kanë plagë plumbash në këtë luftë, e kontestojnë edhe shifrën 186 “veteranë”. “Por, Gjenerali duhet të këtë llogaritur edhe kautdhe gomerët, që kanë bartur “kallashët” kinezë, edhe pse janë paguar majmë”, – thonë ata.
Protestojnë kallësit e Flamujve të Dardanisë dhe sjellësit e Decentralizimit dhe të “Zajednicës”!
Protesta e thirrur nga OVL të UÇK-së dhe ca Shoqata simotra, të cilat zvarritën pas saj, “si Muça pas daive”, krerët e saj të sotëm dhe të djeshëm, janë ata që zbatuan projektin e Serbisë, duke organizuar protestat e dhunshme, fatale për Kosovën, në mars-prillin e 2004-ës, që sollën Decentralizimin, fshat e komunë serbe në Kosovë, deri ke “Zajednica”, gjithnjë problematike edhe sot për Kosovën.
Ky grup i rezikshëm e manipulues, rrast i dyshimtë, janë “tuxharët” e shitjes, me shumicë, të “Dëshmive të Veteranit”! Në vend që të japin llogari për krimet e bëra, ata, sot, po rrezikojn qetësinë dhe rendin në Kosovë. Prandaj, luftëtarët veteranë të FARK-ut të Ibrahim Rugovës, kurrë nuk e kanë njohur dhe as nuk kanë bashkëpunuar me këtë Shoqatë, skajshëm destruktive, mbrojtëse e krimit dhe e kriminelëve. Krerët e saj matrapazë, të dyshuar për krime gjithëfarëshe, që përtej dy dekadave, përballën me gjyqe e burgje, kanë nxirë imazhin e Kosovës, gadi, pakthyeshëm.
Protesta e sotme e OVL të UÇK-së, është provokuese e shqiptarëve, kriminale e rrugaçërore, e manipuluar nga krerët e çoroditur të PAN-it. Veteranë e vërtetë, duhet ta bojkotojnë dhe ta dënojnë, sepse krerët horra, të djeshëm dhe të sotëm, që nga vitët 2000, vazhdojnë të manipulojnë dhe të përfitojnë, duke u bërë “komandantë milionerë”.
Një shstet ligjor, do t`i zinxhironte prapa grilave. Por, “kanë gjetur gjetur shesh dhe bëjnë përshesh”, – siç shprehet populli, për raste të ngjajshme. Kjo dëshmon se krimi i pandëshkuar, mund të përsëritet në çdo kohë. Këta kallës të – Flamujve të Dardanisë -, duan mjegullnajë, për përfitime personale.
Krerët holrrakë të OVL të UÇK-së, në vend që të japin llogari, për abuzimet hajnore dhe kriminale, ata zhurmojnë, cinikisht e poshtërsisht, për të mbuluar krimet e tyre.
-Në 12 Qershor 1999 – Ditën e Lirisë së Kosovës raportoja drejtpërdrejë nga kolona e tankeve të para të NATO-s që prirë nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës hynin në Kosovë, duke filluar nga ora 05 e 17 minuta të përcjella nga helikopterët Apaçë/
-Liria Kosovës po i vinte më pak se tre muaj pas 24 Marsit 1999 të fillimit të ndërhyrjes së aviacionit të NATO-s me bombardimin e pozicioneve të forcave kriminale serbe që bënin spastrim etnik, masakra e gjenocid kundër shqiptarëve/
-Viti 2005 – Presidenti historik Dr. Ibrahim Rugova për 12 Qershorin – Ditën e Lirisë: Dita më e madhe në historinë e re të Kosovës…/
-Urime Federates Mbarë-Shqiptare të Amerikës VATRA për festën e saj të jubileut të 110 vjetorit në Ditën e Lirisë së Kosovës – 12 Qershor 2022/
SPECIALE-Gazeta DIELLI dhe portali DRINI nga korrespondenti në Kosovë Behlul JASHARI
-12 Qershor 2022, plot 7 vjet shkrimesh-raportimesh nga Kosova për Gazetën DIELLI në Amerikë –
PRISHTINË, Qershor 2022/ Kosova feston Ditën e Lirisë dhe Paqes – 12 Qershorin.
Para 23 viteve Kosovës nisi t’i ndodhte liria dhe paqja: Ishte ora 05 e 17 minuta e mëngjesit në 12 Qershorin historik 1999, kur prirë nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës tanket e para të NATO-s të përcjella nga helikopterët Apaçë nisën të hynin në Kosovë, kalonin kufirin nga Maqedonia në Bllacë-Han të Elezit. Lajmin e madh për gjithë shqiptarët e botën e raportoja drejt Tiranës për Agjencinë Shtetërore Zyrtare të Lajmeve të Shqipërisë – Agjencinë Telegrafike Shqiptare dhe Radio Televizionin Shqiptar nga kolona e tankeve të para të focës ushtarake më të madhe planetare, e cila të nesërmen merrte në kontroll edhe kryeqytetin, Prishtinën, ndërsa duke kaluar kufirin nga Shqipëria nëpër Morin-Vërmicë shkonte edhe drejt Prizrenit…
Uturima e fortë e helikopterëve Apaçë dhe e kolonës së gjatë të tankeve të NATO-s, që hyri në Kosovë në mëngjesin e hershëm të 12 Qershorit 1999 nuk kishte kend ta zgjonte në qytezën kosovare Hani i Elezit, mu në pikën e kufirit me Maqedoninë. Forca më e madhe e botës, NATO, kalonte nëpër qytezën fantazmë, të mbetur pa banorët e dëbuar, të boshatisur nga jeta, të djegur e bërë shkrum nga gjenocidi e spastrimi etnik i forcave okupatore të Serbisë mbi popullin shqiptar të Kosovës.
Me përshkrimin e kësaj pamje të tmerrshme të Kosovës së mbetur pa njerëzit e saj, por edhe me gëzimin më të madh se në atë mëngjes plot shkërqim të diellit që po lindëte kishte ardhë ajo dita e ora e madhe e ëndërrave – Dita e Lirisë së Kosovës, po vazhdoja të japë me telefon raportin e nisur në orën 05 e 17 minuta, me kryelajmin më të madh në botë: “Taknet e para të NATO-s hynë në Kosovë, në këtë orë të lume, në këtë mëngjes të 12 Qershorit 1999, në këtë ditë të madhe historike për Kosovën dhe të gjithë shqiptarët…”
Më shumë se lajm ishte një shpërthim ndjenjash, që në reportazhin e asaj dite mundohesha t’i tregojë edhe me këto fjalë: “Çlirimi i Kosovës nuk është ëndërr, është më shumë se gëzim, po ndodhë…”
Me një ndjenjë krenarie erdhën pastaj pëshëndetjet për NATO-n në Kosovë nga një grup i luftëtarëve të lirisë, të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, i cili doli të presë e përshëndes forcen aleate. Ishin me uniformat dhe simbolet e ushtrisë me shqipnjën dykrenare, e të paarmatosur.
Uniforma të tjera dhe ushtarë të tjerë nën armë, pjesëtarë të forcave serbe, u gjetën ca më vonë në një tunel, tek në ikje minonin për t’ia mbyllë rrugën NATO-s. Ata u çarmatosën dhe u detyruan vet t’i heqin minat, dhe marshi i NATO-s vazhdoi pas një ndalje e vonese te tuneli.
Një ndalje e gjatë e kolonës, më se katër orë, ishte te Ura e Kashanit mbi lumen Lepenc në Grykën e Kaçanikut. Njësitet britanike të xhenios, ushtarë nga Nepali dhe Anglia , brenda asaj kohe zhvilluan operacionin për mënjanimin e rreziqeve të mundshme nga minat dhe për t’u siguruar se mbi urë do të mund të kalojnë tanket dhe makineritë e tjera të renda luftarake. Testimi i urës u bë edhe me zbarkimin e helikopterëve mbi të, fillimisht helikopterë më të lehtë e në numër më të vogël, e pastaj githënjë e më të rëndë e në numër më të madh…
Kishte kaluar ora 15 e pasditës dhe ura po kalohej…
Kishte edhe rreziqe e pengesa të tjera në terrene të luftës së sapopërfunduar. “Asnjë hap jashtë asfalti”, ishte urdhëri për gazetarët që ishim në kolonën e NATO-s. Mina të vendosura nga forcat serbe mund të kishte kudo.
Në Grykën e Kaçanikut forcat serbe kishin lënë prapa edhe shumë grafite në faqe shkëmbinjësh. Për grafitin serb “Kosova është zemra e Serbisë” si një antigrafit ishte komenti i një gazetari: “E si mund të jetë zemra jashtë trupit?!”. “Serbia deri në Durrës” ishte një nga grafitet që shkonin në të pamundurën e edhe shumë më larg: “Serbia deri në Tokio”, “Serbia deri në Sidnei”, që pretendonin se edhe Japonia dhe Australia qenkan Serbi. Gazetarët nga gjithë bota, me të cilët në kolonën e tankeve të para të NATO-s në Kosovë isha bashkë me korrespondentin nga Shkupi të gazetës shqiptare tradicionale të Kosovës Rilindja, Bedri Sadiku, ato grafite i shikonin si një çmenduri serbe dhe qeshnin, fotografonin, filmonin, raportonin…
Për të hyrë me NATO-n në Kosovë “të akredituar deri natën e 11/12 Qershorit, diku pas mesnate, ishin më shumë se 1500 gazetarë nga gjithë bota”, ka shkruar Bedriu në gazetën historike Rilindja, për të cilën ka shkruar-raportuar e fotografuar në 12 Qershor 1999, kur kishim fatin historik të hyjmë në Kosovë me NATO-n që sillte lirinë…
Përtej grafiteve të përçudshme serbe, si një përgjigje dhe realitet se çka është Kosova u shfaq imazhi i Flamurit Kombëtar Shqiptar i ngritur si fluturim shqiponje dykrenare e si në majën më të lartë të festimeve në gjithë botën në qytetin e Kaçanikut, ku në 7 Shtator 1990 ishte shpallur Republika e Kosovës dhe miratuar Kushtetuta e saj në një mbledhje historike të Kuvendit të Kosovës, në kushte të rënda dhe plot rreziqe okupimi, e që pasonte Deklaratën Kushtetuese për Pavarësinë e Kosovës të 2 Korrikut 1990 të miratuar para dyerve të mbyllura të ndërtesës së Kuvendit kosovar në Prishtinë nën shtetrrethim edhe me tanke e snajperë të forcave okupatore të Serbisë.
Një pjesë e forcave të NATO-s u ndal në Kaçanik, ndërsa kolona vazhdoi rrugën drejt Fushës së Pajtimit dhe qytetit të Ferizajt, në orët e pasditës…
Ora 16. Mbi qytetin e Ferizajt shiheshin re tymi. Për të pritur e përshendetur NATO-n me lulet që i vënin mbi tanke e shtronin rrugën, dhe me brohoritjet “NATO, NATO”, “Kosova, Kosova”, “NATO-Kosova e Lirë”, kishin dalë ata pak banorë shqiptarë që kishin mbetur në Ferizaj. Ata kishin dalë përkundër kërcënimeve e shumë rreziqeve se ende forcat serbe nuk kishin ikur. “Forcat serbe edhe sot po e djegin Ferizajn, duan ta djegin të tërin në largim e sipër”, tregonin banorët shqiptarë.
Në një cep të rrugës ishin ndalur ushtarakë të NATO-s dhe fëmijëve u shpërndanin bombone – ëmbëlsira. Fëmijtë ishin tërë gëzim. Një vajzë 10-vjeçare, shumë smpatike, po shtrëngonte ëmbëlsirën në grusht te zemra dhe thërriste shumë e lumtur: “Do ta ruaj tërë jetën për kujtim”. Për ta ruajtur, veç një herë e afroi te buzët bombonin ajo vajzë që muaj të tërë as s’kishte parë ëmbëlsira e kishte vujtur edhe nga uria në mungesë të bukës. Vajza tregonte se ajo është Shega Asllani dhe se është nxënëse shembullore e klasës së katërt të tetëvjeçares. Një e afërme e saj, Bardha Asllani, me gazetarët spanjollë fliste spanisht, ndërsa për të shprehur falenderimin e madh të gjithë fëmijët përreth brohorisinin për Solanën, atëherë Sekretar i Përgjithshëm i NATO-s, për Presidentin Amerikan Clinton, Kryeministrin Britanik Bler…
Pas ndonjë ore edhe fushat rreth Lipjanit u mbushen tanke të NATO-s, të cilat para mbrëmjes arrijnë deri afër Prishtinës, por hyrja në kryeqytet mbetet për të nesërmen…
Me gazetarët që nuk u pritej u nisëm për në Prishtinë edhe pse rreziku ishte i madh para se të hynin forcat e NATO-s. Ishte edhe festë lajmi që e jepja drejt Tiranës se po hyja në Prishtinë dhe afër ishin forcat e NATO-s që do hynin…
Po kthehesha në Prishtinë, para mbrëmjes së 12 Qershorit, duke kujtuar edhe largimin drejt kufirit jugor të Kosovës pasi në mbrëmjen e 24 Marsit 1999 në kushte të pamundshme të ndërprerjes së linjave telefonike dhe dritave, me lidhje satelitore që e mundësoi vëllai Demë Jashari nga Zvicëra, nga banesa plot edhe me refugjatë në qytetin në luftë e në shtetrrethim, derisa shkallëve të ndërtesës në lagjen Ulpiana dëgjoheshin rrapllimat e zërat e forcave serbe, kisha raportuar nga Prishtina në Tiranë për goditjet e para të aviacionit të NATO-s e të nesërmën në mëngjes për “qytetin fantazmë” e masakrat e reja të forcave serbe në shtëpitë e shqiptarëve gjatë natës…
Atë parambrëmje të 12 Qershorit 1999 në qendër të kryeqytetit, te Hotel Grandi, shihej se rreziku ishte edhe më i madh se që ishte paramenduar. Në të gjitha anët kishte të shtëna armësh. Kudo kishte policë, ushtarë, paramilitarë serbë, të gjithë të armatosur, shumë prej tyre edhe të dehur…
Edhe në atë situatë, mes shumë rreziqesh, po bëja një raportim edhe për gazetën Rilindja, e cila pas ndalimit nga forcat serbe në Kosovë vazhdonte të dalë në Zvicër, Shqipëri…Nuk dola fare nga automjeti që u ndal para hotelit, dolën vetëm gazetarët nga bota.
Paramilitarët serbë i ndoqën gazetarët ende pa hyrë në hotel, dhe nëpër një rrëbesh shiu që largoi njerëzit nga rruga po largoheshim me shpejtësi me automjetin ku ishim…
Po ku të shkonim, ku ta kalonim natën, kur ende nuk mund të shkoja në banesën time ku kishin hyrë forcat serbe…
Shkojmë drejt adresës së telefonatës së 6 Majit 1999 nga Prishtina, që u bë lajm…“Ai lajm na dha shpresë shpëtimi”, u shprehën me falënderim të ngujuarit atje, që na dhanë çelësin e një banese të boshatisur.
Në lajmin e 6 Majit 1999, natyrisht, në rrethanat që ndodheshin të ngujuarit në Prishtinë, mes forcave kriminale, nuk përmenda burimin, telefonatën nga posta e re e Prishtinës që ishte bërë mes rreziqesh, po duke iu referuar “burimeve” tregova çka po ndodhëte, që “bota ta marrë vesh”.
“Shqiptarët në Prishtinë – mburojë e gjallë”, ishte titulli i lajmit që kisha raportuar nga Kufiri jugor i Kosovës në 6 Maj 1999, ku theksoja: “Shumë banorë të Prishtinës po mbahen peng dhe
po përdoren nga serbët si mburojë e gjallë. Ata janë detyruar të qëndrojnë në shtëpitë dhe banesat pranë vendeve ku janë fshehur
armë dhe mjete të mekanizuara ushtarake si dhe nëper objekte që
mund të bombardohen nga NATO-ja”…
Në kryeqytetin e Kosovës edhe gjatë gjithë natës së 12-13 Qershorit 1999 breshëritë e armëve serbe vazhdonin dhe plumbat qorr binin mbi kulmin e banesës së boshatisur, ku u strehuam. Nata e fundit e forcave serbe në Prishtinë ishte plot tmerre dhe ankthe, kishte shqiptarë të vranë në shtëpitë e tyre, edhe shumë djegie e plaçkitje.
Në mëngjesin e 13 Qershorit 1999 qielli mbi Prishtinë mbulohej nga helikopterët e NATO-s, ndërsa kolona e tankeve dhe makinerive tjera ushtarake shihej tek zbriste nga kodrina e Veternikut dhe mbushte sheshet dhe rrugët e Prishtinës. “NATO po e merr kontrollin në Prishtinë dhe po detyron forcat serbe të largohen…” Lajmi që po raportoja për Agjencinë Shtetërore Zyrtare të Lajmeve të Shqipërisë dhe drejtpërdrejtë i lidhur edhe me Radio Televizionin Shqiptar po shkonte nga Prishtina në Tiranë me telefonin me lidhje zvicerane satelitore, sepse lidhjet tjera telefonike ishin të pamundura. Telefonin që më mundësonte raportimet – lidhjet me Tiranën ma kishin sjellë familjarë nga Zvicëra – djali Guri Jashari derisa isha në Maqedoni refugjat lufte.
Në Prishtinën e shkatërruar ndihej erë shkrumi e shtëpive e obekteve tjera të djegura. Nga forcat serbe ishin djegur edhe selia e Zyrës së Shteteve të Bashkuara të Amerikës në Prishtinë dhe selia e Presidencës së Kosovës. Dyqanet dhe klubet të gjitha ishin të mbyllura dhe të plaçkitura. Hotel Grandi ishte i hapur, por ende jo për shqiptarët. Thuhej se bodrumet e hotelit ishin shndërruar në qendër turturash për shqiparët e rrëmbyer e të arrestuar nga forcat serbe.
Vetëm edhe një lokal-klub tjetër i vogël përball hotelit ishte i hapur. Ai ishte i mbushur plot me njerëzit që pinin kafenë e parë në Prishtinën e lirë. Në Kosovë, edhe në Prishtinë, ku po ndodhte liria…
Pas një nate që e përshkruaja “plot rreziqe dhe e tensionuar, me të shtëna të shumta armësh të serbëve dhe me provokacione kundër shqiptarëve dhe forcave paqësore”, vazhdoja raportimet nga Prishtina: “Kosova qysh dje dhe sot është e lirë në shumë pjesë të saj. Kurrë nuk janë parë njerëz më të gëzuar se dje e sot me hyrjen triumfale të forcave të NATO-s në Kosovë dhe kryeqytetin e saj, Prishtinë. Në Prishtinë qysh sot, NATO po vendos kontrolle…”
Pasditen e 13 Qershorit 1999, bashkë me korrespondentin e Zërit të Amerikës, Isak Ramadani, e gazetarin tjetër nga Shkupi, Arben Ratkoceri, që erdhën në Prishtinë duke sjellë edhe numrin special të gazetës tradicionale kosovare Rilindja të botuar atje me raportimet për ngjarjen historike të hyrjes së trupave të NATO-s në Kosovë, kalova edhe një herë rrugën nga kishin hyrë forcat e para të NATO-s një ditë më parë. Edhe gazeta Rilindja, të cilën e shpërndanim në Kosovën që po çlirohej, në ballinë kishte te kryetitulli orën që kisha raportuar: “Dje në orën 5.17 – Trupat e NATO-s hynë në Kosovë”.
Edhe editoriali “Normandizimi i Kosovës dhe kapitullimi serb”, shkruar nga Blerim Reka, ishte i botuar në faqen e parë të gazetës Rilindja, me foto nga ngjarja historike e ndërhyrjes shpëtimtare të NATO-s, e ku shkruhej edhe: “Qeveria e përkohshme e Kosovës punon për kthimin e popullsisë.-Kryeministri Hashim Thaçi vizitoi Austrinë”.
Dhe, vazhdoja raportimin: “Sot duket krejt e çliruar pjesa e Kosovës nga kufiri me Maqedoninë, përgjatë rrugës që të çon në Han të Elezit, Kaçanik, Ferizaj, Lipjan e deri në kryeqytet. Në Kaçanik, Han të Elezit dhe në lokalite të tjera takuam dhe ushtarë të UÇK-së që kthenin jetën dhe rregullin.
Flamuri shqiptar – flamuri i lirisë valonte në kulmin e ndërtesës 12-katëshe në qendër të qytetit të Kaçanikut, mbi kulmin e shkollës tetëvjeçare ‘Jusuf Gërvalla’ në fshatin Nikaj dhe lokalitete të tjera.
Në vendkalimin kufitar në Bllacë ndërmjet Kosovës dhe Maqednisë sot nuk ka më flamuj serbë, të cilët janë hequr. Në kufi figurojnë marinsat amerikanë”.
Në qytetin e Kaçanikut, në jug të Kosovës, ushtarët e Ushtirisë Çlirimtare të Kosovës ishin vendosur në ndërtesën e Stacionit të Policisë, prej nga kishin ikur forcat serbe…
Kështu ishte 23 vite më parë…
Në Kosovë liria po vinte më pak se tre muaj pas 24 Marsit 1999 të fillimit të ndërhyrjes së aviacionit të NATO-s me bombardimin e pozicioneve të forcave kriminale serbe të kasapit të Ballkanit, Milosheviç, i cili përfundoi në Gjykatën Ndërkombëtare për Krime Lufte në Hagë.
Lufta e përfunduar kishte bilanc tragjik të masakrave, spastrimit etnik e gjenocidit kundër shqiptarëve: Mëse 12 mijë të vrarë, mbi 6 mijë të zhdukur, shumë prej tyre të groposur në varreza masive, edhe të fshehura në Serbi, e afër një milion të dëbuar – shumica drejt Shqipërisë…
Kosovës i vinte era tokë e djegur, ua kishin vënë flakën mëse 400 fshatrave e qyteteve, 120 mijë shtëpive të shqiptarëve…
Lufta përfundoi me Marrëveshjen e Kumanovës, ndërmjet NATO-s dhe RFJ-së, që u nënshkrua në 9 Qershor e hyri në fuqi në 11 Qershor 1999.
Sekretari i përgjithshëm i NATO-s në atë kohë, Havijer Solana, në 10 Qershor 1999 kishte lëshuar urdhrin për ndalimin e bombardimit dhe Këshilli i Sigurisë së OKB-së miratoi Rezolutën 1244, sipas të cilës në Kosovë u dërguan 37.200 ushtarë të KFOR-it nga 36 shtete.
Misioni ishte i ndarë në pesë zona të përgjegjësisë, që i përkisnin KFOR-it amerikan, anglez, francez, gjerman dhe italian. Michael Jackson, gjeneral britanik, ishte komandanti i parë i forcës paqëruajtëse të NATO-s në Kosovë – KFOR.
Ligji për festat zyrtare në Republikën e Kosovës, i miratuar në Kuvend në 21 Maj 2008, i shpallur me Dekretin e Presidentit të Republikës të 15 Qershorit 2008, përcakton 12 Qershorin – Ditë të Paqes.
Dekretimi i këtij ligji si dhe i 40 ligjeve tjera të dala nga paketa e Propozimit Gjithpërfshirës për Zgjidhjen e Statusit të Kosovës të Kryenegociatorit Martti Ahtisaari – Emisarit Special të OKB-së, ishte një nga zhvillimet e ditës së 15 Qershorit 2008 të hyrjes në fuqi të Kushtetutës, e cila është miratuar nga Kuvendi poashtu para 14 viteve në 9 Prill, më pak se dy maj pas 17 Shkurtit historik të shpalljes së pavarësisë së Kosovës, të njohur deri tani nga 117 shtete të botës anëtare të Organizatës së Kombeve të Bashkuara…
MIRËNJOHJE DHE FALËNDERIM PËRJETSHËM PËR MIRËPRITJEN E PËRKUJDESJEN VËLLAZËRORE SHQIPTARE PËR TË DËBUARIT NGA KOSOVA – REFUGJATË TË LUFTËS SË PËRFUNDUAR NË PRANVERËN E LIRISË TË VITIT 1999
Si korrespondent në Prishtinë i Agjencisë Shtetërore Zyrtare të Lajmeve të Shqipërisë – Agjencisë Telegrafike Shqiptare nga 24 Maji 1992 i zgjedhjeve të para pluraliste në Kosovë, në vitin 1999 të kohës së luftës, të dëbimit të mëse 1 milion shqiptarëve nga Kosova, për rreth dy muaj “selia” e raportimeve të mia ishte kufiri jugor i Kosovës, si dhe Tetova e fshati i afërt Dobrosht – shtëpia e familjes së Mesut Veselit, ku më parë kishin mbërritur njerëz të familjes sime të dëbuar nga forcat serbe… Raportoja edhe nga Shkupi e vende tjera në Maqedoni.
Akreditimi mu dha nga Ministria e Informatave e Maqedonisë të njëjtën ditë të kërkesës dërguar me telefax nga Agjencia Telegrafike Shqiptare në 5 Prill 1999. Ishte mëngjesi i ditës sime të parë refugjat jashtë kampit të Bllacës, ku pas qëndrimit disaditësh natën kisha kaluar kufirin…
Mirënjohje dhe falënderim të përjetshëm për mirëpritjen e përkujdesjen vëllazërore shqiptare për të dëbuarit nga Kosova refugjatë të luftës së përfunduar në pranverën e lirisë të vitit 1999.
VITI 2005 – MESAZHI I FUNDIT I PRESIDENTIT HISTORIK DR. IBRAHIM RUGOVA PËR 12 QERSHORIN, DITËN E LIRISË SË KOSOVËS
PRISHTINË, 12 Qershor 2005/ Presidenti i Kosovës, Dr. Ibrahim Rugova, me rastin e 12 Qershorit, Ditës së Lirisë të Kosovës, u ka drejtuar qytetarëve të Kosovës një mesazh urimi me këtë përmbajtje:
Me rastin e 12 Qershorit, 6 vjetorit të Ditës së hyrjes të trupave të NATO-s në Kosovë, që është Ditë e Lirisë së vendit tonë, Ju shpreh urimet e mia të përzemërta.
Dita e 12 Qershorit, pra Dita e Lirisë së Kosovës, është një ditë e madhe që e siguroi qenien tonë nacionale e njerëzore dhe të ardhmen më të lumtur për të gjithë ne.
Në këtë Ditë feste, urime të përzemërta i shprehim Komandantit të KFOR it, Gjeneralit Iv dë Kermabon dhe ushtarëve të Tij.
Njëherësh urime të sinqerta i shprehim UNMIK-ut dhe OSBE-së.
Urime të sinqerta po ashtu u shprehim përfaqësive diplomatike në kryeqytetin e vendit tonë, në Prishtinë.
Dhashtë Zoti që 12 Qershorin e ardhshëm, Ditën e Lirisë, ta festojmë me njohjen formale të pavarësisë së Kosovës.
12 QERSHOR 2005 – PRESIDENTI RUGOVA: 12 QERSHORI MBETET DITA MË E MADHE NË HISTORINË E RE TË KOSOVËS
PRISHTINË, 12 Qershor 2005/ Presidenti i Kosovës Ibrahim Rugova në mbrëmjen e 12 Qershorit 2005 në Prishtinë shtroi një darkë solemne për nder të Ditës së Lirisë – 6 vjetorit të hyrjes së forcave të NATO-s në Kosovë. Të ftuar ishin përfaqësues të lartë ndërkombëtarë dhe vendorë.
Në këtë solemnitet Presidenti Rugova deklaroi se Kosova është e lirë falë ndihmës së NATO-s. Ai gjithashtu u shprehu mirënjohje popullit të Kosovës dhe luftëtarëve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës për përpjekjet e bërë për lirinë dhe pavarësinë.
“Kjo do të jetë dita më e madhe në historinë e re të vendit tonë, sepse me të u kurorëzua liria e kombit tonë, që ishte ëndërr dhe përpjekje e shumë gjeneratave”, theksoi në fillim të fjalës së tij Presidenti Rugova.
Duke folur për periudhën e pasluftës, Presdenti Rugova vlerësoi se gjatë këtyre gjashtë vjetëve Kosova ka pasur një progress të madh në të gjitha fushat e jetës, të cilin e ka arritur “me NATO/KFOR-in, që ka bërë dhe po bën sigurinë e Kosovës, si dhe bashkë me UNMIK-un e me OSBE-në në planin civil”.
Ndërsa, duke folur për momentin aktual, ai tha se institucionet po punojnë në përmbushjen e standardeve prioritare dhe në vlerësimin e progresit, që do të krijonte mundësi për pavarësinë e vendit tonë simbas rrugës ndërkombëtare.
“Por, siç e dini, unë insistoj në njohjen e drejtpërdrejtë të pavarësisë së Kosovës nga SHBA dhe BE sa më shpejtë. Kështu Kosova si vend i pavarur e demokratik është e vendosur për integrim në BE e në NATO dhe në miqësi permanente me SHBA. Kjo do të qetësonte këtë pjesë të Europës e të botës dhe do të krijonte sigurinë e të ardhmes së të gjithë qytetarëve të Kosovës”, ritheksoi edhe me këtë rast Presidenti Rugova.
Në vazhdim të fjalës së tij, Presisdenti Rugova lavdëroi punën e paqeruajtësve në Kosovë, duke thënë se “NATO/KFOR-i për gjashtë vjet ka bërë një punë të shkëlqyer në sigurinë dhe mbrojtjen e vendit për të gjithë qytetarët. Kështu KFOR-i mbetet forcë e dashur dhe e nderuar nga i gjithë populli i Kosovës”.
Ai u shprehu mirënjohje ushtarëve të KFOR-it, që në kryrje të detyrave humbën jetën e tyre.
“Në këtë ditë i përkujtojmë të gjithë ata që ranë për lirinë, pavarësinë dhe demokracinë e Kosovës.
Njëherësh i shprehim mirënjohje popullit të Kosovës dhe luftëtarëve të UÇK-së për përpjekjet e bëra për lirinë dhe pavarësinë e tonë”, theksoi Presidenti Rugova, duke përshëndetur me këtë rast Presidentin Bush, Kryeministrin Bler, Presidentin Shirak, Kancelarin Shrëder dhe Kryeministrin Berluskoni, që përkrahin Kosovën.
Poashtu ai përkujtoi me pietet të lartë Papa Gjon Palin II që ka ndihmuar lirinë dhe pavarësinë e Kosovës dhe përshëndeti Atit e Shenjtë Benedikti XVI, me dëshirë që të lutet për njohjen formale të pavarësisë së vendit tonë.
Presidenti Rugova e luti gjeneralin Kermabon që t’ua përcjellë ushtarëve të KFOR-it urimet e tij të përzemërta dhe të popullit të Kosovës për Ditën e Lirisë së Kosovës, 12 Qershorin, Ditën e NATO-s në Kosovë.
Komandanti i KFOR-it Iv de Kermabon theksoi se përkushtimi i NATO-s dhe bashkësisë ndërkombëtare në Kosovë për ndërtimin e paqes dhe stabilitetit mbetet i njëjtë si përpara gjashtë viteve, kur u vendosëm në Kosovë.
“Është e rëndësishme të përkujtojmë se KFOR-i nuk vepron i vetëm. Puna që ne bëjmë me komunitetin ndërkombëtar në Kosovë dhe liderët vendorë mbetet esenciale për ndërtimin e paqes. Pra, partneriteti ynë nuk është vetëm ndërmjet KFOR-it dhe UNMIK-ut, por përshinë edhe partnerët tanë vendorë dhe mbështetja e tyre është esenciale”, tha Kermabon.
Ndërsa Shefi i Zyrës Amerikane në Prishtinë Filip Goldberg duke folur në emër të përfaqësive diplomatike në Prishtinë theksoi se ata ndihen krenarë për atë që bënë më 1999.
“Ne jemi shumë krenarë për atë që bëmë në vitin 1999 dhe duam të mbetemi të tillë për atë që do të ndodhë më 2005, 2006 dhe 2007, që do të thotë një Kosovë e cila do të reflektojë vlera demokratike në respektim të njëri-tjetrit, pa marrë parasysh etnitë apo besimin. Janë këto vlera që ne i sollëm më 1999”, theksoi Goldberg.
Në këtë darkë solemne Presidenti i Kosovës Ibrahim Rugova dekoroi ushtarët e KFOR-it me Medaljen e Sigurisë.
12 QERSHOR 2019: KOSOVA 20 VJET LIRI, NË FESTËN E MADHE AMERIKA -CLINTON , ALBRIGHT, PALMER…
Në 12 Qershor 2019 kam raportuar për Gazetën DIELLI, mes tjerash: Festë të madhe sot ka Kosova për 20 vjetorin e lirisë, është festë e gjithë shqiptarëve, urime e përgëzime vijnë nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe vende të tjera të botës së lirë e demokratike. Presidenti Amerikan Bill Clinton dhe Sekretarja Amerikane e Shtetit, Madeline Albright, nga koha e luftës dhe e fitores së paqes e lirisë në Kosovë, si dhe zëvendës-ndihmës sekretari i Shtetit Amerikan, Mattheë Palmer, ishin sot dhe mbajtën fjalime në Tubimin Qendror për Shënimin e 20 vjetorit të hyrjes së trupave të NATO-s në Kosovë në Sheshin “Skëndërbeu” në Prishtinë. Mes shumë pjesëmarrësve ishe edhe ish-komandanti i Forcave Aleate të NATO-s në Evropë, gjenerali Wesley Clark, i cili ka drejtuar ndërhyrjen shpëtimtare-humanitare në kohën e luftës në Kosovë. Në festimin madhështor ishin drejtuesit më të lartë të shtetit të Kosovës, të Shqipërisë dhe përfaqësuesit e shqiptarëve nga të gjitha trojet etnike dhe diaspora.
Më Prishtinë sot bëhet edhe përurimi i Bustit të Sekretares Amerikane të Shtetit, Madeline Albright në sheshin me emrin e saj, afër American School of Kosova – te Newborn.
Pjesë e festës, mbrëmjen e djeshme u mbajt koncerti i Filarmonisë së Kosovës, në Katedralen Shën Nënë Tereza në Prishtinë.
Kosova po feston jubileun e 20 vjetorit të lirisë, përgjithmonë mirënjohëse dhe falënderuese për Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe gjithë botën demokratike.
12 QERSHOR 2022, 7 VJET SHKRIMESH-RAPORTIMESH NGA KOSOVA PËR GAZETËN DIELLI NË AMERIKË
Në 12 Qershor 2022 bëhen shtatë vjet dhe nis viti i tetë i shkrimeve – raportimeve që bëj si korrespondent nga Kosova i Gazetës DIELLI që e njoha nga historia e kombit dhe shtypit shqiptar. E që edhe shumë vite para 12 Qershorit 2015 botonte shkrimet e mia që i merrte nga Agjencia Shtetërore Zyrtare e Lajmeve e Shqipërisë e në shtypin shqiptar.
Raportimet për DIELLIN i nisa pikërisht në Ditën e Lirisë, në përvjetorin e 16-të të hyrjes së NATO-s në Kosovë, me një reportazh për ngjarjen historike, ku në 12 Qershor 1999 isha gazetar i akredituar në kolonën e tankeve të para të forcës ushtarake më të madhe planetare që kishte nisur misionin shpëtimtar e paqerujtës…
Me shumë respekt e vlerësim për gazetën më të herëshme shqiptare, DIELLI, që në 15 Shkurt 2022 festoi 113 vjetorin, e themeluar nga personalitetet e mëdha të kombit Fan Noli e Faik Konica, organ i Federatës Mbarë-Shqiptare të Amerikës VATRA, për të gjithë shqiptarët në SHBA që aq shumë kontribuan për Shqipërinë, Kosovën dhe të gjitha trojet tjera etnike. Falënderime e mirënjohje të përgjithëmonëshme…
Uroj që gazeta e VATRËS së shqiptarëve në Amerikë të mos shuhet kurrë e të shëndrisë gjithmonë ashtu si DIELLI, emrin e të cilit e ka…
Uroj Federaten Mbarë-Shqiptare të Amerikës VATRA për festën e saj të jubileut të 110 vjetorit në Ditën e Lirisë së Kosovës – 12 Qershor 2022.
Uroj Kryetarin e VATRËS Elmi Berisha, Kryesinë, Këshillin dhe të gjithë VATRANËT, Shqiptarët në Amerikë…
Të shtunën, më 4 qershor 2022, në një mjedis të bukur në Aire, Lidhja e Arsimtarëve dhe Prindërve Shqiptarë “Naim Frashëri” në Gjenevë zhvilloi aktivitet të pasur me rastin e përfundimit të vitit shkollor 2021-2022, të mësimit plotësues të gjuhës shqipe.
Kur hyra në fillim mendova se si do të mbushet e tërë kjo sallë e madhe. Më pas, kur mes nesh u futën karrige të reja, mendova se sa e madhe është bërë Shkolla Shqipe e Gjenevës.
Si pas planifikimit në orën 14 u mbajt Kuvendi ku morën pjesë prindërit dhe mësimdhënësit, anëtarë të LAPSH për të shqyrtuar mbarëvajtjen e mësimit të gjuhës shqipe gjatë këtij viti shkollor.
Fjalën e hapjes e mbajti kryetari Liburn Mehmetaj, ku paraqiti raportin e punës njëvjeçare dhe me përpikëri u miratua nga të pranishmit.
Raporti vjetor dhe financiar si dhe dokumentet tjera publikohen nga LAPSH në Gjenevë në faqen e tyre të internetit (www.lapshgeneve.com/kuvendi).
Këtë vit shkollor mësimin e gjuhës shqipe në Gjenevë e kanë vijuar rregullisht 209 nxënës e nxënëse, në 16 pika shkollore.
Mësimi u zhvillua nga mësueset, Lumnije Emini, Hyrije Kurteshi, Fatime Bllaca, Brikena Osmani, Hana Bilalli dhe mësuesi Alban Kryeziu.
Nder të tjera ai vuri në dukje dhe cilësoi se sa e rëndësishme është puna edukative që bëjnë prindërit me fëmijët e tyre për t’u ushqyer dëshirën për gjuhën dhe kulturën e bukur shqiptare.
Kryetari në veçanti falënderoj donatorët e shkollës shqipe.
U konsiderua një vit i suksesshëm shkollor ngase kishte ngritje të numrit të nxënëseve në krahasim me një vit më parë (+ 22 nxënës).
Këta nxënës e nxënëse një herë në javë, pas mësimit të frëngjishtes në vend të pushimit zgjodhën të shkojnë në shkollë e të mësojnë gjuhën dhe kulturën shqipe, si një domosdoshmëri për identitetin e tyre kombëtar dhe dygjuhësinë realitetit të cilit i përkasin.
Të shtunën për të vërtetuar përfundimin e mësimit shqip, morën dëshmitë 17 nxënës e nxënëse.
Por, madhështia e këtij aktiviteti, padyshim qëndron në pjesëmarrjen gazplotë të fëmijëve tanë.
Me shumë dashuri u mirëprit programi i tyre festiv.
Mësuesja Brikena Osmani po bën gati fillimin e festës, me fjalë përzemërsie u dëshiron mirëseardhje prindërve, fëmijëve dhe të pranishmëve tjerë në këtë ditë të bukur, në këtë festë të paharruar për ta. Ndërsa prindërit dhe të gjithë pjesëmarrësit u falën duartrokitje të pakursyera.
Stafi i mësuesve mjaft të përkushtuar, kishte zgjedhur pjesë muzikore për të shfaqur para prindërve dhe të ftuarve.
Programi shkollor u prezantua nga nxënësja Eliza Jahu dhe nxënësi shqiptaro-zviceran Erwin Halili, filluan me këto vargje:
Gjuha jonë sa e mirë,
Sa e ëmbël, sa e gjerë,
Sa e lehtë, sa e dlirë,
Sa e bukur, sa e vlerë.
Fëmijët kënduan disa këngë në gjuhën shqipe të cilat i kishin mësuar në sajë të punës së mësuesve në shkollë. Ishin të lumtur për çfarë kishin arritur në shkollën shqipe. Ata krijuan një atmosferë të hareshme dhe kaluan momente të bukura së bashku.
Aktiviteti vazhdoi me promovimin e librit “ Shkolla shqipe në Gjenevë” nga autori Agim Paçarizi, një monografi me karakter historiko – shoqëror rreth vlerave tona kombëtare. Librin recensoj me një stil vlerësues publicisti, mësuesi dhe atdhetari Arif Ejupi.
Mes tingujve të muzikës, shijimin e ushqimeve dhe urimeve për suksese në rrugën e gjatë e të pafund të dijeve u kurorëzua ky aktivitet i paharrueshëm për secilin nga fëmijët dhe për ne qe morëm pjesë ne gëzimin e tyre.
Promovim i librit “Mos Harro” Kurrë në Oslo, Norvegji, me porosi të rëndësishme nga ky tubim madhështor
– Përulemi vetëm përpara luftëtarëve të lirisë.
– Prof Dr. Nusret Pllana, shembull i përkushtimit kombëtar dhe sakrificës, e thotë me modesti se libri i madh për gjenocidin serb nuk është i imi, as libri i xhepit “Never Forget” nuk është i imi dhe i Agimit. Janë të shkruar me gjakun e më shumë se 1400 fëmijëve të masakruar dhe të gjitha viktimave të gjenocidit shekullor serb.
– Krimet e luftës ndaj civilëve nuk mund të harrohen as të falen nga askush. Kriminelët serb duhet të dënohen. Të gjithë armiqët e kombit tonë duhet të luftohen, jo të përkëdhelën.
– Nuk ka më lëshime ndaj fashistëve serb dhe as përulje ndaj përfaqësusesve të padrejtë ndërkombëtarë. Pikë! Ata politikanë që nënshtrohen dhe korruptohen nuk kanë ardhmëri në Kosovë.
– Përkëdhelja e vazhdueshme e shtetit shovenist pro-rus serb nga disa përfaqësues ndërkombëtarë është bërë e turpshme dhe paraqet poshtërim të civilizimit.
– Ata që trumbetojnë se Serbisë duhet t’i bëhen lëshime shtesë dhe t’i falen krimet, janë hajvanët më të mëdhenj të shekullit XXI.
– Shteteve gjenocidale të Rusisë dhe Serbisë u duhen thyer dhëmbët njëherë e përgjithmonë. Nuk ka rrugë tjetër.
– “Ballkani i hapur” është manipulim ballkanik, përpjekje për mashtrim të tjerëve dhe i vetvetes. E ka për qëllim vetëm avancimin dhe imponimin e hegjemonizmit ruso-serb në Evropën Juglindore.
– Bashkëpuntori i Millosheviqit, shovinisti serb Vuçiq mund ta bëjë Kosovën pjesë të Serbisë, siç thotë populli “kur të bëjë shelgu rrush”. Punë e madhe nëse nuk na njeh Serbia, ajo shtet i sëmur nga urrejtja për fqinjët dhe deshira e saj për të dominuar në Ballkan.
– Fondi i sigurisë nuk është fond i një qeverie, është fond i ekzistencës kombëtare shqiptare dhe duhet të përkrahet nga të gjithë shqiptarët, kudo në botë.
– Vlerësim dhe falënderim i përhershëm për ndihmën e NATO-s të udhëhequr nga Amerika për të ndaluar gjenocidin serb. Lidhjet me Amerikën duhet të forcohen dhe shtohen.
– Krenar me vëllazërit e mij Skënderin, Naimin, Esatin dhe Samiun në Oslo, me Bedriun në Kosovë, kunatat me vlera të larta familjare, nipat dhe mbesat me arritjet e tyre në të gjitha fushat. Me përkrahjen e tyre me dekada për aktivitete kombëtare në Amerikë, përmes Ligës Shqiptaro Amerikane të udhëhequr nga ish-kongresmeni Joseph DioGuardi dhe Znj. Shirley Cloyes DioGuardi, posaqërisht të Naimit, i cili ishte anëtarë i Bordit të Ligës nga viti 1990 deri pas çlirimit të Kosovës.
– Bashkatëdhetarët tanë të gatshëm për ta ndihmuar edhe më shumë Kosovën dhe të gjitha Trojet Tona.
– Falënderim nga zemra për organizatorët dhe pjesëmarrësit e shumtë në këtë takim.
Përpjekjet për drejtësi dhe afirmim të kombit të ndritur shqiptar me vlera të larta civilizuese, vazhdojnë pa u ndalur.
Për një njeri të ndershëm paraja nuk është gjëja më e rëndësishme në këtë botë, por është morali, besnikëria, sinqeriteti, humanizmi dhe atdhedashuria që i jepin vlerë njeriut me shpirtë të pastër dhe fisnik. Njeriu pa karakter nuk është njeri, është objekt, ndërsa e mira e falsifikuar e sjellë të keqën e vërtetuar.
Të vërtetës nuk i besojmë, gënjeshtrën e gëlltitim lehtë
Nuk e di, se a ka popull në botë që i beson gënjeshtrës më shumë sesa ne shqiptarët! Nëse ia thue një të vërtetë shqiptarit e ke të vështirë ta bindesh pa pasur shumë fakte dhe argumente, mirëpo në momentin që e gënjen pa i ofruar asnjë fakt ai të beson dhe bëhesh mik me të!
Nuk e di çfarë është duke ndodhur me ne shqiptarët. Në të kaluarën e afërt, përgjatë viteve të ’90-ta të shekullit të kaluar ishim më unik, më të organizuar dhe më të vendosur, ishim më të bashkuar dhe më solidarë me njëri-tjetrin!
E gjitha ishte ideal, besë dhe shpresë, me vetorganizim mbi baza vullnetare, por me njëqind rreziqe që na ndiqnin hap pas hapi nga pushtuesit serb.
Ndërsa sot kur jemi të lirë, jemi më të përqarë dhe më të ndarë, pa ideal dhe pa besë, më të pasur në xhepa, por më të varfer në shpirtë.
Në vitet e ’90-ta kemi qenë njerëz më të mirë, më human e më solidar, të mirën dhe të keqën bashkë e kemi nda. Edhe pse kemi jetue në kohë më të vështirë e kemi pasur shpirtin më të mirë. Nuk kemi pasur por nuk kemi lakmu, me gjëra të bukura jemi plotësu.
Por, sot çka u ba?!
Kemi humbur besë e dashuri, respekt e ndershmëri!
Po i përjetojmë devijimet dhe deformimet e kësaj kohe të keqe, ku vlerat u zavëndësuan më antivlera, morali më imoralitet, drejtësia më padrejtësi, besa më tradhëti!
Neve që sot ballafaqohemi më sfidat e kësaj kohe të keqe na mbanë gjallë ndjenja e pastër e atdhedashurisë që jetuam dhe vepruam në vitet e krenarisë kombëtare.
Populli dhe ideologjia, dallimi dhe ngjashmëritë
Në kohën e pushtimit të mbretërisë malazeze, Mbreti i Malit të Zi gjatë një fjalimi në qytetin e Pejës, ndër të tjera i kishte edhe thënë këto fjalë në gjuhën e tij; “Popull forca ime, popull kafsha ime”!
Zbërthimi i kësaj thënje është fare i thjeshtë. Nëse një popull e udhëheq një lider i përgjegjshëm, populli bëhet forcë e pathyeshme në mbrojtjen e shtetit, por nëse popullin e udhëheq një lider mashtrues dhe i papërgjegjshëm, populli kthehet në të kundërtën që e kishte thënë mbreti malazias, pra kthehet në tufë të deleve.
Ideologjia mund të jetë hyjnore, por nëse atë ideologji hyjnore e zbaton në jetë një Jo-njeri, ajo ideologji shndërrohet në ideologji djallëzore, dhe anasjelltas-nëse një ideologji djallëzore e zbaton në jetë një njeri i frymëzuar me humanizëm e dashuri, ajo ideologji shndërrohet në ideologji hyjnore.
Mungesa e ligjit, degradon shoqërinë
Në një vend ku nuk funksionon ligji dhe drejtësia, pushtetarët dhe populli kthehen në formë të bagëtisë, kurse shteti dhe shoqëria njerëzore katandisen, drejtësia kthehet në anarki.
Me (pa) të drejtë e kemi krijuar bindjen se në shtetet e zhvilluara dhe me demokraci të avancuar njerëzit janë më të kulturuar dhe më të avancuar se ne shqiptarët!
Jo assesi!
Sikur të mos funksiononte ligji, edhe në Angli, Austri, Itali, Gjermani, Zvicër e kudo tjetër pushtetarët dhe populli do të abuzonin me gjithçka dhe më shumë sesa ne.
Bazuar në faktin se tek ne, për 23 vjet nuk kemi pasur funksionim të mirëfilltë të ligjit, raportet shoqërore dhe çasja e popullit ndaj shtetit megjithatë janë në nivel të kënaqshëm. Por politikanët dhe drejtuesit shtetërorë janë ata që nuk ishin dhe ende nuk janë në nivelin e përgjegjësisë shtetërore.
Si pasojë e mosfunksionimit të sistemit të drejtësisë, kemi shtim të rritjes së abuzimeve me pushtetin dhe rënje të besimit të popullatës në drejtuesit shtetërorë.
Udhëheqësi shtetërorë duhet të jetë njeri që e don vendin e vet më shumë se vetën, duhet të jetë udhëheqës i mirë dhe i përgjegjshëm ndaj qytetarëve, i dëshmuar për ndershmëri dhe atdhedashuri, i drejtë e jo lakmitarë për pasurim të paligjshëm.
Nëse duam ta shpëtojmë shtetin nga degradimi i mëtutjeshëm, secili njeri i ndershëm duhet të luftoj matrapazët dhe karieristët, servilët dhe shpirtëshiturit e të gjitha pushteteve.
Për këtë nuk mjaftojnë vetëm fjalët, duhet të kemi guxim në thënjën e së vërtetës dhe mbrojtjen e saj pavarësisht konseguencave.
Me nxënës e prindër me rastin e festës së 1 qershorit në Beijers Parken në Malmö, 4 qershor 2022
Sinan Kastrati, Suedi
Pjesa tretë (3)
“Shutja ish mjaft modest, por brenda tij gurgullonte kazani i madh i shejtanit”.
(Titullin e huazova nga shkrim ”Kuteli: Shuteriqi i vodhi e përlau veprat e Lef Nosit, në Beograd tha se rrjedh nga një familje e “Stara Serbisë” në Elbasan!”
Telegrafi.com 02.11.2021 • 12:07, rubrika : KULTURA / FAKTE
Konferenca e mësuesve u krye e la shumë për të dëshirua
Si thesi i magjupit (gabelit)
Fundi i vitit shkollor
Dhe prap për 1 Qershorin dhe për ditëlindjen e Kaltrinës (1 qershorin e viti 1999).
Qepeni
Konferenca e mësuesve në Malmö përfundoi e le shumë për të dëshirua. Dorën në zemër ajo ndoshta po them ndoshta sepse çdo gjë e bë tregti e biznes, nuk ka kurrfarë ndikim dhe nuk mundet me pasur në ndryshimet që po ndodhin tash me zhvillimin e hovshëm të teknikës, internetit dhe “ndryshimet” e ndërrimet e pushteteve në Kosovë e në Shqipëri.
Ai që është më i zoti po i merr të gjithat dhe po fle në e po mbulohet me para në vend të jorganit, atherë e tash, në Kosovë e jashte.
Një kujtim në fund të vitit shkollor me nxënës. Yllza e Erza Shylemaja dhe Leonit Terpuni, Sofielunsskolan, Malmö, 3 qershor 2022
Konferenca kishte dhe ka rëndësinë e vetme se i bashkon mësuesit që punojnë me fëmijët në Mërgatë, që fatbardhësisht apo fatkeqësisht jemi 1/3 (një e treta) e popullsisë shqiptare të shprëndarë në të gjitha shtetet e botës.
Është pra detyrë e dy shtetve shqiptare që të ndihmoj me mjete mësimore, libra, filma mësuesit në mërgatë etj. nga atdheu sepse fëmijët tanë nëse ne dhe shtetet tona nuk interesohen, do ta harrojnë gjuhën shqipe. Prandaj, në Suedi Konferenca e mësuesve ka rëndësi shumë të madhe sepse në te marrin pjesë nga Ministritë e Arsimit, Akademitë e Shkencave, Univerziteteve, Instituteve Albanalogjike e të Historisë, mësues e me përvojë. Të gjitha këto janë ndihmesë shtesë dhe e mirëseardhur për vazhdimin e punës në vahzhimin e mësimit në gjuhën shqipe dhe ruajtjen e gjuhës shqipe në Mërgatë.
Mësimi plotësues i gjuhë shqipe në Suedi mësohet në shkollë jo në shoqata e shtëpi private, pas mësimit të rregult, suedisht. Mësimi plotësues është i lejueshëm. Mësimi në Suedi mbahet në lokalet shkollore, në klasë ku mbahet e zhvillohet mësimi në suedisht, paradreke. Mësuesit paguhen nga shteti e nuk bëhen barrë e prindërve që me siguri shumica nuk do ti dërgonin fëmijeët në mësim po të ishte me pagesë. Ky është një lehtësim por edhe kjo le për të dëshiruar.
Me akrobatet Sabina Troshku, Paola Dedolli, Erfan Qose … Malmö, 4 qershor 2022
Bindjet ideologjike, zënkat politike nga liderët politikë dhe ata shtetëorë në Tiranë, Tetove, Shkup, Prishtinë e Preshevë, shpesh ndikojnë për të keq në Mërgatë. Ata, “liderët” dërgojnë njerëzit, “kasnecët” e tyre nëpër shoqata “kulturore” që janë krejt politike e në përkrahje të partive në pushtet.
Kjo është e vërtetë e pamohueshme. Ishte e dhimshme kur Shqipëria (1997) e më vonë Kosova (1998, 1998) kallej flakë e në perëndim (edhe në Suedi), behej thirrje nga ata ”lajmëtarë” për bojkot kundër një partie tjetër, organizate politike a ushtarake dhe thënë shkurt institucioneve shtetërore të Kosovës, që i kishim zgjedhur dhe pranuar. Kishte kërcënime nga “përfaqësuesi legjitim” që thonin psh “se ata që nuk paguajnë para në fondin “Vendlindja … “, nuk kanë çka lypin në Kosovë. Bëhej thirrje edhe për vrasje gjoja të tradhtarëve e spiunëve në Kosovë. Këto thirrje vinin nga të ashtuquajturat ”zedhënës” të ”uçk-së” e përfaqësues politik” (B. M.) të saj që Kosova kishte shumë. Një nga këto ”shoqata kulturore” më e zoja dhe më e zëshme ishte “shoqata” kulturore me emrin “Liria” në Malmö të Suedisë. Disa nga ata njerëz ende janë janë gjallë dhe pshtillen e përzihen kudo herë në Kosovë e në Shqipëri e here në Suedi e gjetke dhe kanë (pasur) pozita të larta shtetërore brenda e jashtë Kosovës. Shkruajnë edhe libra e ish qeveria e Hashimit i blente librat e B. M. për ”sejmenët” e vetë.
Me ish nxënëset e mia, Malmö, 4 qershor 2022
Ata ”njerëz” janë bukur të pasur e milionerë. Kanë nga qindra hektarë tokë në Kosovë e deri vonë kanë udhëhequr edhe … gazeta, emisione televizive, kanë qenë ish përfaqësues të Kosovës (”të luftës”), emisarë, tagrambledhës, “ambasadorë partiakë” dhe kanë formua “shtet parale”, e “qeveri nën hije” sepse nuk ishin në pushtet, sepse e kishin humbur besimin.
Fara e keqe nga Kosova e Shqipëria ka depërtua edhe këtu në Suedi. Janë zgjedhur e emëruar njerëz të afërt me pushtetin, janë paguar me rroga të majta nga buxheti i varfër i Kosovës plus rrogën që kanë punua ose kanë marrë ndihma sociale a pensione në Suedi.
Për shkak të dallavereve, ata “njerëz” janë “ndarë” edhe nga “nafakat” e tyre (me letra) që të marrin para e ndihma tjera banesore nga shteti suedez, pra edhe ndihmën e strehimin që iu ka ofruar Suedia e keqpërdorin.
Prandaj, shteti i Kosovës, Qeveria, Presidenca, Ministria e Punëve të Jashtme dhe Diasporës (unë e quaj “Mërgatë”, jo “Diasporë”) duhet ti luftojnë e mos të ndalen kundër këtyre dukurive negative që janë krijua para disa dhjetëra vjetëve e janë trashëgua nga organizatat marksiste-leniniste e më vonë ajo e lkp-së e izma tjera që edhe tash po I bëjnë veëm dëm Mërgatës shqiptare.
Disa nga ata ”liderë”, kanë qenë në Suedi. Ca edhe nga ata që kanë qenë në Suedi tash janë në burg në Kosovë e në Hagë të dyshuar për krime lufte kundër njerëzimit e krime tjera. Ata janë jashtëqitje e mbeturina. ‘
Më paratë e bixhetit të varfër të Kosovës, paguhen avokatët e milionerëve të Kosvës që janë në burgje.
“Familjarëve të Hashim Thaçit, Kadri Veselit, Rexhep Selimit dhe Jakup Krasniqit u paguhen edhe shpenzimet e tyre të udhëtimit, ani pse të gjithë këta njihen si ndër personat më të pasur në Kosovë dhe posedojnë pasuri milionëshe
Hashim Thaçi, Kadri Veseli, Rexhep Selimi, Jakup Krasniqi dhe të tjerët, po qëndrojnë që nga 5 nëntori i vitit 2019 të burgosur në Hagë të Holandës, pasi Gjykata Speciale ndër të tjerash i akuzon edhe për vrasjen e anëtarëve të Lidhjes Demokratike të Kosovës, bashkëpunëtorë të ish presidentit Ibrahim Rugova.
E që të gjithë kanë zgjedhur që të paguajnë avokatët e tyre përmes ndihmës financiare që ua ofron Qeveria e Kosovës, pra nga buxheti i caktuar për këtë kategori, ku deri më tani janë shpenzuar mbi 4.5 milionë euro.
Po ashtu, përveç të akuzuarve, ligji në Kosovë u mundëson edhe kompensimin shpenzimeve që bëjnë familjarët kur vizitojnë të akuzuarit në qendrën e paraburgimit në Hagë. Pra familjarëve të Hashim Thaçit, Kadri Veselit, Rexhep Selimit dhe Jakup Krasniqit u paguhen edhe shpenzimet e tyre të udhëtimit, ani pse të gjithë këta njihen si ndër personat më të pasur në Kosovë dhe posedojnë pasuri milionëshe. Po ashtu, për Hashim Thaçin dhe Kadri Veselin janë krijuar edhe dy fonde private, të cilat synojnë të mbledhin para për ta”.
Kështu shkruanin disa portale që unë i mora dhe po i publikoj që lezuesi i Drinit të sheh se ne e përkrahim të keqen, krimin.
Deri vonë ata i kanë udhëhequr bërit nëpër ”shoqata” dhe kanë shëtit botën (me pare të kujt?) për propaganda për mbledhjen e parave për fondin e “vendlindjes” e pas më në Kosovë kanë mbërri në majat e pushtetit deri “kryetar” komune, ambassador, udhëheqës media, në RTK e në ish Rilindjen që për fat të keq u mbyll (B. L., M. Z. XH. Zh. H. A. …N. S.) ndërsa gazetarët ish televizionit të Prishtinës u përzunë me dhunë nga puna. Ata qëndruan heroikisht dhe u kacafyten me speciale po në objektet i sh RTP-së, ndërsa pas “lufte” shumë azilantë (lexo “rezilantë”), iu zunë vendet e punës dhe punësuan edhe djem e qika, gra e ilake. Të tillë ka edhe tash por më pakë në numër dhe veprojnë nën perde, të kujdeshëm që të mos zbulohen.
Me poetin Riza Sheqirin, Luela dhe Elona Fetaj, nxënese. Malmö, 4 qershor 2022
Po prap te mësimi i shqipes si mësim plotësues në Mërgatë.
Në Suedi, po të mos financonte shteti, edhe në shkollat më mesim në gjuhën shqipe do të kishim ata njerëz sikur në Kosovë që janë emërua mësues e profesorë në Univerzitet e Kosovës që mjerisht Kosova ka më shumë univerzitete se shumë shtete të zhvilluara e me popullsi e teritor më të madh, falë atyre liderëve që për me i marr kokrrat (votat) iu premtonin shumë qendrave të lokaliteteve se do ti bëjnë qendra komunale e lagjeve të qyteteve, ”univerzitete”.
Edhe në Suedi filloi të aktualizohet kjo problematikë, se kush duhet të punoi si mësues nga të tillë që vinin e vinë një e dy herë në vit, të ”të afërmit” e tyre.
Në dy letra që më shkruanin nga Kosova, të dytë ish shokë/shoqe të gjeneratës në studime më ankoheshin, por në adresë të gabueshme. ”Njëri nga ata, është ”i njohur” në Kosovë, tash edhe djali i tj, i kish pas thënë Komisonit për pranim në kuadër të Univerziteteve kështu:
-Preke ku të duash hartën, e me gishtin tregues ia tregonte qytetet e vendet turistike të qytetve të njohura bregdetare europiane ku mund të pushoi për ”Muajin e Mjaltit”, se unë ti paguaj pushimet verore, vetëm më prano ”si profesor”, çka ta don shpirti ha e … e rri sa të duash” !
Ndërsa një ish shoqja e studimeve, edhe ajo poete e profesoreshë univerziteti më shkruante:
”Unë (Ne) duke qenë jashtë politikës (”politikanëve”) jam edhe jashtë favoreve”.
Ao kishte vërejtje edhe rreth ”Konferencës” së mësuesve dhe pjesëmarrjes së profesor Emil Lafes dhe disa të tjerëve që kishin ardhur në Konferenca edhe viteve tjera, nga Shqipëria, Kosova e disa vende tjera me të njofshëm. Sipas saj edhe ”Emil Lafe është gjuhëtar tendencioz ndaj gegënishtes, tërësisht ideolog i Enverit”. Emil Lafe ka qenë kundër elementeve të gegënishtes dhe të paskajores ”.
Me fjalë tjera ajo drejtonte gishtin edhe kundër neve në Suedi.
…..
Mu kujtua një thënie e një mikut tim, Sadri Ahmetit, poet e piktor, ish i burgosur politik, tash i ndjerë. Kur ishte mysafir te unë në Halmstad, më 1998 me tregonte.
“Shkova në SHBA dhe kërkova nga Ambasada apo Konzullata e Shqipërisë që të më ndihmoj të hap një ekspozitë. Ata më thane se është e veshtirë këtu, se ti je i panjohur në SHBA dhe askush nuk vjen me e shikua ekspozitën tënde. Unë iu tash:
-Do marr një bez disa metra e do të shkruaj: Këtu është e hapur një kspozitë me piktura shqiptare. Ata që nuk janë besnik/e ndaj grave/burrave nuk duhet të vijnë e ta shikojnë ekspozitën. Reklamen do ta vjerr mbi rrugë ku mund ta shohin kalimtarët dhe trafikantët (shoferët, vozitësit, biçiklistët etj). Dhe për tu treguar burri se është besnik ndaj gruaj, ai do ta kthej makinën e do të shikoi ekspozitën .
Qershori, fundi i vitit shkollor në Suedi
Dhe erdhi edhe fundi i vitit shkollor e fëmijët e Mërgatës ia mësyejnë vendlindjes, maleve të Sharit, Grykës së Rugovë, Burimit të Drinit të Bardhë, Radafcit e Ujvareve të Mirushës, Valbonës, Velipojës, Vlorës, …Sarandës e Butrintit.
Sumica e nxënësve kur i pyesja:
-Ku do ti kaloni pushimet verore?
-Do të shkojmë në Pogradec, Dardhë të Korçës (fshat turistik), në Durrës, Strugë e Ulcin.
Këto përgjigje të nxënësve i prisnja sepse shumica e prindërve shqiptarë, kudo që janë, pushojnë më së miri në Kosovë, Shqipëri, Mal të Zi e në Maqedoni, aty ku ka shqiptarë e tokë shqiptare, aty ku fliet shqipja.
Një i afërm imi më tha:
-Nëse nuk shkoj për pushime në Kosovë, llogaris se nuk kam pushua e nuk kam qenë në pushime .
…
Agjensitë turistike, hotelet, restorantete e dyqanet, në Mal të Zi (Ulcin) e në Shqipëri i fërkojnë duart e i ngrisin çmimet deri në qiell ”p ona vijnë gërnaqat”.
…
Më 1 qershor 1999 lindi vajza e vogël, Kaltrina. Ajo lindi në Halmstad dhjetë, dymbëdhjetë ditë para se hynë forcat e NATO-s në Kosovë.
Unë punoja si mësues,”special lärare” me një shkollë, me dy-tre nxënës problematikë.
Më 24 mars 1999 kur filluan bombardimet e NATO-s kundër Jugosllavisë së mbetur e për të ndalur gjenocidin serb mbi popullsinë jo serbe në Kosovë, më gjeti në gjeti në Halmstad ndër qytetet më të bukura e pllazhë, Tylesand-in të njohur buzë Atlantikut (Kattegat).
Ishim tre shqiptarë që punonim si mësues në një shkollë të një lagjeje të Halmstadit, në Andersberg, jo si mësues me mësim plotësues me nxënësit shqiptarë. Ishin të tjerë ata qër punonte tjetër kush, jo unë Ishte Nazmi Syla, mësues matematike, Vlora, qika e Musliut (mbiemrin ia kam harrua) dhe unë.
……
24 mars 1999
Programet e rregullta kryesore televizive suedeze u ndërpenë. Një shirit me shkronja të theksuara kursive në fund të TV-eve lëviznin me shpejtësi, “Solana, ia jep fjalën Komandatit të NATOS- Klarkut për nisjen e operacioneve ushtarake kundër Jugossllavisë së mbetur, Sërbisë nga Avianoja e Italisë”
U tubuam të tretë dhe bisedonim …. E mendjen e kishim te popullsia e Kosovës që zhvendosej here në një krahinë e here në krahinën në një tjetër. Unë i kërkova drejtorit të shkollës që të më liroj nga puna.
-Po Sinan, shko!
Një nxënëse imja, shqiptare ishte zënë me mësuesen e matematikës, serbe. Aji i kishte thënë serbes (mësuesës):
“Jag är uçk-ledare (shqip ”unë jam udhëheqëse e uçk-së”.
Rastin, mësuesja e kishte lajmërua e mua më thirri Drejtori (Anders) i cili dukej se na përkrahte dhe i vinte keq për vuajtjet e shqiptarëve nga regjimi i egër i Sllobodan Milloshevicir, kur TV-ja suedeze me fotografi tregonte se si digjeshish shtepitë e shqiptarëve, vidheshin, dhunoheshin e përziheshin nga shtepitë e tyre, nga toka e tyre.
-Sinan, të lutem shko e bisedo me S. C. dhe thuaj që mos ta provokoj mësuesen.
Unë hyra me një klasë dhe i thash si në shaka, se isha i detyruar:
-Oj Sani, don me qit në gjak edhe këtu me serbë (shprehje popullore”)?
Dhe bombardimet zgjatën deri më 10 qershor.
…
Kaltrina lindi pikërisht më 1 Qershor- Ditën e Fëmijëve dhe ishte shpresë se do të fitoj drita mbi errësirën e liria ishte afër.
…
E prisnim të gjithë lirinë e Kosovës. Të tjerat, edhe ditëlindjet edhe pse lindjet janë ndër ngjarjet e datat më të rëndësishme të njeriut e familjes në jetë, sikurse edhe fejesa, martesa etj. shtimi dhe rrita e familjes, I kishim harrua.
24 Marsi, 10 e 12 Qershori1999 ishin datat më të gëzueshme për Mërgatën shqiptare sepse Kosova bëhej e lirë.
-Po a u harrua amaneti i luftëtarëve, a u shkel mbi gjakun e heronjëve, mbi Familjen Jashari e të tjerë ?
Ne, mërgimtarët që kishim dhënë ate që kishim, paratë tona nga ndihmat sociale e disa kishin rrokur edhe armët, një pjesë e udhëheqjes jetonte në luks, në hotele e shtëpi publike
Qepeni
Po e mbyll me një fjalë që s`e kisha dëgjua asnjëherë , me fjalën “qepen”.
Kur më thirrte dikush në telef. e unë e leja telefonin e mbyllja ose ia ndalja zërin telefonit , nayrisht kur isha i zënë ose pushoja e fleja.
Ai më thonte e paske mbyllur dyqanin me “qepen” 1*)
1*) QEPEN m.
1. Kapak dërrase a hekuri ose fletë llamarine e valëzuar që shërben për të mbyllur nga jashtë dyert e dritaret e dyqaneve. Qepen i hapur (i mbyllur). Qepenat e dyqanit. Qepeni i dritares (i derës). Ngre (ul, mbyll) qepenat.
2. E hapur katrore në dysheme a në tavan, që mbyllet me një kapak dhe që shërben për të kaluar nga një kat në tjetrin; kapanxhë. Qepeni i qilarit. Qepen me shkallë.
Vazhdon
Sinan Kastrati, Suedi Malmö, 3, 4 e 5 qershor 2022 sinan.kastrati@hotmail.com
Unë kurrë nuk kam aspiruar të jem më i mirë se të tjerët në asgjë, por gjithmonë kam mësuar instinktivisht dhe spontanisht nga ata që mendoja se ishin më të mirët nga më të mirët.
Duke kuptuar herët se kurioziteti ishte e meta ose dobësia ime e lindur, mezi pranova pasionin e trurit tim për të mësuar diçka të re çdo ditë, veçanërisht atë që nuk mund të gjendej në libra.
Kështu që me vetëdije ndalova së lexuari libra herë pas here, për të parë se sa i aftë është truri im për të prodhuar diçka origjinale.
Shumë shpejt arrita në përfundimin se ai mbante mend shumë më tepër nga sa mendoja dhe pa shpresuar për sukses, bashkova fjali që në fund kishin kuptim.
Më kujtohet një situatë ku më duhej të shpëtoja shoqet dhe shokët e mi të shkollës nga një profesor i rreptë i marksizmit, sepse të gjithë nuk ishin në formë atë ditë.
Fatkeqësisht, mungova dy javë për shkak të një sëmundjeje infektive që e kapa në një dasmë nga e njëjta pjatë me supë nga fasulja ku fusnin lugët personat me hepatit, karies apo periodontitis, por edhe ata që ishin super të shëndetshëm.
Megjithatë, vullnetarisht i kërkova profesorit të më testonte, edhe pse nuk e dija si quheshin dy mësimet e fundit.
Dhe ndërsa profesori po e mundonte kokën nëse do të më testonte apo jo, unë disi arrita të lexoja titullin e mësimit të fundit, “Socializmi utopist” dhe të shkruaja emrat e atyre që besonin se ishin themeluesit e tij.
Dhe menjëherë kuptova se ky është socializmi i hershëm, ose socializmi utopik, i cili doli nga teoritë e hershme socialiste, pra nga utopia e një shteti të drejtë dhe ideal, ose akoma më konkretisht, nga format e hershme të pronës së përbashkët, dhe veçanërisht nga teoritë moderne pas vitit 1848.
Dhe pasi shkrova emrat më të rëndësishëm të socialistëve utopikë si Henry de Saint-Simon, Robert Owen, Charles Fourier, Pierre-Joseph Prudhon dhe Entienne Cabet, u ndjeva shumë i sigurt se mund të them diçka që do të korrespondonte me realitetin, sepse siç themi ne Shqiptarët: “Aty ku ka shumë fjalë, disa e godasin rastësisht të vërtetën”.
Duke ditur se fundi i Revolucionit Francez shënoi fillimin e socializmit modern, kuptova se duhej të improvizoja në imagjinatën time një urë që do t’i lidhte utopistët e mësipërm me Hegelin, Marksin dhe Engelsin pa u dukur dhe tingëlluar si ndonjë idiot qesharak.
Dhe vini re mrekullinë, profesori nuk më ndërpreu për 35 minuta dhe më dëgjoi me vëmendje atë që thoja, që natyrisht nuk përputhej fare me atë që ishte në libër.
Dhe a e dini se çfarë më tha në fund:
Nuk e ke prekur fare librin, aq më pak ke mësuar dy mësimet e fundit, por gjithsesi nuk mund të kundërshtoj e aq më pak të përçmoj asnjë fjali që ke shqiptuar.
Sepse gjithçka kishte kuptim edhe pse nuk i përshtatej fare tekstit në libër.
Dhe ai më dha notën katër, edhe pse unë gjithmonë e kisha notën pesë.
Pastaj më paralajmëroi të mos e përsërisja të njëjtin eksperiment, sepse mbi të gjitha i urren mashtruesit që pretendojnë se dinë diçka kur janë të sigurt se nuk dinë asgjë, dhe më ngushëlloi me fjalët; “Se isha me fat pasi ai e dinte se si jam kur studioj vërtet, përndryshe do të më jepte një njësh të madhësisë së trupit tim.”
Për fat të keq isha i tillë vetëm deri në vitin e parë të gjimnazit, por pas përfundimit të vitit shkollor, pa lejen e prindërve, u regjistrova në shkollën e mesme ushtarake në Beograd, ku pashë shumë gra të bukura, të formuara dhe të zhveshura, këmbët e të cilave më magjepsën veçanërisht aty ku bëheshin bashkë të trekëndëshi i shpuar, të cilin e përfytyroja si shpellën e Beogradit, ndonëse preferoja larg më shumë shpellën e Gadimes në Kosovë, e cila ishte e padukshme sepse në shumicën e rasteve ishte e mbuluar me dimijë.
Çuditërisht, vazhdimisht i imagjinoja muret e këtyre shpellave të mbuluara me mjaltë të shkrirë që kthehej në pika të zjarrta mjalti që më pas pikonin dhe bëhëshin të dendura si shirat e Mostarit, ndaj ndjeja një dëshirë të zjarrtë për t’i shijuar.
Por nga frika se mos shijonin rasoji i lakrës turshi, vazhdova t’i lutesha Zotit që të mos zhgënjehesha aq sa edhe Lepa Brena e zhveshur të mos më nxirrte nga depresioni.
Duke mos e kuptuar që truri im më kishte rrëshqitur nga koka te testikujt e mi, ndërmora një eksplorim intensiv të brendësisë së tyre dhe sunduesi i testikujve u bë gjithashtu sunduesi i kokës sime.
Sepse gjithnjë magjepsej nga mjalti i shkrirë, nga shpërthimet e nxehta dhe nga vërshimet që i kthjellonin kokën.
Dhe jo vetëm nga mjalti i shkrirë, por edhe nga tingujt e orgazmës, nga të cilat donte të bënte një simfoni më të bukur se e nënta e Betovenit.
___
MOSTARSKA KIŠA OD OTOPLJENOG MEDA
Autor: Lirim Gashi
Nikada nisam težio ni u čemu da budem bolji od drugih, ali sam uvijek instinktivno i spontano učio od onih za koje sam mislio da su najbolji od najboljih.
Rano shvativši da je radoznalost moja urođena mana ili slabost, nevoljko sam prihvatio strast svog mozga da svaki dan nauči nešto novo, posebno ono što se ne može naći u knjigama.
Stoga sam svjesno prestao da čitam knjige s vremena na vrijeme, da bi vidio koliko je moj mozak sposoban da proizvede nešto originalno.
Ubrzo sam došao do zaključka da je zapamtio mnogo više nego što sam mislio, i ne nadajući se uspjehu slagao sam rečenice koje su na kraju imale smisla.
Sjećam se situacije u kojoj sam morao spašavati svoje razredne drugove i drugarice od strogog profesora marksizma jer nisu svi bili u formi tog dana.
Nažalost, propustio sam dvije sedmice zbog zarazne bolesti koju sam uhvatio na svadbi iz istog tanjira pasuljne čorbe, u koju su kašičice zabijali ljudi sa hepatitisom, karijesom ili parodontitisom, ali i oni koji su bili super zdravi.
Ipak, dobrovoljno sam zamolio profesora da me testira, iako nisam znao kako se zovu zadnje dvije lekcije.
I dok je profesor raspravljao sam sa sobom da li da me testira ili ne, ja sam nekako uspeo da pročitam naslov poslednje lekcije, „Utopijski socijalizam“, i zapišem imena onih koji su smatrali da su njegovi osnivači.
I odmah mi je bilo jasno da je to rani socijalizam ili utopijski socijalizam koji je izrastao iz ranih socijalističkih teorija, odnosno iz utopije pravedne i idealne države, tačnije, iz ranih oblika zajedničkih imovina i posebno modernih teorija nakon 1848.
I nakon što sam zapisao najvažnija imena utopističkih socijalista kao što su Henry de Saint-Simon, Robert Owen, Charles Fourier, Pierre-Joseph Prudhon i Entienne Cabet, osjećao sam se vrlo uvjeren da mogu reći nešto što će odgovarati stvarnosti, jer kako mi Albanci kažemo: “Gde ima mnogo reči, neke se nehotice susreću sa istinom”.
Znajući da je kraj Francuske revolucije označio početak modernog socijalizma, shvatio sam da moram improvizirati most u svojoj mašti koji će povezati gore navedene utopiste sa Hegelom, Marxom i Engelsom, a da ne izgledam i zvučim kao jedan smiješni idiot.
I zapazite čudo, profesor me nije prekidao 35 minuta i pažljivo je slušao šta govorim, što naravno nije sasvim odgovaralo onome što piše u knjizi.
A znate li šta mi je rekao na kraju:
Uopšte nisi dirao knjigu, a kamoli naučio posljednje dvije lekcije, ali ipak ne mogu da se ne složim, a kamoli da omalovažavam bilo koju rečenicu koju si izgovorio.
Jer sve je imalo smisla iako se nikako nije uklapalo u tekst knjige.
I dao mi je četvorku, iako sam uvijek kod njega imao peticu.
Zatim me upozorio da ne ponavljam isti eksperiment jer najviše mrzi varalice koji tvrde da nešto znaju kada su sigurni da ništa ne znaju, i utješio me riječima; “Da sam imalo sreće jer zna kakav sam kada stvarno učim, inače bi mi dao jedinicu moje visine.”
Nažalost, takav sam bio samo do prve godine gimnazije, ali sam po završetku školske godine bez dozvole roditelja upisao vojnu gimnaziju u Beogradu, gde sam video mnogo lepih i dobro izgrađenih žena koje su pola gole hodale oko mene i čije su me noge posebno očarala na mestu gde kod probušenog trougla gdje se sapajuju, koji sam zamišljao kao Beogradsku pećinu, mada sam mnogo više voleo Gadimsku pećinu na Kosovu, koja je bila nevidljiva jer je u većini slučajeva bila prekrivena dimijama.
Začudo, stalno sam zamišljao kako su zidovi ovih pećina, prekriveni otopljenim medom, koji se pretvara u vatrene kapljice, koje su potom kaplju i postaju sve gušće poput mostarskih kiša, pa sam osjetio goruću želju da ih okusim.
Ali plašeći se da imaju ukus kiselog kupusa, molio sam se Bogu da ne budem toliko razočaran da me ni gola Lepa Brena ne izvuče iz depresije.
Nesvjestan da mi je mozak skliznuo iz glave u testise, bavio sam se intenzivnim istraživanjem njihove unutrašnjosti, a vladar mojih testisa postao je vladar moje glave.
Jer ga je uvijek fascinirao otopljeni med, vruće eksplozije i poplave koje su mu razbistrile glavu.
I to ne samo od otopljenog meda, već i od zvukova orgazma, od kojih je želio napraviti ljepšu simfoniju od Betovenove devete.
____
MOSTARS HONIGREGEN
Autor : Lirim Gashi
Ich habe nie den Ehrgeiz, in irgendetwas besser zu sein als andere, aber ich habe immer instinktiv und spontan von denen gelernt, die ich für die Besten der Besten hielt.
Als ich früh erkannte, dass Neugier mein angeborener Fehler oder meine angeborene Schwäche war, akzeptierte ich widerwillig die Leidenschaft meines Gehirns, jeden Tag etwas Neues zu lernen, insbesondere eines, das nicht in Büchern zu finden war.
Also habe ich von Zeit zu Zeit bewusst aufgehört, Bücher zu lesen, um zu sehen, wie fähig mein Gehirn ist, etwas Originelles zu produzieren.
Ich kam bald zu dem Schluss, dass er sich viel mehr erinnerte, als ich dachte, und ohne auf Erfolg zu hoffen, fügte ich Sätze zusammen, die am Ende einen Sinn ergaben.
Ich erinnere mich an eine Situation, in der ich meine Mitschüler vor einem strengen Marxismus-Professor retten musste, weil an diesem Tag nicht alle in Form waren.
Leider habe ich zwei Wochen verpasst, wegen einer ansteckenden Krankheit, die ich mir bei einer Hochzeit vom gleichen Teller mit Bohnensuppe eingefangen habe, wo Hepatitis-, Karies- oder Parodontitis-Erkrankte, aber auch Blitzgesunde ihre Löffel reingesteckt haben.
Dennoch bat ich den Professor freiwillig, mich zu testen, obwohl ich nicht wusste, wie die letzten beiden Lektionen hießen.
Und während der Professor überlegte, ob er mich testen würde oder nicht, gelang es mir irgendwie, den Titel der letzten Lektion „Utopischer Sozialismus“ zu lesen und die Namen derer aufzuschreiben, die glaubten, sie seien ihre Gründer.
Und mir war sofort klar, dass dies der frühe Sozialismus oder utopische Sozialismus ist, der aus den frühen sozialistischen Theorien hervorgegangen ist, also aus der Utopie eines gerechten und idealen Staates, oder noch genauer, aus den frühen Formen des Gemeineigentums und vor allem aus modernen Theorien nach 1848.
Und nachdem ich die wichtigsten Namen von utopischen Sozialisten wie Henry de Saint-Simon, Robert Owen, Charles Fourier, Pierre-Joseph Prudhon und Entienne Cabet aufgeschrieben hatte, war ich sehr zuversichtlich, etwas sagen zu können, das der Realität entsprechen würde, denn wie wir Albaner sagen: “Wo viele Worte sind, treffen einige versehentlich die Wahrheit”.
Da ich wusste, dass das Ende der Französischen Revolution den Beginn des modernen Sozialismus markierte, wurde mir klar, dass ich in meiner Vorstellung eine Brücke improvisieren musste, die die oben genannten Utopisten mit Hegel, Marx und Engels verbinden würde, ohne wie ein lächerlicher Idiot zu erscheinen und zu klingen.
Und beachten Sie das Wunder, der Professor unterbrach mich 35 Minuten lang nicht und hörte aufmerksam zu, was ich sagte, was natürlich nicht ganz mit dem übereinstimmte, was im Buch stand.
Und wissen Sie, was er am Ende zu mir sagte:
Du hast das Buch überhaupt nicht angerührt, desto weniger hast du die letzten beiden Lektionen gelernt, aber ich kann trotzdem nichts dagegen sagen, geschweige denn irgendeinen Satz verachten, den du geäußert hast.
Weil alles Sinn machte, obwohl es überhaupt nicht zum Text im Buch passte.
Und er gab mir eine Note Vier, obwohl ich immer eine Note Fünf hatte.
Dann warnte er mich davor, dasselbe Experiment zu wiederholen, weil er vor allem Betrüger hasst, die behaupten, etwas zu wissen, obwohl sie sicher sind, dass sie nichts wissen, und er tröstete mich mit seinen Worten; „Dass ich Glück hatte, weil er wusste, wie ich bin wenn ich wirklich lerne, sonst hätte er mir eine glatte Eins von meiner Körpergröße gegeben.“
Leider war ich nur bis zum ersten Gymnasiumsjahr so, aber nach dem Ende des Schuljahres schrieb ich mich ohne Erlaubnis meiner Eltern auf dem Militärgymnasium in Belgrad ein, wo ich viele schöne Frauen sah die gut geformt und halbnackt um mich herum liefen und deren Beine mich besonders dort faszinierten, wo das durchbrochene Dreieck zusammentraf, das ich mir als die Höhle von Belgrad vorstellte, obwohl ich die Höhle von Gadime im Kosovo weit mehr bevorzugte, die unsichtbar war, weil sie in den meisten Fällen mit dimija bedeckt war.
Überraschenderweise stellte ich mir ständig vor, wie sich die mit geschmolzenem Honig bedeckten Wände dieser Höhlen in feurige Honigtropfen verwandelten, die dann tropften und dicht wurden wie die Regenfälle von Mostar, also verspürte ich ein brennendes Verlangen, sie zu genießen.
Aber aus Angst, dass sie nach Sauerkraut schmecken könnten, betete ich weiter zu Gott, dass ich nicht so enttäuscht sein würde, dass selbst die nackte Lepa Brena mich nicht aus der Depression rausbekommen würde.
Nicht ahnend, dass mein Gehirn von meinem Kopf zu meinen Hoden gerutscht war, unternahm ich eine intensive Erforschung ihres Inneren und der Herrscher meiner Hoden wurde auch der Herrscher meines Kopfes.
Denn schon immer war er fasziniert von geschmolzenem Honig, heißen Explosionen und Fluten, die ihm den Kopf frei machten.
Und nicht nur vom geschmolzenen Honig, sondern auch von den Klängen des Orgasmus, aus denen er eine schönere Sinfonie machen wollte als Beethovens Neunte.
* Avantura për ta rehabilituar Xhafer Devën janë re të zeza mbi shqiptarë!
Çka do të thonë antifashistët shqiptar dhe si do të ndihën antinacistët në mbarë Europën, për këtë aventurë është më së pakut, një cektësi intelektuale. Pasojat politike nuk i kanë llogarituar ata që janë në pushtet fare. E tubimi përkujtimor, për rehabilitim u mbajtë më 25 maj 2022, jo diku tjetër, bje fjala të mbahej në ndonjë lokal privat, por mu në ndertesën e Institutit Historisë “Ali Hadri” e që menagjohet nga Ministria e Kulturës Republikës Kosovës.
Kush mori pjesë në atë tubim, fare pak ka rëndësi, por t` i kushtosh respekt “institucional” një veprimtari pronacist, është atentat ndaj Luftës Antifashiste shqiptare, e mbi të gjitha është shkelje me të dy këmbët mbi gjaukun e dëshmorëve të një lufte të drejtë. Në aspektin e skajshëm, ta mbash një tubim të tillë se Xhafer Deva paska qenë antikomunist, është vetëm një sajesë për ta mbuluar qëllimin e “rehabilitimit”. Madje, emision special “rehabilitues” Xhafer Devës i kushtoi Radio Televizioni i Kosovës, përmes një shkrimtari që po vetquhet “historian”. Edhe më keq është kur Kuvendi i Kosovës është finansues i RTK-ës.
Tubimi për Xhafer Devën në Institutin e Historisë në Prishtinë …
1. E viktimat nazifashiste të 4 shkurtit 1944 në Tiranë dhe viktimat nazifashiste të 23 tetorit 1944 në Prishtinë, akuzojnë, jo vetëm ata që organizuan këtë provokim, por edhe ata që e lejuan.
Më 25 maj 2022 në RTK foli për Xh. Devën një shkrolagji që me të madhe po e quan vetën historian. Provoi ky gazetar të flasi në vetën e parë njejës, për të treguar se ka ithtarë Xhafer Deva, në vetën e parë shumës, sa që kah gjysma e emisionit, reporteri ia prishi të gjitha planet, ndoshta jo pa qëllim. Foli ky shkrolagji për të dëshmuar se ‘ja kush jam’, për të folë masa e painformuar dhe për t` u ,promovuar se i dinë “të gjitha” msheftësitë për Xhafer Devën. Jo, jo, nuk po ia qëlloi se ky ka jetuar si “gazatar” një kohë jashtë Kosovës dhe sigurisht e ka mësuar se ku gjindet Fraiburg, vendi ku janë grumbulluar dokumentet gjermane për shqiptarët, në periudha të caktuara kohore. E vëreteta, ato dokumenete kurrë nuk i pa as si forokopjoi, pa asnjë nevojë për autorizim nga ANV.
Foli “historiani” për ndarjen e Kosovës në tri zona të okupimit 1941-1944, sidomos për Zonën e Okupimit gjerman, ku sipas tij figurë qendrore politike “për një kohë të gjatë, paska qenë Xhafer Deva, persoalitet me numër një” . Këtu Xhefer Deva (Kryetar i “Merhametit” para 1941, paska krijuar një identitet politik, duke u profesionalizuar si tregtar. Shprehje tipike e një gazetari, që pak kush ia ka lakmi, nga arsenali i shkrimtarëve të Kosovës.
Dr.Sulejman Uglanin, nga Novi Pazari, që është “lider I Sanxhakut të Novi Pazarit duke folur në Akademinë për vizionarinXhafer Deva më 25.05.2022 në Prishtinë. Jeton nën kthetrat e pushtuesve dhe tregoi guxim më të madh se politikanët që jetojnë në Kosovën e lirë dhe Shqipërinë e lirë. Liria u duhet burrave me dinjitet. Frikacakët nuk e shijojnë lirinë as kur janë të lirë. Trimat si Dr.Uglanin e shijojnë lirinë edhe në robëri.” (Nexhmedin Spahiu, me 30 maj 2022, tek profili i tij në fb.)
Foli ky “historian” se Xhafer Deva i paska sjellë 40 mësues për Qarkun e Mitrovicës. Foli për t` i besuar njeriu, por përgjuesi si agjent dihet, se nuk miret kurrë me shkollim. Madje, dihet se ata “mësuesit” e Xhafer Devës, në fillim nuk ishin të ardhur, por ishin hoxhollarë, të cilët fëmijëve ua mësoin lutjet arabisht. Madje, për të qenë tragjikomedia edhe më e rëndë, ata (të gjithë “mësuesit” e tillë) nuk e dinin ALFABETIN E GJUHËS SHQIPE. Po këtu është një enigmë se: “ duhet me çdo kusht për ta diskualifikuar sjelljen e 120 mësuesëve nga Shqipëria përmes Bedri Pejanit dhe Rexhep Mitrovicës. Po, edhe më 1945 janë siellë 300 mësues nga Shqipëria Bregdetare nga ana e prof Zekeria Rexha dhe Fadil Hoxha. Prandaj, tash në avanturën për rehabilitimin e Xhafer Devës, qëllimi është që të dy aksionet historike t` i fakturohen Xahfer Devës, në mënyrë që avantura e rehabilitimit të duket sa më kreative. E thot D. Qosiq: “ Ne (serbët) rrejmë me imagjinatë në mënyrë kreative”. Ky realitet “shitet” në letërsi, por në histori jo, sepse janë dokumentet që flasin.
Duke e parë tragjedinë shqiptare në një anë, dhe duke e ditur si mik i Hasan Prishtinës, Ferat Draga do t` i drejtohet Bedri PEJANIT në Tiranë (fundi i prillit 1941), ku shkoi enkas për një kërkesë: “Në Qarkun e Mitrovicës kemi nevojë për MËSUES”. Berdi Pejani si rrufeja që ishte në aksione të tilla kombëtare, si sekretar i Komiteti Mbrojtja Kombëtare e Kosovës, i tuboi 120 mësues dhe të gjithë u sistemuan në Mitrovicë, Llap, Vushtri dhe Pazar të Ri. Këta mësues famëlartë të gjitha shkollave ua dhuruan emrat kombëtar si: “Skenderbeu”, “Avni Rrustemi”, “Azem Galica”, “Liria”, “Bajram Curri” etj. Dhe kështu filloi epoka e shkollimit shqip, por jo për herë të parë, sepse më 1915-1918 këndej pari (Mitrovicë) shkolla shqipe hapi Austro Hungaria.
Prof. Nexhmedin Spahiu, duke folur rreth figurës së Xhafer Devës në Institutin e Historisë në Prishtinë.
Foli “historiani” se Xhafer Deva me mundësin e tij e paska “themeluar xhandarmërinë shqiptare” në Qarkun e Mitrovicës. Rrenë ma të egër moti nuk kam dëgjuar. Xhandarmëria në Qarkun e Mitrovicës ka qenë e përzier (serbo-shqiptare) dhe si e tillë ishte edhe në kohën e kralit (1918-1941). Por, shtrohet pyetja, gradën e oficerit Pajazit Boletinit kush ia dhuroi. E si shkoi Pajazit Boletini, Mehmet Gradica dhe Mehmet Tefiku te Millan Nediqi në Beograd për t` i kërkuar rrogat për KATËR muaj (dhjetor 1943 dhe janar –mars 1944), sa kohë ishin në aksionin famëkeqë të “Rregjimentit “Kosova” nga Peja e deri në Shkodër- Lezhë dhe Tiarnë, ku “Rregjimenti Kosova” nuk la gja të zezë pa bërë, e ku Xhafer Deva ishte Ministër i Punëve të Brendëshme, në qeverinë kuislinge të Rexhep Mitrovicës.
Foli historiani se Xhafer Deva e paska “krijuar një shtet neutral” (!), madje me 6 amabasada, i “paska pasë Qeveria kuisllinge Rexhep Mitrovica”. Rrej – bacit, rrej! Se shiriti i kamerës i banë të gjitha, ka durim! E ambasada nuk e ka pasë asnjë, sepse një fakt të tillë e refuzoi Ribentropi.
E paskan dëshpruar “historianin” (!), tekstet shkollore, bile konkretisht ato të pushtetit tij paralel, gjatë dekadës së fundit të shekullit XX. Po, kush të pengoi që ato tekste, të cilat kanë pasë rëndësi historike, për mendimin tim t`i përmirësosh për dhjetë vjetë “shtet paralel”, kur paske dituri më të mirë se ata historian me tituj shkencor që i shkruan, (mendoi une) me meritë. Po, tha “historiani” se një pjesë e madhe e atyre autorëve paskan marrë tituj mr. dhe dr. deri atëherë dhe nuk mendoi fare se si ai nga një gjuhtar i rendomtë, pikërisht në atë kohë të okupacionit paralel, u bë magjistër që dikton “bukurshkrim” të historisë për të gjitha etapat historike, me 80% të huqur. E në këtë ‘hallakamë” historie ka punë për dhjetë kontralibra.
Foli “historiani”, për Lidhjen e Dytë të Prizrenit (shtator 1943) dhe me “kompetencë” tregoi se Xhafer Deva, i paska folë gjashtë gjuhë. Nuk i ra ndër mend të mendoi se ku i ka mësuar ato gjuhë, kur njeriu shqiptar nuk guxonte të fliste mirë as shqip, në viset e okuopuara nga Serbia, dhe Jugosllavia. Të vjen me u përbe në atë kohë, kur Punisha Raçiqi dhe “çakallët” e tij me Nikolla Pashiqin në ball, po ta dinin se është vetëm një libër diku në Kosovë në gjuhën shqipe, do të i rrafshonin së pakut nja 15 katunde , siç vepruan me Rugëvën, Plavën, Gucinë dhe Llap më 1919-1921.
Dhe këtu e shtrojmë një pyetje:
Ka reaguar Xhafer Deva për të gjitha ato mizori të: shpronësimit, shpërnguljës dhe shfarosjes së shqiptarëve 1918-1941(?), jo kurrë. E po ku jmi?
Foli “histiriani” për vitet 1949- 1966, kur Xhafer Deva i paska ndrruar nja pesë vendstrehime. Foli për Lidhjën e Tretë të Prizrenit (themeluar më 1973 në SHBA-Hb), me organizim të CIA-s, që kishte për qëllim për t` i tubuar të gjithë spinuët shqiptarë që të besatohen e ta për ta rrxuar qevrinë e Tiranës nga pushteti, por pa u afruar me “Ballin Kombëtar” dhe “Legakitetin”. Nuk foli “historiani” se Deva kishte marrë premtime për një post kryesor dhe nuk ia mbajti të msyhet kah Tirana, sepse pazret me familjën Mbrtërore të Karagjorgjeviqëve i kishte në proces, për t` i kryer me kohë në këto qendra: në Kretë, në Nish dhe në Gertum, afër Trieshtës, krejtë me qellim që me bekimin e A. Rankoviqit, shqiptarët të largohen në Turqi, dhe ky Xhaferi të instalohet në Tiranë për të kryer detyra të shekullit, në stilin Ahmet Zogolli, Ceno Bej Kryeziu në dhjetor 1924. Pra,për të gjitha këto pohime, duhet faktuar me rend.
Çka thonë dokumentet gjermane për marrveshjet: Xhafer Deva- Nacistët 1941-1944 Marrëveshja e 21 prillit 1941 Gjenerali Eberhart-Xhafer Deva në Mitrovicë
Në Mitrovicë janë të pranishëm më 21 prill 1941: Gjenerali nazist Eberhart, nga pala gjermane, në pozitën e komandantit të Divizionit 513 të këmbësorisë, dega informative. Në Mitrovicë Eberhart ishte me njëmbëdhjetë oficerë dhe 15 ushtarë. Nga pala serbe, ishin të pranishëm: Vojvoda Kosta Peçanac me 22 vojvodë në cilsinë e oficerëve të kralit. Nga pala shqiptare në tubim ishin: Xhafer Deva me 17 përfaqsues si: Nga Senica: Omer Xhini dhe Emin Çerkezi; nga Jeni Pazari ishte Akif Haxhi Ahmeti; nga Vushtrria ishte: Jahja Haxhi Xhemajli, nga Podujeva ishte Shaqir Haili,nga Drenica ishin: Jusuf Graidca, Myftar Hysen Llausha, Sadik Zejneli, Mustafë Ibrahimi, nga Istogu ishin Sadik Rama, Rrustem Sadria. Nga Peja në tubim ishin: Sejfedin Begolli, Xhevat Begolli, Pjetër Lorenci dhe Paul Lorenci.
Në tubim u konkludua se pushteti i deritashëm (1918-1941) e ka humbur çdo autoritet. Prandaj, është e nevojshme që të emrohen së pari kryetarët e komunave. Urdhërat e kryetarëve të komunave populli është i detyruar t` i zbatojë. Për zbatim është e nevojshme të krijohet policia. Nga ana e shqiptarëve u theksua se persona të caktuar kanë armë dhe ata duhet vihen nën kontroll.
Ky propozim erdhi nga Kosta Peçanci dhe Xhafer Deva.
Propozimi u pranua unanimisht, nga të gjithë, sidomos nga pala gjermane. Por të drejtat e luftës i takojnë fuqisë ushtarake gjermane, u tha aty, që në fillim të tubimit. Në këtë drejtim, gjyqet dhe finansat, u vëndos që të janë në kompetencë të komunave. Popullsia duhet kuptojë se çdo forcë e autorizuar nga pushteti duhet të bartë në duar shenja dalluese: Serbët të bartin stemën e kralit, shqiptarët të bartin një shirit kuq e zi në duarë. Struktura e xhandarmprisë do të jetë sipas strukturës popullsisë, ishte propozim i Xhafer Devës, i cili u pranua njëzëri.
Incidenti i parë shqiptaro gjerman ndodhi në Prapashticë më 26 prill 1941
Ushtria gjermane nga kompetencat e veta, duhej për ta kontrollur çdo cep të Kosovës. Prandaj çetniku Radovan do ta organizojë incidentin ditën e premte, kur popullsia shqiptare ishte duke bërë lutje në xhami. Radovani, duke i pri një togu gjerman, do të hudhë nga një bregore një rafal nga mitralozi dhe populli që gjindej në xhami, do ta le faljen dhe do t` u kundervihet gjermanëve, duke menduar se janë të sulmuar nga çetnikët.
Lidhur me këtë ngjarje , ku shqiptarët u vunë në kurthë, më 3, 4 dhe 5 maj 1941, njësia speciale gjermane do ta rrethojë terrenin dhe do ta grumbullojë popullsinë shqiptare, duke i lidhur civilët e fshtrave Prapashticë, Keqekollë dhe Nishefc nga katër, dhe të gjithë do t` i drejtojë kah Vraja. Në anën tjetër, pushteti gjerman, do të i urdhërojë familjet serbe që mbi shtëpa të vejnë KRYQA me gelçere, në mënyrë që me rastin e bombardimit ato shtëpi të kursehen.
Të marrurit peng kanë qëndruar në Kampin e Nishit për 3 muaj.(Burimi: ANV. S. 1236/41. R.mikrofilm: nr. 15287/41.).
Pushteti gjerman për të vu rend dhe qetësi”, sajoi një Statut që vlente vetëm për Qarkun e Mitrovicës. Mbi bazat themelore të atij Statuti ka funksionuar pushteti nazist 1941-1944 në tërë qarkun. Pra, çdo gjë është e shkruar dhe Statuti është i botuar më 1974.
Marrëveshja Eberhart Kosta Peçanac-Xhafer Deva në Nish më 11 shtator 1941
Në marrëveshjen e Nishit në mes Eberhartit, Kosta Peçancit dhe Xhafer Devës, arrihet pajtimi i plotë që çetnikët të bartin armë dhe të kanë letërnjohtime SPECIALE, për të hyrë në Qarkun e Mitrovicës. Strukturimi i tyre duhej të bëhet në pajtim të plotë për ta shporrë rreshtimin e Ferat Dragës dhe Bedri Pejanit, që kjo zonë t` i bashkohet trevës së okupuar nga Italia, nën pushtetin kusilling të Tiranës (1941-1942). Xhafer Deva dhe Kosta Peçanac me regji të Eberhartit në Nish do të avansohen në “pobratima”, për çka Eberhart i shpërbleu me nga një orë dore.
Marrëveshja Eberhart – Kosta Peçnac-Xhafer Deva në Kushumli, më 15 shtator
U arritë pelqimi që Kosota Peçanci me vojvodet e tij xhandarë, t` i ketë të gjitha autorizimet për arrestimin e shqiptarëve nacionalsit që duan bashkim me Shqipërinë. U caktuan norma të reja të doganës në rrugën Podujevë-Prishtinë në Besi, dhe Vushtri-Prishtinë në Prilluzhë. Aty ra pajtimi që doganierë të janë në çdo kohë përfaqsuesit e pushtetit të Millan Nediqit. Dokumetin e nënshkruan: togeri i Gestapos Janining , Kosta Peçanac dhe Xhafer Deva. Të pranishmit u pajtuan që me të gjitha mjetet të luftohën nacionalistët shqiptarë dhe PRODHIMI i xehës në Trepçë të rrjedhë noramlisht. (shiqo: ANV. T. 314, R. 1531, s. 262, Z. T. XII, K. 1, f. 380).
Marrëveshja Ewerhart Xahfer Deva –Kosta Peçanac në Podujevë më 26 tetorit 1941
Në mengjesin e 26 tetorit 1941 filloi takimi në Podujevë në mes tri palëve: gjermane, shqiptare dhe serbe. Nga pala gjermane tubimi përfaqësohej nga Zonderfyreri Vinter dhe Martin Poshornik. Nga pala shqiptare në pozitën e vicebanit ishte Xhafer Deva. Nga Qarku i Mitrovicës ishte Prefekti Ibrahim Lutfiu (para tij Ago Agaj nga Tirana). Rrethin e Vushtrisë në Vesën e Podujevës e përfaqësonin: nënprefekti Ahmet Ahmeti dhe ndihmësi i tij Ibrahim Ibrahimi dhe Rushit Mehmeti. Në emër të popullsisë Llapit merrnin pjesë nënprefekti Rifat Spahija, kapiteni Xhevdet Bajrami, Kryetari i komunës Koliqit Nezir Rama me ndihmësit Musa Jaha dhe Nezir Jetullahu.Në emër të komunës Shajkofcit merrnin pjesë Emin Sejdiu, Hajriz Jashari, Sali Jashari. Në emër të komunës Dumnicës merrnin pjesë Fazli Uka, Salih Islami. Në emër të komunës Kerpimehut merrnin pjesë Hamit Sejdiu, Zejnun Ahmeti, Ethem Lahu. Në emër të komunës Pollatës merrnin pjesë Zeqir Jaha, Sinan Ademi dhe Zenel Emini. Në emër të organizatës çetnike merrte pjesë Dragomir Popoviq, me autorizim të Kosta Peçancit. Ndërsa në emër të pushtetit Kushumlisë nënprefekti Millan Peçanac, babai i Kosta Peçancit. Në tubim ishin edhe Dragolub Millovanoviq kryetar i komunës së Kushumlisë, Kryetari i komunës Doberdolit vojvoda Millorad Filipoviq, kryetari i komunës Raçit vojvoda Vukoje Mariçiq, kryetari komunës Bajës së Kushumlisë Dragolub Çapriqi. Në tubim ishin edhe këta drejtues të çetave çetnike: Kërsta Gjuroviq, Arsa Marçiq, Bllagoje Neranoviq, vojvoda Dragoje Radosavleviq, çetnikët: Radosav Miletiq, Dragoje Ivanoviq, Mirko Tomiq dhe kapiteni i xhandarmërisë së Kushimlisë Novica Veloviq.
Në Tubimit të Podujevës, përfaqsuesi i Vermahtit iu drejtua Xhafer Devës dhe Millan Peçancit, që me të gjitha mjetet politike dhe ushtarake duhet të angazhohën në ruajtjën e qetsisë në mes shqiptarëve dhe serbëve.
Pasi që u ngritën në këmbë, Xh. Deva dhe M. Peçanci u betuan para Vinterit.
Pas kësaj ceremonie Vinter ia dha fjalën Shaqir Halilit, i cili tha: “ Ju drejtohem që të më kuptoni. Ju përfaqsuesit gjerman dhe ju përfaqsuesit serbian, duhet ta dini se Shqiptarët në këto treva janë vendas. Ne nuk kërkojmë toka të hueja. Përkundrazi, deri më 1877 i tërë sanxhaku i Nishit ishte si një zgjua i mbushur me 79% shqiptarë. Madje, Kushumlia me Prekupe në tërësi ishte me popullsi shqiptare. Nga 714 katunde sa i kishte Sanxhaku I Nishit, 558 ishin qindë për qindë vetëm me popullsi shqiptare. Kurse, ato katundet tjera ksihin populsi të përzier, por me shumicë apsolute shqiptare. Ne, si politikan e unë si ish deputet i Kralevinës jugosllave (1931-1935) nuk mund të kam iluzione se në këto troje do të kemi qëndrim indiferent, për faktin se serbianët dhe pushteti i tyre janë siellë shumë egersisht ndaj shqiptarëve edhe nga viti 1912 e deri më 1941. Bile ka pasë pazare me Tutqinë për të na përzanën në Anadolli të gjithëve. Reagon Xhafer Deva në gjermanishte: “Diken jo”!.
Shaqir Halili (Hoxhë Visoka): Ndoshta Ty jo se ke pasë lidhje me Millanin (Stojadinoviqin) dhe ty kishte me të ndalë si tergjyment të një shtrese tragtarësh politik. Reagon Pajazit Boletini: “Edhe ti ishte deputet i karlit”.
Hoxhë Visoka: Po zotëri por me kërkesën time Shermet Xhuxhuli ka ba ankesë në odën time dhe e kemi thirrë Vocën që të flasi në Parlamet dhe ka folë më 1937. Ju të “Merhametit”, na keni hetue dhe ishit në kontakt me pushtetin. E ti Xhafer Deva ke lëshue urdhër si Viceban në fillim ndaj 12 shqiptarëve të Llapit, vetëm pse kanë shkue të njejtës rrugë me serb dhe ata i keni pushaktue. Këso belash ju grantoj se në Llap më nuk do të durojmë. Këtu janë kryetarët e komuanve dhe pajtohen të gjithë. (Të gjithë përfaqsuesit e Llapit në tubim pajtohen me fajlimin e Hoxhë Visokës). Pra ne nuk mundemi me i dalë para Vermahtit Gjerman, se është fuqi e madhe, por këtyne vojvodëve duhet t` u thuhet prerazi se ma populli shqiptar nuk duron. Në të kundërtën, ose do të bahemi me Shipni, ose do të aramtosemi me i ruajtë shpiat tona. Le ta kupton edhe ky zotënia i Nemcit (Gjermanisë) fare mirë. Populli po e përmend Berlinin (1878), për faktin se popullsia në Llap është muhaxhire me shumicë e ardhur nga Toplica. Pra ky nemci që është këtu duhet shumë të kujdeset për neve sepse dëme të mëdha na janë bërë” (ANV. T. 314… detalisht).
Marrëveshja e xheneralit Bothmer me Xh. Devën dhe K. Peçancin në Nish më 26 nëntor 1941
Kontakti i përfaqsuesit gjerman Bothmer me Xhafer Devën dhe Kosta Peçancin në Nish më 26 nëntor 1941 është mbajtur për të kuptuar se kush e sulmoi popullsinë shqiptare në Pazar të Ri më 4 nëntor 1941. Në bazë të dokumenteve vrehet se Xhafer Deva nuk pajtohet që të sulmohet Drazha Mihajloviqi dhe J. B. Tito, njësitet e të cilëve kishin marrë pjesë në mizoritë që i përjetoi popullsia shqiptare. Kjo për faktin se këto dy forca janë shumë të fuqishme dhe do ta na bëjnë dëme të mëdha”. Kosta Peçanci, merreni me mend, do të distantcohet se njësitet e Drazha-Tito dhe: “nuk do të lëshohet aq ulët për t` i masakruar gratë dhe fëmijët, pleqët e plakat, vetëm pse nuk janë ortodoksë”.
Takimi sekret i Xh. Devës, Ali Dragës me M. Açimoviqin në prani të Bothmerit në Beograd, në dhjetor 1941
Ky takim tregon realitetin se si ishte gjendja në terren dhe çka flisinin e flasin shqiptarët për kohën e okupimit, për bashkëpuntorët e nazifashizmit. Lidhur me këtë në marrëveshje flitet për GJASHTË çështje:
1.Gjuha zyrtare në Krasikomandaturën e Metrivicës (Zona okupuese gjermane e Kosovës-Mitrovicë, Vushtrri, Llap, Pazari i Ri), ministri Açimoviq thekson se, me që pala gjermane nuk është kundër, pala shqiptare është për aplikim të gjuhës shqipe në administratë, prandaj duke u konsultuar me Kryeministrin Milan Nediq, prandaj aplikimi i gjuhës shqipe në administratë do të zbatohet pasi që të plotësohen kushtet”:
Kjo do të thot se gjatë vitit 1941 nuk ka pasë aplikim zyrtar të gjuhës shqipe në adminsitratë, sepse e refuzonte Beogradi;
2.Çështja e finansave ishte shtruar nga Xhafer Deva dhe Ibrahim Lutfiu dhe M. Açimoviq e pranoi pa diskutim, por me kusht që paraja të jetë me proveniencë serbe;
3.Monedha që do të prdoret në Qarkun e Mitrovicës do të jetë ajo serbe. Lidhur me këtë, një komision i Millan Nediçit do ta vizitojë Qarkun dhe do të japi qëndrim të prerë.Për këtë mundësi pajtohen Bothmer, dhe Xhafer Deva me Ali Dragën;
4. Në takim u arrit përlqimi që në Qarkun (Kraiskomandaturën) e Mitrovicës të veprojnë 770 xhandarë serbë, të cilët do ta ruanin rendin dhe qetësinë. Xhadarmërinë do ta drejtojë nënkoloneli Sachs, dhe një oficer LIDHËS për xhandarmërinë shqiptare, e atë lidhje do ta mabj Pajazit Boletini. Kjo komandë do t` i paguej 770 xhandarë që do të quhen “Xhandarmëri serbe”.!
5. Sa i takon çështjës së nëpunësve shqiptar të ardhur nga Shqipëria, ata do të trajnohen në një kurs shkollor në Beograd, dhe për ta do të përkujdeset Lidhja Popullore Shqiptare dhe pushteti i Millan Nediqit.
6. Çështja e shkollave shqipe , që në kohën 1918-1941, kanë qenë të ndaluara , u konkludua se: “tani për tani shkollat janë të zëna nga ushtria dhe xhandarmëria, por që mungojnë mësuesit. M.Açimoviq do të theksoi: “ me që Vermahti ua lejon shkollat shqiptarëve, pajtohet që mësuesit shqitar një kohë të trajnohen në një SEMINAR disa mujor në Nish, e pastaj mësueit nga Shqipëria e Vjetër do të vihen në detyra. Tani për tani (1941) nevoitën 98 mësues për shkola fillore dhe 15 profesor për shkolla të mesme.
Për këto detyra, thuhet në marrëveshje:
1.“Mund të aplikojnë mësuesit dhe profesorët që ishin shtetas të Mbretërisë Jugoslalve deri më 1941”,
2. Mund të përgatitën persona që janë lindur në Jugosllavi , por për ndonjë arsye janë shpërngulë para shkatrrimit të Jugosllavisë më 7 prill 1941.
E vërteta, nga ana shqiptare është paraqitur një LISTË e kandidatëve dhe ajo listë është kontrolluar nga autoritetet serbe për t’ua njohur nivelin e tyre arsimor dhe politik. Në rast se nuk mjaftojnë personat nga lista, atëherë do të mbahet një KURS për përsona të tillë në Nish dhe nën programin e Ministrisë Arsimit serbian dhe pushtetit Vermahtit gjerman. Pra për këtë vëndosë në instancën e fundit pushteti i Vermahtit. E vërteta, kjo gjendje është deri më 7 shtaor 1943 kur kapitulloj Italia. Por me zgjërimin e zonës së okupimit gjerman edhe në Shqipërinë Bregdeatre, çështja mbeti e njejtë, që do të thot se pushteti i Beogradit në Zonën e Kosovës ishte konstant, i pandryshuar fare, edhe pse Lidhja e Dytë e Prizrenit dhe Qeveria Kuisllinge e Rexhep Mitrovicës u daklaruan ndryshe. Situata në terren mbeti e njejtë si: në adminstratë, xhandarmëri, shkollim dhe finansa të menaxhuara në gjuhën serbishte.
Shtëpia e kirurgut hebre që kishte jetuar dhe punuar në Mitrovicë, … a është shndërruar ende në muze për Holokaustin
ÇËSHTJA E HEBRENJËVE NË QARKUN E MITROVICËS
Çështja e hebrenjëve u shtrua nga Eberhart më 21 prill 1941. Prandaj, më 25 maj 1941 Xhafer Deva në funksionin e vicebanit do të lëshon dokument që të rregjistrohen të gjithë HENRENJËT, sa janë në çark, në mënyrë që pasuria t’u sekusetrohet. Lidhur me këtë, një pjesë e tyre, që u kishin borqe shqiptrëve, do të strehohen në Prishtinë, e pastaj në Tiranë.
Se Xhafer Deva ishte vetëm një lodër e pushtetit në Mintrovicë dhe Tiranë, vërteton fakti se në të dy qendrat, ky njeri “kundeshtohej nga populli” .(shiqo: ANV. T. 501). Se Xhafer Deva ishte një pronazist tregon fakti se Vermahti i kishte grumbulluar në Kampin e Tunelit parë 4005 hebrenjë të siellur nga Maqedonia dhe Serbia.Të gjithë kryenin punë të rënda në Trepçë, me roje që quhej: “Srpska drzhavna strazha”. Kjo nomenklaturë serbiane, në dokumente e saj dëshmon se: Më 30 prill 1942, Mitrovicën e kishte viztuatr Dr Turneri (zyrtar gjerman i Gestapos).Në këtë kohë në Mitrovicë ishin 189 persona të marrur peng, 3503 perosna të detyruar të punojnë, prej tyre 2974 ishin hebrenjë, që do të thot se nga numri 4005 që ishin në fillim të vitit 1941, 1031 hebrenjë dhe ciganë ishin deportuar për seleksionim në qendrën e Gestapos në Zemun. Dokumentin e nënshkruan koloneli i Gjenralshtabit Konrad. (Zbornik, T.XII. L. 2. D. 64).
Në lidhje me këtë, dokumenetet gjermane zbulojnë se më 10 maj 1942 pala shqiptare kishte organizuar DEMONSTRATA, sepse as Xhafer Deva as pushteti i Vermahtit nuk kishin ndaluar “Rojen kufitare serbe “ që të largohën nga Qarku i Mitrovicës. Këtë realitet e dokuneton materiali i botuar në “ZBORNIK, T. XIII. L. 2. D. 72.
Marrëveshja e Xhafer Devës me Kosta Peçnacin në Rashkë, në shkurt 1942
Në kuvendine Rashkës në shkurt 1942 Xhafer Deva e kuptoi se pushteti nacist për të cilin ishte ngjizuar si mishi e thoni, nuk i donte shqiptarët sa i donte dhe respektonte serbianët. Ky fenomen ishte realitet për faktin se të gjitha institucionet gjermane për Ballkanin ishin të instaluara në Beograd. E për të kuptuar politikën gjermane, Herman Nojbaher e kishte afruar një grup politikanësh shqiptar si: Ali Dragën (djali i Ferat Dragës), Vehbi Frashërin (djali i Mehdi Frashërit). Përmes këtyre Herman Nojbaher do ta kuptoj situatën politike jo vetëm në Qarkun e Mitrovicës, por edhe në pjesët tjera të Shqipërisë Etnike.
Madje, çuditërisht në këtë kohë (shkurt 1943) për ta kuptuar se cili është pozicioni i Gjermanisë në rast të kapitullimit të Italisë, sepse flitej se SHBA do të hyjnë në luftë kundër Rajhut Tretë, prandaj Xhafer Deva së bashku me Kolonel Fuad Dibrën, do të shkojnë në Beograd dhe atje do ta kuptojnë se Grupi i shqiptarëve të Kosovës, duhet të forcohet në Tiranë, me ç’rast Kryetar i Qeverisë kuslinge parashikohet të zgjidhej Rexhep Mitrovica, ndërsa Ministër i Punëve të Brendëshme ishte qëndrim i prerë të zgjidhet Xhafer Deva.
Shënimi fiktiv i vijës kufitare shqiptaro-serbe
Derisa në maj 1942 kur tokat që sundoheshin nga Qeveria kuisllinge e Beogrdait (M. Nediqit) ishin të SPASTRUARA nga hebrenjët, në zonën okupuese gjermane të Kosovës, ishte në kulm çështja e ridefinimit të kufinjve. Këtë çështje e kishin ngritur: Ferat Draga, Ali Draga, Bedri Pejani dhe Ibrahim Lutfiu. Xhafer Deva heshti sepse i kishte marrëveshjet e shumta me Kosta Peçancin, M. Aqimoviqin dhe drejtuesit e lartë gjarman, nga Herman Nojbaheri, Feliks Becler, Eberhart etj. Xh. Deva, e vërteta ishte këmbëngulës që Trepça t` i takojë Gjermanisë, prandaj çdo kerkesë për ridefinim të kufirit ishte e kotë. ( shiqo detajish: Hakif Bajrami, Dokumnete gjermane për historinë shqiptare,libri nr. 1, 1997 Prishtinë dhe librat 1 dhe 2. Prishtinë 2017, d.104 dhe d. 105).
Xhafer Deva në vend se ta organizonte popullin si mik i Vermahit për mbrojtje të Bihorit (19-24 janar 1943) me që rast çetnikët e Drazha Mihajloviqit, partizanët e Titos i shndërruan në gërmadha 33 fshatra shqiptare, ai mori pozicionin e heshtakut. Në atë kasaphane ndaj civilëve në Bihor, u masakruan 418 mashkuj, 1089 femra dhe fëmijë, ndërsa rreth 3250 persona u plagosen duke u arratisë.
Masakra e Bihorit në Natën e Bozhiqve të vitit 1943, në të cilën u vranë mbi 9200 banorë shqiptarë e të tjerë të asaj ane dhe të mbarë Sanxhakut.
Zejtaria e ndiekjës së “komunistëve” (lexo civilëve shqiptar) do të vazhdojë për një vit. Xhafer Deva një vit më vonë: Janar-shkurt 1944, kishte shkuar me Regjimentin famëkeq “KOSOVA”, me 318 xhandarë, kinse po i ndjek luftetarët antifashist nga Pejë e deri në Shkodër, Lezhë dhe Tiranë, për t`i luftuar ata që luftonin për çlirim. Çka ndodh gjatë marshimit Shkodër –Lezhë-Tiranë me civilët e pambrojtur (pytne popullin kush ua shqeu veshët nënave shqiptare. Ndërsa kush mundet për ta maskuar sot tragjedinë e natës 4 shkurtit 1944 në Tiranë, kur dokumenete janë deklasifikuar në NAV, në Arkivin e Fraiburgut (nuk e di në Tiranë, por dokumenete që i kam hulumtuar më 1978 në Arkivin shtetëror në origjinal janë akuzë e rëndë për shqiptarë, e sidomos për Xhafer Devën dhe Pajazit Boletinin. Po, në të gjitha dokumentet thuhet pa ekivoke se autor ideor “për luftimin e komunistëve në rrugën Shkodër-Tiranë, janë Herman Nojbaher dhe Xhafer Deva”.
Më vonë Xhafer Devën edhe Nojbaheri do ta largojë nga skena politike, për ta përdorë pastaj, si eksponent në rrafshin militarist për Kryetar të L D. Prizrenit nga 18 qershori 1944, kur dihej fati i Vermahtit në detale. Se Lidhja e Dytë e Prizrenit nuk pati sukses për ta kryer misionin që e kishte (nga amaneti i të parës-HB) tregon fakti se kjo organizatë nacionaliste shqiptare i ndërroi TRE kryetar brenda dhjetë muajëve: nga 17 shtatori 1943 e deri më 21 janar 1944, kryetar ishte Rexhep Mitrovica; nga 21 janari e deri më 15 prill 1944 kryetar ishte Bedri Pejani. Nga 18 VI 1944 e deri më 28 nëntor 1944 kryetar ishte Xhafer Deva. Deri sa dy kryetarët e parë luftuan për çështje nacionale, për bashkim të tokave shqiptare, Xhafer Deva e ktheu Lidhjen e Dytë të Prizrenit në organizatë militariste, për t` ua mundësuar gjermanëve tërhiekjen nga: Maqedonia, Shqipëria dhe Kosova gjatë tetorit-nëntorit 1944.
Slobodan Miloseviq në Fushë-Kosovë …
Është e vërtetë se ishte nismë e Kolonel Qazim Komonit dhe Kolonel Fuat Dibrës, në anën tjetër për t` i vënë nën një komandë partizanët e Fadil Hoxhës, forcat e Muahrrem Bajraktarit, njësitin SS “Skenderbeg” me Bedri Pejanin si drejtues , aradhat shumë të diciplinuara të Enver Hoxhës, në një front për moslejimin e partizanëve sllavë dhe çetnikëve serbianë për ta riokupuar Kosovën.
Por me asnjë forcë këtij orinetimi nuk iu bashkua Xhafer Deva, që luftonte për interesa strategjike të njësive nzifashiste siç ishin forcat elite: “Bredov” në rregjionin e Gjilnait; “Llanger” në rregjionin e Llapit; “Shollc” në rrugën Shkup-Fush Kosovë-Mitrovicë. Në këtë kohë pasi që ishte kthyer nga Vjena ku ishte për sherim, Xhafer Deva nga qershori e deri në nëntor 1944, është në Prizren dhe Mitrovicë dhe rrinë në lidhje me Herman Nojbaherin, Shmit Huberin dhe gjenralin Fon Ler.
E vërteta disa herë Xhafer Deva do të shkojë në Selanik për të biseduar me Fon Lerin, i cili kishte kërkuar që t` i “organizohet lehtësim kalimi nepër Kosovës, drejt Sarajevës, gjatë tretorit 1944”. Në disa dokumnete thuhet se ishte edhe në: “Komandën e Aleatëve Anglo-Amerikan për t` iu bashkuar të gjitha batalionet kufitare të kolonel Qazim Komonit dhe dy aradha të Kolonel Fuat Dibrës, së cilave do t` iu bashkohej edhe Divizioni SS “Skenderbeg”, gjithnjë për ta mbrojtur vijen kufitare: Strugë-Manastir-Shkup-Kumanovë-Vranjë-Llap-Mitrovicë-Plavë- Tivar.
Xhafer Deva me ushtarak të Gjermanisë naziste
Ky plan në strategjinë e Xhafer Devës nuk përmendet askund sepse Divizionin SS “Skenderbeg” provonte për ta shfrytëzuar për interesa logjistike të Aramtës ‘E’ drejtuar ushtarakisht nga Fon Ler ndërsa politikisht nga Herman Nojbaher. (AVIIB. Dosja e Herman Nojbaherit, Fon Lerit dhe Kurt Valdhajmit 0/45/1253; Ditari i Aramatës “E” në 52 libra prej të cilave 2 libra regjistër emrash).
E vërteta, edhe aradhat partizane që i drejtonte Fadil Hoxha, edhe brigadat partizane që i drejtonte Enver Hoxha, nuk arrijtën për ta kuptuar momentin historik, dhe u paluan rreth ideologjisë majtiste të Stalinit.
Xhafer Deva në dokumentet e huja si ‘mergimtar” 1944-1978
Për këtë kohë të thyerjeve të mëdha, në kushte të luftës së Ftoftë, asgjë nuk mund të shkruhet pa u konsultuar dokumantacioni i Kim Filbit dhe Asime Kosovës nga Stambolli. Prandaj…
Gazimestani, (afër Prishtinës) vendi ku Slobodan Milosheviq paralajmëroj shkatërrimin e Jugosllavisë
Në këtë kohë të thyerjeve të mëdha historike, në vend se të qëndronte për t`i luftuar partizanët e Titos, dhe çetnikët e rehabilituar serbian nga Tito (në fillim të nëntorit 1944), më 15 nëntor 1944 Xhafer Deva largohet nga Prizreni dhe ia mbathi me aeroplan nga Prishtina për Zagreb. Po, po kështu shumë personalitete shqiptare “po e mbrojnë vatanin”, me rrena dhe intriga duke paguar në shumë raste edhe këngëtarë, për t` i hyjnizuar më vonë. Nga Zagrebi Xhafer Deva dhe shokët e tij pronazistë,( më 28 Nëntor 1944) me bekimin nga prifti katolik me shenjë të ustashëve suita nazifashiste shqiptare shkoi në Austri, me një dyzinë kuislingësh si: Rexhep Mitrovica, Rexhep Krasniqi, Tahir Zajmi, Xhelal Mitrovica etj. Në Vjenë grupi i Xhafer Devës takohet me Grupin e “Ballit Kombëtar” si: Nuredin Vlorën, Gjona Marka Gjonin, Shefqet Verlacin, Mehdi Frashërin me familje dhe Kolë Bibë Mirakajn.
Nga viti 1945 e deri më 1947 Xhafer Deva vendoset në Austrinë Perendimore. Kurse më 1953 punësohet në një zyre polake për refugjatë. Gjatë kësaj kohe Xhafer Deva jeton si lepuri në therrë sepse Komisoni i Zekeria Rexhës e kishte shpallë “kriminel lufte” dhe kërkohej edhe në Prishtinë edhe në Tiranë.
L’écrivain contestataire Milovan Djilas avec ses livres circa 1980 en Yougoslavie. (Photo by Jacob SUTTON/Gamma-Rapho via Getty Images)
Makiancionet e Titos nuk i kuptonin as informatorët e Cherchillit
Tito në proces e degradon ushtarakisht Kosovës më 2 shtator 1944. Më 31 mars 1945 e degradon Kosovën politikisht. Më 10 korrik 1945 e degradon Kosovën në aspketin konstituciinal. Dhe kështu ia hap Serbisë “fakturën” që ta trajtojë Kosovën si koloni.
Ja makiancionet e Titos:
Josip B. Tito posa e degradoi Shtabit Antifashist të Fadil Hoxhës më 2 shtator 1944, filloi ta përgatiste raportin për Ruzveltin, Stalinin dhe Cherchillin se, sipas tij, “Shqiptarët po bashkëpunojnë me nazifashizmin, prandaj jemi kah synojmë për ta vëndosë DIKTATATURËN USHTARAKE NË KOSOVË, në frymën e vendimeve të Konferencës së Teheranit, që do të thot se: “ata popuj që bashkëpunojnë me nazifashizmin fitohet e drejta për t` i luftuar, drejtë zhvëndosjes ose shfarosjës plotë”. E si të kuptohet se në këtë kohë shqiptarët e Kosovës në numër prej 56000 luftetarësh ishin në vijat e frontit antifashist, kurse Tito DEZINFORMNTE , sipas Referatit Vasa Qubrilloviqit, Likudimi i pakicës shqiptare deri sa të zgjasin operacionet luftarke”, se madje edhe:” Shaban Polluzha me eshalonin e tij po lufton që të kthehen gjermanët në Kosovë”.
Kulmi i kësaj politike mafioze ishte se më 8 shkurt 1945 në Kosovë vendoset Diktatura Ushtarake. E në rrethana të diktaturës ushtarake i rrethuar me tri roje partizane, vritet nga OZN M. Popoviqi. Kjo ndodhë për ta arsyetuar diktaturën (Shiqo: AVIIB. Raporti i Koça Popoviqit, për “Propogandë antifashiste serbiane, 21 nëntor 1944).
Këtë intrigë provoi për ta ua prishë Enver Hoxha duke i dërguar dy DIVIZIONE në Kosovë më 12 shtator 1944. Por ato divizione do të dezorientohen asi soji sa që në asnjë vend nuk janë lejuar për të qëndruar më tepër se 4 ditë. Në këto rrethana Xhafer Deva dhe shumë “trima” të tij luftonin për të kaluarën, e jo për ardhmëri. Me këtë shkrim nuk pretendojmë të mbrojmë asnjë lloj ideologjie, por vetëm të drejtën legjitime të shqiptarëve për bashkim me Shqipërinë Bregdetare. Mu për këtë kauzë, do t` i nxjerrim shumë dokumente të deklasifikuar në shesh.
Biseda Millovan Gjillas –Aleksander Rankoviq (në mes) lidhur me rrëzimin e pushtetit në Tiranë 1948
Millovan Gjillasi e pyet Aleksander Rankoviqin: Pasi që Gjenerali Kupreshnanin të kryen punë në Korçë, kend do ta emrosh në fronin e Tiranës? Aleksander Rankoviqi i përgjigjet me ndihmën e Xhafer Devës do ta emroj djalin e Cena Beg Kryeziut, Tati Kosovën.” Edhe në këtë “pazar” Xhafer Deva ishte i paraparë të jetë “hisedar me për vlerë të shtuar”, sikurse më 1944! (shiqo detalisht: AVIIB, Dosja e Millovan Gjillasit/1948-1951).
Folni pronacista?
Kalimi i Xhafer Devës me familje në SHBA më 1956
Xhafer Deva do t` i rrëfehet më 1966 Julian Amerys se: “Më 1937-1944 kam qenë pro nazist dhe antikomunist. Tash (1966) jam antikomunist me tërë qenjen time” . Këtij tregtari shpirtëror i nevojitej ky “mall” i kthimit në demokrat, sepse i nevojitej strehimi në SHBA. Bisedën për rolin e dyfisht gjatë Luftës Dytë Botërore, Xhafer Deva ia rrëfen edhe Vasil Andonit më 1972. ( shiqo:ANV. Dok. CIA+MI6). E me këtë rreshtim Xhafer Deva së pari vëndoset në Nju Jork (1966) e pastaj largohet për Boston, ku i kishte disa miqë që i kishte njohur në Kairo, sa ishte nëpunës i finansave. Në këtë qytet-Boston, Xhafer Deva ishte deri më 1960. Por pastaj do të kaloj në Palo Alto të Kalifornisë, duke punuar në zyrën e Llograive. Ndërsa më 1972 do të pensionohet.
Xhafer Deva më 1966 në ShBA u njoh me Grupin e Kosovarëve, kur kjo organizatë pranohet në Shoqatën e “Pakicave të Shypura në Evropë”. Në kongreset vjetore të kësaj shoqate, Xhafer Deva do të provoj përmes Kalosh Hamdisë ta prezantojë pozitën e shqiptarëve në Jugosllavi.(Gjerësisht , shiqo: Hakif Bajrami, Lidhja Kosovare nepër Kongrese të pakicave 1953-1974, Raportet vjetore dhe ndikmimi i tyre në SHBA dhe NATO e gjetiu 1953-1974, studim i botuar.). Më 1975 Xhafer Deva ishte në një hulumtim në Madrid, por u kthye në Nju Jork pa kryer punë të pista, kundër pushtetit Tiranës dhe Prishtinës.
Lidhjet me grupin e Greqisë në kordinimi të punëve me Kairon për instalim në Kretë dhe Vranjaçka Bajë, në këtë kohë (1965-1972) i organizonte UDB jugosllave, në bashkorganizmi me një sherbim informativ perendimor, gjithnjë për ta rrëzuar pushtetin në Tiranë. Këtij orinentimi pas disa viteve do t` i bashkohet edhe grupi i emigrantëve shqiptarë të strehuar në Itali. Qendra e tyre do të bëhet për disa vite vendi GERUM afër Trieshtës. Nga kjo qendër, do të regrutohen 28 grupe diverzante për të zbarkuar në Shqipëri. Por të gjithë do të asgjasohen , pa u stabilizuar mirë, në vendet ku zbarkonin.
Pse Xhafer Deva e themloi Lidhjën e Tretë të Prizrenit në SHBA më 1973
Në fund të jetës Xhafer Devaka punuar për sherbimet e: CIA, MI6 dhe UDB, të cilat ishin lodhë dhe kompromituar keq duke dërguar diverzantë shqiptarë dhe profesionalist të huej në Shqipëri me qëllim që pushtetin totalitar ta kthejnë në pushtet shumëpartiak liberal.
Diverzantët, zbulojnë dokumentet e kohës, planifikoheshin në Tri qendra: në Kretë, në Nish dhe në Gerum afer Trieshtës.
Të gjitha grupacionet e tilla janë shkatërruar deri në themel, sepse i “tërë populli shqiptar punonte për Sigurimin shtetëror”, por mbi të gjitha edhe agjenti Hesi u jepte kordinata të sakata shqiptarëve, se ku do të zbrisnin vrasësit e paguar.
Xhafer Deva vdes në Palo Alto të Kalifornisë më 1978.
Si përfundim po e shënoi një aksiomë: Ai që punon kundër interesave të kombit të vet, aq më parë kur ai komb është në robëri, duhet të dihet se në tokën Arbnore, nuk ka as VARR për te, sikurse për Esad Pashën. E dikush po lufton sot, nepër “terr të natës për ta sjellë Xhafer Devën të vdekur në Kosovë”, të paktën, për momentin kaq mund të provohet, paskan thënë ideatorët e luftës për rehabilitim.
E politika që mbështetët në mashtrime, rrenën e ka pistë të propogandës.
Rajhu i Tretë dhe Jugosllavia e Tretë kishin plane identike por fuqi të ndryshme
Aty kah vitët 1985/86, në Beograd do të publikohet si gjysëm ilegal Memorandumi i Akademisë Serbiane. Ai dokument ogurzi me porosi nazifashiste, e kishte bazën në “Librin e kaltërt” i shkruar më 1976, për nevoja të kthimit të sistemit Rankoviqist jo vetëm në Kosovë, por edhe në tërë vendin, ku serbianët do ta kishin për çdo çështje fjalën e parë dhe të fundit. Por, këtë orientim pak kush e kishte kuptuar në vend, e askush jashtë Jugosllavisë nuk e kuptonte në fillim.
Në këto rrethana, më 1978 vdes Xhafer Deva, i cili numrohej se me veprimet e tij, do të jetë sërish një “kartë” shumë e dobishme në dobi të çështjës serbiane. E vërteta, Xhafer Devës, këtë epitet ia jepnin disa gjenralë serbian, të cilët mshifeshin pas komunizmit, sikurse uri nën dheun e zbutur. Sidomos, disa politikanë nga oligarkia finaciare në krye te të cilëve ishte venë Sllobodan Millosheviqi, do të rekrutohen me kohë në SHBA. Atje me dy priftërinjë serbian, nga SHBA dhe një nga Kanda, do t` ia fillojnë punës neofashiste të “shekullit” si e quanin ata.
Çka do të thot kjo?
Me kohë ky Shtab do ta rekrutoj edhe një dyzinë politikanësh të nivelit fundrrinave nga Klani i Zemunit dhe Klani i Surqinit. Kështu nga viti 1987 mozaiku i politikës neonaziste serbiane do të prefeksionohet duke iu bashkuar ideologjisë së re edhe shumë intelektual nga Univerziteti dhe Akademia. Sidomos në këtë bandë do të regrutohen disa fëmijë të oficerëve të lartë serbianë, prej të cilëve Bogosllovia Ortodokse serbe do të nxjerr liderë të kalibrit Kallabiqit, Lotiqit, Nikolla Velimiroviqit (prift) dhe më të egër si Arkan, Sheshel, Kapetan Dragan, Mlladiq, Llazareviq etj.
Me këta neonazistë në ball të orgjive vrsatare,në Beograd, Shtabi i Millosheviqit, shpresonte se Jugosllavia e Tretë do të jetë një shansë e fundit, drejtë krijimit të Serbisë Madhe. Në këtë rrugë asgjë nuk do ta pengojë Serbinë dhe neonacizmin e saj, përpos pushka shqiptare dhe ajo kroate, kishte deklaruar prifti nga Kanda. Prandaj, për ta “dërmuar dhe shkatërruar nacionalizmin shqiptar, ishte shtruar nevoja se: ‘duhej gjetur një personaalitet fanatik në ideologji, sikurse Xhafer Deva, për ta mbajtur në afërsi të bashkpunimit, duke i premtuar diçka personale, por edhe sa për mjegull edhe diçka “kombëtare”. Kështu loja do të fillojë, sikurse më 1941. Tash (1989), në rrafshin e zgjëruar sepse ishte në pyetje një trevë më e gjerë, që dikur quhej Dardani. E për t`u realizuar programi do të hyjnë në veprim ushtria, policia, partitë dhe mbi të gjitha kisha serbiane. Për çudi, kjo bandë BETIMIN do ta bëjë në Manastirin e Deçnait. Kështu, pikërisht atë trevë, nacionacizmi serbian e synon, krejtë me qëllim që së pari ta serbizojë e pastaj në hapin vijues t` i afrohet bregdetit Adriatik”.
Në këtë luftë “të shekullit” Kisha Ortodokse serbe do të provoj të përfitoj, duke e ftuar një Kuvend më 27 maj 1999 në Patrikanën e Pejës, krejtë me qellim për t`e pajtuar ORTODOKSINË DHE KATOLICIZMIN. Këtë manovër me kohë e kishte hetuar Vatikani dhe çëshjën e shekullit do ta minojë përbrenda. Madje, në Kuvendin e Beogradit ishin ftuar dhe iu përgjegjën ftesës edhe disa “meshihate” të fesë islame nga Rusia. Kështu, natën kur duhej të mbahej manifestimi i “unijatizmit” në Beograd, do të klithet nga një i ftuar se “mungon përfaqësuesi shqiptar ortodoks dhe katolik”.
E një maqedon që ishte i pranishëm do të klithë:
“Sikur ta fitonte pushtetin Xhafer Deva e jo Fadil Hoxha në Kosovë më 1945, sot atje do të kishim popullsi sllave , që në çdo epokë do ishte e gatshme me ia mësy Durrsit dhe Shën Gjinit”.
Po këtu nuk është fundi. I pres reagimet dhe ia fillojmë botimin e dokumenteve ku tradhtia e pronazistëve, shihet nga çdo pozitë, sepse re të zeza po i përgatitën Shtetit Kosovës, jo vetëm me këtë atentat klasik, por edhe me “Mini Shengenin” e Putinit, Vuçiqit dhe Edi Ramës”.
Prishtinë, më 5 qershor 2022
_____
Drini është i hapur rreth debatit të nisur nga historiani Prof. Dr. Hakif Bajrami rreth figurës dhe personalitetit të Xhafer Devës, andaj i mirëpret të gjithë ata që me fakte e argumente historike bëhen pjesë e këtij debati. Për ne nëDrini është e rëndësishme që për temën të shkruhet vetëm bazuar në faktet historike dhe nuk dëshirojmë që as me aluzione të cënohet personaliteti i atij që për temën e caktuar ka pikëpamje tjetër. Secili bashkëpunëtor i Drinit e ka të drejtën absolute që me fakte ti përgjigjet tjetrit, qoftë edhe secilit prej udhëheqësve të portalit, kur mendon se nuk ia qëllojnë, por jo të fyej , të shfryhet dhe ta denigroj autorin e caktuar.
Nga ky këndvështrim duhet ta theksojmë qartë se Drini nuk merr ndonjë anë , por vetëm i trimëron të gjithë ata që kanë çka të thonë , të shtojnë e ta plotësojnë temën bazuar në faktografinë historike rreth figurës së Xhafer Devës apo të kujtdo tjetër, në mënyrë që të jipet një pasqyrë sa më e qartë e ngjarjeve të kohës dhe veprimtarisë së tij, duke i ndriçuar të gjitha aspektet e pandriçuara historike të kësaj periudhe.
